Fotografie door Mario Sorrenti

calvin klein over zijn legendarische, maar altijd provocerende campagnes

Voor de presentatie van zijn eerste boek spraken we de legendarische modeontwerper om erachter te komen "what really comes between him and his Calvins."

|
okt. 31 2017, 4:16pm

Fotografie door Mario Sorrenti

Als ik Calvin Klein opbel en hem de iconische zin "What comes between me and my Calvins" hoor zeggen, krijg ik spontaan kippenvel. Het is immers een van de meest toonaangevende advertenties die ooit is gemaakt. De reclame was aanstootgevend, opstandig en provocerend, en werd onmiddellijk verbannen van de Amerikaanse televisie. De foto – van Brooke Shields in een nauwelijks dichtgeknoopt bordeauxkleurig overhemd, met één been in een strakke blauwe spijkerbroek omhoog geschopt in de lucht – die werd geschoten door Richard Avedon, zette Calvin Klein, zijn merk en Brooke Shields in de jaren tachtig in een klap in de schijnwerpers en bepaalde het modebeeld in het daaropvolgende decennium.

Maar Calvin hield het niet bij dat ene beeld. Denk aan Bruce Webers foto van Tom Hinthaus in een strakke witte onderbroek op Santorini, of een naakte Kate Moss op een bank, geschoten door Mario Sorrenti. Keer op keer zorgden de prachtige modebeelden in de advertenties van Calvin Klein weer voor controverse.

Foto door Bruce Weber

Dit alles is samengevat in het nieuwe boek Calvin Klein, dat nu in de winkels ligt. Vier jaar lang spitte Calvin zijn enorme archief van 40.000 foto's door met Fabien Baron en zijn ex-vrouw Kelly, om dit 450 pagina's tellende document van zijn indrukwekkende carrière samen te stellen.

Het boek vertelt echter niet alleen het verhaal van Calvin als meesterlijke reclameman, maar ook van Calvin de ontwerper, de man die deels de minimalistische esthetiek uitvond. De man die er bovendien samen met Ralph Lauren en Donna Karan voor heeft gezorgd dat de Amerikaanse mode-industrie zich met die van de Europese hoofdsteden kan meten.

Voorafgaand aan de publicatie van zijn boek spraken we met Calvin om de verhalen achter de meest herkenbare beelden van de mode-industrie te horen en hoe hij een luxueus imperium schiep.

Foto door Bruce Weber

Allereerst, gefeliciteerd met je boek, het is een ongelooflijk stuk modegeschiedenis. Vond je het leuk om het samen te stellen?
Het duurde lang voordat ik hier tijd voor had. Ik kijk niet gauw terug, ik leef liever in het moment. We hebben 40.000 foto's uit de archieven bekeken, wat ongeveer anderhalf jaar kostte. Daarna moesten we een selectie maken, zodat het op 450 pagina's zou passen. Ik heb maandenlang alles steeds weer veranderd, dus het duurde heel lang, maar het was me echt een genoegen.

Wat verraste je het meest aan de beelden?
Dat ze er nog steeds eigentijds uitzien. De meeste beelden kwamen uit advertenties tussen de jaren zeventig en nul, maar we hebben beelden uit verschillende decennia naast elkaar gezet, om te laten zien dat de visie altijd hetzelfde is gebleven.

Foto door Bruce Weber

Nu ik de beelden buiten de advertentiecontext zie, zonder logo's en teksten, wordt duidelijk hoe geweldig ze op zichzelf zijn. Ze worden minder provocerend en in plaats daarvan ongelooflijk mooi en tijdloos.
Dat is een heel mooi compliment, want dat was precies wat ik wilde laten zien. Ik heb altijd gewerkt met de meest getalenteerde mensen die ik kon vinden, van fotografen tot art directors tot modellen. Ik was bij elk detail betrokken in die tijd, maar deze beelden zijn het werk van een geweldig team van creatieve mensen. Het zijn prachtige foto's van de beste fotografen in de modewereld: Irving Penn, Dick Avedon, Bruce Weber, Mario Sorrenti. Het zijn echte grootheden en ik wilde dat mensen hun werk zouden zien. Pas wanneer je de teksten erbij plaatst, worden het advertenties.

Toen je de advertenties maakte, voelde het toen als een samenwerking tussen al deze verschillende onderdelen?
Het was altijd een samenwerking. Toen we met de Brooke Shields-advertenties bezig waren, zat ik elke avond in de studio met Dick Avedon en Doon Arbus, die de iconische zin "You know what comes between me and my Calvins… Nothing" schreef. We werkten samen en hadden zoveel plezier met elkaar. En we deden alles zelf, omdat we wisten dat wij het beter konden dan de reclamebureaus op Madison Avenue.

Foto door Bruce Weber

Die advertenties waren tijdsbepalend, niet alleen in de mode maar ook daarbuiten. Was je daarover verrast?
Geloof het of niet, maar ik was altijd verbaasd als er iets goed ging. Ik ben altijd beïnvloed door wat er in mijn leven en om me heen gebeurde, dus het gebeurde vrij natuurlijk dat ze ook buiten de mode invloedrijk waren. We wilden altijd iets creatiefs doen in de manier waarop het een product uitlegde. Natuurlijk moest de advertentie opvallen, maar het moest ook aan de consument overbrengen wat het was. Dat was mijn focus.

Waarom denk je dat deze foto's mijlpalen waren in zowel de reclame- als de modewereld?
Dat is een van de schoonheden van de tijd. Ik kon me niet voorstellen dat ze nog steeds zo mooi zouden zijn na zo'n lange tijd, maar als ik nu terugkijk naar de maanden waarin ik alles sorteerde, viel me op hoe hedendaags ze eruitzien. Dat was eigenlijk de reden waarom ik geïnteresseerd was om het boek te maken, want als de foto's er gedateerd uit hadden gezien, denk ik dat ik mijn interesse was verloren.

Foto door Bruce Weber

Je ziet nu overal in de modewereld dat de gendernormen worden afgebroken. Jij voorspelde dat met zoiets als CK1.
Ken je het verhaal achter dat parfum? Ik woonde samen met Kelly en zij leende altijd shirts of truien van mij. Ze wilde echt altijd iets van me aan. Ik vroeg me af of zoiets ook kon werken met parfums. Of je iets kon creëren dat mannelijk was, maar ook aantrekkelijk zou zijn voor vrouwen. We hadden zoveel succes gehad met Obsession en Eternity dat het voelde alsof het tijd was om alle regels te breken, om iets totaal anders te doen. Je moet risico's nemen, je moet die stap wagen. Natuurlijk maak je fouten, maar je leert ervan en maakt ze daarna niet meer.

Jeans zijn nog zo'n voorbeeld, dat was toentertijd geen designerproduct. Hoe reageerde de modewereld toen jij je ging bezighouden met jeans en ondergoed?
Ik denk dat mensen verbaasd waren. We adverteerden ook op billboards, en modemensen deden zoiets eigenlijk niet. Dat was erg commercieel. Ik vond deze dingen altijd een uitdaging, maar ik vond het ook heel interessant. Ik dacht nooit na over wat de modewereld zou denken over mijn jeans of ondergoed, in mijn gedachten was ik altijd direct aan het communiceren met de consument. Ik ben altijd verbaasd als iemand iets koopt of leuk vindt wat ik maak. Net zoals met het boek – ik ben erachter gekomen dat het nu al een bestseller op Amazon is, en dat vind ik geweldig, want alle opbrengsten gaan naar een goed doel in New York.

Foto door David Sims

Het boek is ook een goede manier om opnieuw kennis te maken met de high fashion die je in de loop der jaren hebt gemaakt, omdat het de kernwaarde van het bedrijf is. Het was geweldig om te zien dat het zo goed gedocumenteerd is.
Ik hield er het meeste van om kleren voor vrouwen te ontwerpen. Het was de paraplu waaronder we alle andere dingen konden doen, maar slechts heel weinig mensen konden die kleren kopen, omdat ze zo duur zijn. Door het boek kunnen mensen zien waarmee het begon, hoe het begon, en kunnen we de minimalistische esthetiek, de verfijning, zuiverheid en eenvoud laten zien. Daar ging het om in die kleding.

Vond je het leuk om terug te kijken op je ontwerpcarrière?
Het was fijn om terug te bekijken, maar het was hard werk. Toch had ik het niet anders willen doen. Ik wilde betrokken zijn bij elk aspect van het boek, tot aan de dikte van de omslag en de pagina's. Alle foto's en verhalen zijn onderdeel van mijn leven, maar het was een nieuwe uitdaging om ze samen te brengen in een boek.

Foto door Peter Lindberg

Heb je altijd zo gewerkt?
Vanaf het begin. De eerste acht maanden na de oprichting van mijn bedrijf sliep ik op de grond van mijn kleine showroom. Ik verkocht de kleding, ik ontwierp de kleding, ik verzond de kleding, en mijn moeder naaide de etiketten erin. Dat was een geweldige tijd. Het kost inzet en veel moeite om iets succesvol te maken.

Welk advies zou je geven aan iemand die net begint in de mode-industrie?
Het advies dat ik aan mijn dochter gaf toen ze afstudeerde aan de universiteit was: 'Maak je geen zorgen over geld of succes, je moet iets proberen te vinden dat je gelukkig maakt.' Dat is wat echt succes is – genieten en houden van wat je doet.

Foto door Mario Sorrenti

Nu je hebt kunnen terugkijken op je carrière en alle ongelooflijke dingen die je hebt gedaan, wat denk je dat je nalatenschap zal zijn, of je grootste prestatie?
Amerikaanse ontwerpers als Ralph Lauren, Donna Karan en ikzelf hebben Amerika eindelijk op de kaart gezet in de modewereld. Traditioneel gezien draaide het om Parijs en Milaan door hun geschiedenis, en Londen door zijn fantastische kunst- en ontwerpacademies. Maar Amerika? New York? Dat was tweederangs. Wij drieën hebben denk ik een ongelooflijke impact gehad, en ik ben heel trots op die nalatenschap.

Toen ik begon was het mijn droom om een merk op te zetten dat lang nadat ik zelf niet meer aan het werk was, nog zou kunnen doorgaan. En zie hier, het bestaat nog steeds. Het was jaren geleden een internationaal en globaal bedrijf, maar ik ben gewoon zo blij dat het bedrijf nog steeds floreert sinds ik er niet meer bij betrokken ben, en dat het zal blijven bestaan.

Calvin Klein is uitgegeven door Rizzoli en nu beschikbaar. Koop het hier.

Foto door Peter Lindberg