hoe het is om een mannelijk tienermodel te zijn

Lucas Benjamin vertelt over hoe er een wereld voor hem openging, maar ook hoe hij als puberende jongen geseksualiseerd werd en in een eeuwige tweestrijd met zichzelf zat.

door Lucas Benjamin; zoals verteld aan Djanlissa Pringels
|
21 december 2017, 1:41pm

Beeld: Djanlissa Pringels 

Er hangt een mysterieus sfeertje rond modellen. Enerzijds hebben we er een overdreven geromantiseerd beeld over, alsof modellen een groepje modieuze amazones zijn die ons komen verblinden met hun goddelijke schoonheid en eeuwige jeugdigheid. Anderzijds weten we inmiddels dat de modewereld staalhard is. Zo worden ze gemodelleerd naar het beeld van een modeontwerper, met alle nare gevolgen van dien: anorexia, een verstoord zelfbeeld en een enorme bewijsdrang zijn slechts een aantal voorbeelden. Maar ook verhalen over jonge meisjes die op een te vroege leeftijd geseksualiseerd en uitgebuit worden, zijn alom bekend. En dat geldt niet alleen voor vrouwelijke modellen, ook op de ontwikkeling van mannelijke tienermodellen heeft de industrie een groot effect. Lucas Benjamin werd gescout op zestienjarige leeftijd en reisde een half jaar later de wereld rond. Daar ontdekte hij hoe het was om als puberende jongen geseksualiseerd te worden en blootgesteld te zijn aan de grillen van de industrie.

Ik was zestien en aan het spijbelen, toen ik aangesproken werd op straat. Een Amsterdams modellenagentschap vroeg mij, een gewone jongen, om enkele testfoto’s te maken. Ik was altijd de onopvallende jongen van mijn jaar: ik was mager en omdat ik een klas overgeslagen had, was ik niet erg zeker mezelf. Het enige moment dat ik in mijn leven ‘knap’ werd genoemd, was toen mensen me aanspraken over mijn punten op school. Ik vond mezelf dus nooit echt bijzonder, en toen iemand me vroeg of ik model wilde worden, wist ik niet wat me overkwam, en wat me te wachten stond.

Toen ik naar Parijs, Italië en Londen ging voor castings, werd ik geregeld behandeld als een wandelende kleerhanger zonder gevoelens.

Een half jaar later vertrok ik namelijk al als zeventienjarig model naar Milaan, Parijs en Tokyo voor fashionweeks, catwalks en fotoshoots. Daar ging een volledig nieuwe wereld voor me open. Als piepjonge mode-leek zat ik bijvoorbeeld in het hoofdkantoor van Prada. Iedereen vond zichzelf heel wat en ik dacht vooral: wie zijn al deze mensen in godsnaam en wat is Prada?

Daar besefte ik snel dat ik een knop moest omdraaien: in deze wereld word je puur op je uiterlijk beoordeeld. Je kennis, intellect en persoonlijkheid doet er eigenlijk bitter weinig toe. En dat was nieuw voor me. Ik kwam uit een intellectueel middenklassegezin dat veel belang hechtte aan kennis en inhoud. Maar plots werd ik geprezen voor mijn uiterlijk en veranderde ik van magere, onopvallende jongen naar iemand die mensen plots zagen staan. Een lange tijd geloofde ik het niet als mensen me knap vonden. En nu nog steeds niet, eigenlijk. Maar wel sijpelde binnen dat mijn uiterlijk goed paste op foto en dat gaf me een boost van zelfvertrouwen. Ik leerde hoe ik van mijn lichaam moest houden, dat ik gezond moest eten en hoe ik mezelf moest verzorgen. Ik leerde ook om op set te komen met een rechte rug en mezelf vol zelfvertrouwen bloot te geven aan een groep vreemdelingen.

Maar dat was niet altijd even gemakkelijk. Want als je het ene moment geprezen wordt voor je kaaklijn, word je het andere moment de grond ingeboord voor iets anders. Toen ik naar Parijs, Italië en Londen ging voor castings, werd ik geregeld behandeld als een wandelende kleerhanger zonder gevoelens. Ik kwam bijvoorbeeld binnen op een casting en vroeg aan de baas van het bedrijf hoe het ging met hem. Hij antwoordde: “Ik voel me zoals jij eruit ziet: niet goed.” En hij stuurde me weg. Ik moest dus geregeld als jonge kerel slikken dat mensen zonder schaamte me aankeken en zeiden dat mijn hoofd hen niet aanstond. Terwijl ik enerzijds dus een zelfvertrouwenboost kreeg, werd er vooral ook veel ingeharkt op mijn uiterlijk. En ook op school werd ik plots anders behandeld. Enerzijds zagen mensen me plots staan. Anderzijds ging iedereen er plots van uit dat ik een arrogant en ijdel persoon was. En nu nog steeds vecht ik tegen dat vooroordeel: ik word altijd anders behandeld als mensen horen dat ik model was. Ze hebben meteen een beeld in hun hoofd van wie je bent. En nog voor ze je kennen, moet je er alles aan doen om hun beeld van je te veranderen.

Elk klein onderdeeltje van mijn persoonlijkheid werd onder een seksuele loep gehouden. Ik werd een lustobject voor mannen uit de online community.

Maar buiten een bijna ambigue relatie met mijn eigen uiterlijk, had model zijn ook een gigantisch impact op mijn seksuele ontwikkeling. Door hoe ik eruitzag, werd ik vooral geboekt voor androgyne fotoshoots. Ik moest er aan wennen dat mijn mannelijkheid vaak bevraagd werd, terwijl dat wel mijn kracht was. Geregeld werd er gespeeld met mijn identiteit, waardoor ik vaak op foto stond als genderloos model. Maar ik kon toch dat nieuwe label niet van me afschudden. Op school werden er toespelingen gemaakt op het feit dat ik ‘homo’ zou zijn. En op zich kan me dat niet echt schelen, maar als jonkie dat nog volop aan het ontwikkelen is, is dit erg verwarrend om in zo’n rol geplaatst te worden. Daarbij ben ik heteroseksueel en had ik een vriendinnetje, waardoor me een identiteit werd gegeven waar ik mezelf eigenlijk niet mee kon identificeren. En omdat ik nog volop aan het ontwikkelen was, ging ik hier niet altijd even goed mee om. In Tokyo, waar ik twee maanden verbleef, bijvoorbeeld kwam ik in een nare situatie terecht. Ik moest samen met een andere jongen halfnaakt in een intieme omhelzing poseren in bed. We lachten ons ongemak weg en ik zei bijvoorbeeld dat ik hoopte dat deze foto niet te ver verspreid ging worden. Plots werd me vriendelijk verteld dat ik al klaar was. Ik snapte het niet echt en ging naar huis. Daar kreeg ik een woest telefoontje dat ik iedereen van de set ongelooflijk beledigd had met mijn gedrag. Dat was een hele nare ervaring, vooral omdat ik later besefte dat ik de Japanse cultuur niet echt goed had ingeschat. Ik twijfelde aan mijn professionaliteit en voelde me door en door eenzaam in de vreemde stad, zo ver van huis.

Ik was erg jong en werd al snel in seksuele situaties geplaatst waar ik me niet gemakkelijk in voelde. En dat gebeurde ook buiten de fotoshoots om. Ik werd wel eens seksueel benaderd door de mannen waar ik mee samenwerkte. Mijn speelse gedrag werd geïnterpreteerd als flirten. Elk klein onderdeeltje van mijn persoonlijkheid werd onder een seksuele loep gehouden. Ik werd een lustobject voor mannen uit de online community, zoals bloggers. Zij probeerden een zekere macht over me uit te oefenen, zoals te te pas en te onpas zeggen dat ik mijn t-shirt moest uitdoen, om me dan te bekijken als een soort geile fantasie. Ik werd een voorwerp en kreeg seksuele opmerkingen van veertigjarige mannen en geile appjes op mijn prive-nummer. Ik voelde me daar erg vies door. Gelukkig had ik een goed management dat ervoor zorgde dat ik nooit dingen deed waar ik ongemakkelijk door werd. Ik kon mijn agent bellen als ik niet akkoord was met iets en hij zorgde ervoor dat ik nooit mijn t-shirt uit deed als ik dat zelf niet wilde. Dankzij mijn agentschap gaf ik nooit mijn macht uit handen. Zonder mijn agent had ik het niet gered.

Ik stond op de frontlinie van iets waar ik niet achter stond, eentje die bepaalde waarden had die ik niet verdedigde.

Toch moest ik mezelf op een snel tempo harden tegen de brutale buitenwereld. Ik werkte hard, maar was ook erg trots op het feit dat ik alsmaar professioneler werd. En gelukkig heerste er een goed kameraadschap onder de mede-modellen. We gunden elkaar alles en waren oprecht trots als iemand gecast werd voor iets waar wij voor gingen. Soms denk ik dat het nog zo veel harder moet geweest zijn voor de vrouwelijke modellen. Ik heb verhalen gehoord over vrouwen die elkaars wenkbrauwen schoren, zodat ze een job niet kregen. Vaak kwamen die vrouwen uit arme landen. Dit werk was cruciaal voor hen om hun familie te kunnen ondersteunen. Dat was erg hard en de industrie is ijskoud. Soms werd voor onze neus een meisje afgewezen omdat ze ‘te dik was’, terwijl ze eigenlijk al ondergewicht had. Bij ons gebeurde dat ook, maar het kwam vaak minder hard aan en was op een of andere manier ietsje minder vernederend.

Op mijn achttiende ging ik studeren aan de universiteit. Ik verslond boeken over onze maatschappij en de wereld. Mijn wereldbeeld veranderde. Op een gegeven moment had ik het gehad met de mode-wereld. Ik vond het oppervlakkig en stoorde me eraan dat niemand ooit geïnteresseerd was in wat ik te zeggen had. Ik reflecteerde over mijn eigen rol in het systeem. Ik stond op de frontlinie van iets waar ik niet achter stond, eentje die bepaalde waarden had die ik niet verdedigde. Maar na een tijdje besefte ik dat het ene het andere niet hoefde uit te sluiten. Ik mocht mezelf niet verliezen in de oppervlakkigheid van de wereld en besloot een academische carrière na te jagen. Anderzijds vond ik het heerlijk om mee te werken aan een product en trots te kunnen zijn op het resultaat. Je wordt omringd door boeiende, creatieve mensen en ziet een idee ontplooien voor je ogen. Dat is heerlijk.

Tienermodel zijn heeft dus voor- en nadelen. Ik ben een harde werker geworden en heb veel van de wereld mogen zien op een jonge leeftijd. Daarbij heb ik veel meer zelfvertrouwen gekregen. Toch ben ik ook erg hard voor mezelf. Ik besef dat ik mijn mode-carrière vooral te danken heb aan mijn uiterlijk – iets waar ik niets aan kan doen. Ik zie mezelf vooral als een product, eentje die toevallig geslaagd is voor de mode-wereld. En hiervoor moet ik dan vooral mijn ouders bedanken. Daarbij is schoonheid zoiets subjectief: ik sta toevallig goed op foto op een manier die in deze tijden toevallig als ‘mooi’ wordt gezien. Ik ben dus door mijn modellencarrière ijdel en erg bewust van mijn uiterlijk geworden en anderzijds ook erg onzeker. Ik kan nog steeds twijfelen over bijvoorbeeld over het leven en de liefde, maar als ik bijvoorbeeld liefdesverdriet heb, doet een geslaagde fotoshoot je even geliefd voelen door vreemdelingen en de buitenwereld.