Still uit: Future Perfect

we spraken jonge regisseur abigail prade over schoonheidsidealen

Eigenlijk is opgroeien net zoiets als herstellen na een cosmetische operatie: je weet nooit hoe het uit gaat pakken.

|
sep. 20 2017, 4:02pm

Still uit: Future Perfect

De Nederlandse regisseur Abigail Prade studeerde onlangs af aan de filmacademie in Singapore, met de korte film Future perfect, over een Zuid-Koreaanse schoonheidskliniek. De film gaat deze week in première op het Nederlands Film Festival. We spraken Abigail over schoonheidsidealen, Koreaanse grappen en racistische legerartsen.

Zuid-Koreanen staan erom bekend dat ze nogal ver gaan om hun schoonheidsideaal te bereiken, toch?
Het schoonheidsideaal daar is echt big business. Het wordt bijna normaal gevonden om plastische chirurgie te ondergaan. Op de middelbare school ook al. Mijn vriend is Amerikaans, maar hij heeft een Zuid-Koreaanse moeder. Zij had bijvoorbeeld eens meegemaakt dat een stel dat ze kende allebei tegelijkertijd plastische chirurgie had gedaan. Door haar verhalen vond ik het sowieso al interessant, maar tijdens mijn research kwam ik de The Beauty Recovery Room tegen van de fotografe Ji Yeo: een fotoserie van vrouwen die herstellen van hun operatie. Dat vond ik heel mooi, omdat je ze op hele banale momenten in hun kamer ziet. Daar wilde ik wel wat mee doen: wat doe je tijdens je herstelproces? Op zo'n moment heb je misschien wel een geïdealiseerd idee van de toekomst en van hoe je eruit komt te zien. Maar verandert het eigenlijk naarmate de tijd verstrijkt? Die onzekerheid sprak me wel aan. Ik ken de Koreaanse cultuur ook weer niet zo goed, dus ik wilde er geen waardeoordeel over geven. Het gaat me meer om het persoonlijke. Dat gevoel van: wat wordt de toekomst?

Hun schoonheidsideaal is wel maakbaar.
Heel maakbaar. Er is bijvoorbeeld een metrostation dat vol hangt met 'voor' en 'na'-foto's – en het gekke is dat de nieuwe versies van mensen eigenlijk erg op elkaar lijken. Ik vond dat best raar toen ik het voor het eerst zag, maar daar vindt iedereen het heel normaal. Koreanen kijken daar niet van op. Ze hebben daar ook een grap, dat mannen nooit weten hoe hun kinderen eruit gaan zien, omdat ze de vrouw niet kennen zonder plastische chirurgie.

Die kunnen zich dan ook weer laten verbouwen.
Ja, het idee van zo'n maakbare toekomst vond ik heel interessant. Overal doen mensen dingen om een beter leven te krijgen voor zichzelf, maar uiteindelijk blijft de uitkomst altijd onzeker. Maar dat schoonheidsideaal in Korea heeft ook iets tragisch: er is een complexe relatie met de Amerikaanse aanwezigheid in het verleden. De dubbele ooglidcorrectie is een van de meest voorkomende operaties, en de eerste persoon die deze ingreep heeft ingevoerd was een Amerikaanse legerarts die er nogal racistische ideeën op nahield. Hij vond dat Aziatische mensen er geniepig uitzagen vanwege hun ogen. Verder worden het Westen en witte mensen sowieso verheerlijkt in Azië, dus zie je in reclames voor luxe merken minder snel Aziatische mensen, want dat verkoopt minder goed. Dat draagt natuurlijk allemaal bij aan die plastische chirurgie-cultuur.

Denk je dat in het Westen schoonheidsidealen ook zo belangrijk zijn?
In Azië zijn de vrouwenrollen traditioneler en wordt er ook zeker een grote nadruk op schoonheidsidealen gelegd. Maar in het Westen zijn we eigenlijk ook nog niet zo ver, al zijn we ons misschien meer bewust van de negatieve kanten aan een schoonheidsideaal voor vrouwen. We zijn minder traditioneel, maar ook hier wordt jonge meisjes vooral verteld dat ze lief en mooi moeten zijn. Er waren bijvoorbeeld laatst nog shirts in omloop waren waarbij op de meisjesversie: 'little girl, big smile' stond en op de jongensversie 'little man, big ideas'. Daarom is het goed dat bijvoorbeeld de HEMA nu kinderkleding genderneutraal wil maken.

Still uit: 'Future Perfect'

Doe jij in je films mee aan het creëren van schoonheidsidealen? Maak je dingen mooier dan ze in het echt zijn?
Ik houd zelf heel erg van banale dingen. De films van Roy Anderson en Ulrich Seidl, waarin je ook de lelijke kanten van het leven ziet. Niet per se de mooiste mensen. Qua filmstijl wil ik wel dat het er mooi uitziet, maar qua verhaal en personages die je cast, vind ik dat je het normale leven moet weergeven.

Een soort gestileerde versie van het banale leven?
Ik houd ook heel erg van de schilderijen van Lucien Freud, die mensen nog lelijker maakt. Maar wat is lelijk eigenlijk? Ik film ook graag op banale locaties zoals de mcDonalds of een shoppingmall.

Hoe zou jouw perfecte toekomst eruit zien?
Mijn ideale toekomst zou zijn dat ik een speelfilm heb gemaakt, en dat mijn leven wat meer gesetteld is – qua carrière en qua relatie, dat ik weet waar ik ga wonen. Ik heb het gevoel dat ik nog een beetje rondzweef, als twintiger. Ik ben heel perfectionistisch, maar hoe ouder ik word, hoe meer ik het gevoel heb dat ik het wat meer los kan laten. Met moeite. Ik ben nu 28, ik dacht dat ik al van alles bereikt zou hebben, maar ik ben er nog niet. Ik hoop dat als ik in de dertig ben, dat alles op zijn plek valt. Minder twijfels.

Lijkt je dat niet saai?
Nee, op dit moment niet, omdat mijn leven nu niet vast staat. Aan de andere kant, het leven is sowieso supersaai. Eén grote routines, elke dag is eigenlijk hetzelfde: eten, slapen. Of is dat cynisch?

Zou je zelf plastische chirurgie willen, bijvoorbeeld jezelf laten straktrekken, als je later rimpels krijgt?
Ik zeg nu nee, maar zeg nooit nooit. Ouder worden hoort er ook bij. Ik word nu altijd jong ingeschat, dus ik kijk er eigenlijk wel naar uit. Ik zie het wel.

Future Perfect gaat morgen in première op NFF in Utrecht, om 21.45 in de Kinepolis, Jaarbeurs 1