dit lokale project biedt een podium aan alledaagse schoonheid

Girls We Are is er voor ieder meisje dat weleens onzeker is.

door Lianne Kersten; foto's door Maxime Cardol
|
29 september 2017, 8:55am

Stylist en casting director Lisa Dymph Megens startte Girls We Are uit onvrede over het gebrek aan inclusiviteit in de modewereld. Het project groeide uit tot een visueel dagboek waarin meisjes hun onzekerheden, dromen en passies delen - maar ook de invloed die social media daarop heeft. We spraken met Lisa over zelfliefde, acceptatie en het vinden van schoonheid in verschillen.

Je werkt zelf al een aantal jaar in de mode. Tegen welke dingen liep jij aan die ervoor zorgden dat je Girls We Are startte?
De afgelopen jaren merkte ik dat ik steeds minder bevrediging haalde uit mijn werk. Het voelde te oppervlakkig, alsof ik niet echt iets toevoegde. Om het plezier terug te vinden moest ik terug naar de kern. Voor mij was het hele idee achter mode en fotografie mensen inspireren door beelden te maken waarmee ze zich kunnen identificeren. Alleen die identificatie was er te weinig. Nederland is ontzettend divers en multicultureel. Maar hoe kon het dan zo zijn dat er alleen maar dunne witte modellen in de modebladen te zien waren? Ik bereikte een punt daar ik daar niet meer tegen kon en ik anders wilde gaan werken.

Merk je ook dat er op dit gebied verandering plaatsvindt in de modewereld?
Je merkt dat veel titels er bewuster mee bezig zijn. Alleen doen ze dit soms nog op een onhandige, geforceerde manier. Ik zie het vaak genoeg gebeuren dat een bepaald stereotyperend thema wordt gekoppeld aan een bepaalde etniciteit. Dat komt vooral ook voort uit onbegrip. In de modewereld staat er een hele witte garde aan het roer. Veel moderedacties zijn overwegend wit. Dat Edward Enninful nu hoofdredacteur is geworden van de Britse Vogue is hopelijk het begin van een verandering, maar alsnog moeten we ervoor waken dat diversiteit geen moetje wordt en alleen een commerciële trend blijkt.

Ben je vanuit dat idealisme Girls We Are gestart?
Zeker. De mensen die ik op straat zie, wil ik ook in de mode terugzien. Naast diversiteit gaat het ook om verschillende lichaamsvormen. Mensen die niet de gangbare modematen hebben. Ik werd moe van het zien van één bepaald lichaamstype. Ik kan me daar niet mee identificeren, en met mij vele anderen. Als onzekere tiener heb ik mezelf nooit herkend in tijdschriften, omdat ik nooit een 'normaal' lichaam zag. Al heb ik een hekel aan het woord 'normaal' - niemand is normaal, maar ik zocht naar een bepaalde subtiliteit.

Wat bedoel je met subtiel?
Het hoeft niet meteen dun óf plus size te zijn. In bladen zie je vaak extremen omdat dat gewoon beter verkoopt. We denken nog te veel in uitersten. De curvy-beweging bijvoorbeeld, die volle billen en borsten als ideaal laat zien, maar dan wel in combinatie met een hele smalle taille. Dat is misschien anders dan de ultradunne norm, maar het is nog steeds een uiterste, en voor veel vrouwen een onhaalbaar ideaal. Juist tussen die excessen is er veel te behalen. Ik wil meisjes laten zien zoals we die allemaal kennen. Niet één bepaald type.

Je laat hen naast hun foto's ook hun persoonlijke visie delen.
Girls We Are gaat over zelfliefde, en de worsteling die veel meisjes daarmee hebben. Op Instagram vond ik steeds meer meisjes die zichzelf durfden te tonen op een ongefilterde, rauwe manier. Dat vond ik zo empowering - dat had ik als tiener nooit gedurfd. Nu heb je op social media de kans om meer van dit soort beelden te laten zien en een verhaal te vertellen.

Waarom is dat zo krachtig, denk je?
Ik geloof erin dat het heel waardevol is om open te zijn. Dat kan een steun zijn voor anderen. Als je een meisje ziet die openlijk dealt met haar onzekerheden - of dat nou een vol of mager lichaam is, kroeshaar, of een onzuivere huid - dan geeft dat kracht. Als zij het kan accepteren, dan kan jij dat misschien ook wel. Zelfs tijdens de shoots leerde ik van deze meisjes. Sommigen waren zelfverzekerd. Anderen deden zich online zelfverzekerd voor, maar gebruikten hun account juist als bevestiging. Maar bij allemaal zag ik totaal niet in waar ze onzeker over waren. En zij niet bij elkaar. Dat relativeert enorm. Voor mij is dit het bewijs dat deze aanpak werkt.

In de modewereld lijkt er nog een lange weg te gaan, vooral om het gewichtsprobleem onder modellen echt constructief te veranderen. Geloof jij in de maatregelen die er de afgelopen jaren zijn getroffen, zoals het verplichten van een doktersverklaring?
Helaas niet. Ik zie het nog steeds gebeuren dat meisjes met zwaar ondergewicht in bescherming worden genomen en toch mee mogen lopen, ook al is dat niet in hun eigen belang. Ik ben geen goeroe die zegt dat er alleen modellen met maat 38 op de catwalk mogen, maar er is een groot verschil tussen gezond en ongezond dun. En de verhoudingen zijn zoek: ik heb modellen in Londen gekleed waarbij sample sizes kleiner moesten worden gespeld, maar die in Parijs te breed werden gevonden voor de catwalk. Die standaarden, daar moet iets aan veranderen.

Waarom denk je dat het zo belangrijk is dat er iets verandert, juist in de modewereld?
Natuurlijk spelen er tal van andere factoren mee, maar als je er gevoelig voor bent dan is die beeldvorming heel krachtig. Afgelopen fashionweek heb ik bij een show geassisteerd, en al heb ik nog zoveel modellen in mijn leven gezien, toch merk ik dat die vier dagen invloed hebben op mijn lichaamsbeeld. Ik ben 29. Hoe moet iemand van 15 zich voelen die daaraan wordt blootgesteld? Als je alleen maar extreem dunne modellen ziet, dan ga je vanzelf geloven dat dat de norm is. Het gevaar is dat lang niet iedereen onder deze norm valt. Door die beeldvorming aan te passen kun je veel impact hebben. Mode is in die zin niet oppervlakkig. Het is juist, mits je er goed mee omgaat, een medium om anderen een beter gevoel te geven.

Tot slot: waarom de titel Girls We Are?
Het project heet Girls We Are omdat je er alles achter kunt zetten. En omdat meisjes alles kunnen zijn. We zijn kwetsbaar, we zijn trots, en dat soms tegelijkertijd. Je kunt erachter zetten hoe je je die dag, die week, of op dat moment voelt. Je hoeft niet elke dag zelfverzekerd te zijn om gelukkig te zijn. Het is oké om niet oké te zijn. Daarom wilde ik het openlaten. Je mag zelf invullen hoe je je voelt, en iedere invulling is goed genoeg.

Je vindt Girls We Are op Instagram en Tumblr . De volgende serie gaat dieper in op bepaalde lichaamsdelen en het gevoel dat meisjes daarbij hebben, door in te zoomen op dat gedeelte en het gesprek erover aan te gaan. Als jij graag je verhaal wil delen, stuur dan een DM of mail naar girlsweare1@gmail.com .


Credits

Casting en styling Lisa Dymph Megens
Fotografie Maxime Cardol
Haar en visagie Cynthia Schippers

Tagged:
Mode
Schoonheid
zelfliefde
girls we are