hoe indya moore hun verdriet overwon en de vrijheid vond

“Mijn moeder zei dat queer zijn niet normaal was en ik in therapie moest gaan.”

door i-D Staff
|
25 september 2019, 1:06pm

Dit verhaal verscheen oorspronkelijk in The Post Truth Truth Issue van i-D, no. 357, herfst 2019. Bestel je exemplaar hier .

“Op mijn veertiende had ik niet veel vrienden, of zelfs veel vrijheid. Dat was het jaar van mijn coming-out tegen mijn moeder, en het veranderde onze relatie meteen. Ze zei dat queer zijn niet normaal was en wilde me meenemen naar de koninkrijkszaal van de Jehovah’s, om een paar mensen te ontmoeten die ook gay “waren geweest”, om me in een soort genezingstraject te laten gaan.

Ik voelde me in mijn jeugd nooit op mijn gemak en was vaak boos. Nadat ik mijn moeder over mijn seksualiteit had verteld steunde ze me niet, maar om toch wat liefs te doen nam ze me mee naar Dunkin’ Donuts. Ik kreeg te maken met veel geweld en belandde op school in gevechten. Bij mijn zus voelde ik me veiliger, omdat ze accepteerde dat ik queer was, maar toen ze trouwde besloot ik maar niet naar haar bruiloft te gaan.

1568804652578-indya-moore
Indya draagt top en laarzen van Bottega Veneta. Ondergoed van Comme des Garçons Short x Sunspel.

Op mijn zestiende begon ik met hormoontherapie, en voelde ik me veel beter over mijn lichaam. Mijn mentor op school was mijn grote ontsnapping aan al deze onzin; ze bood me de veiligheid en moederlijke steun waar ik zo lang naar had gesnakt. Ze zag het juist als iets moois dat ik ervoor uitkwam, ze leerde me voguen, schreef poëzie met me en nam me mee naar mijn eerste Pride. Maar uiteindelijk wilden mijn ouders dat ik niet meer met haar omging. Ze vertrouwden mensen niet die mijn queer-identiteit aanmoedigden.

Ik voel me er nog steeds rot over, maar ik moest door. Dus dat heb ik gedaan. Ik ben door de hel gegaan om te zijn waar ik nu ben en ik zou het zo weer doen, omdat ik hou van wie ik ben. Ik draag zoveel in me van wie ik ben geweest, en hoewel ik veel naars heb meegemaakt lukt het me nog steeds om van mezelf te houden, en net zo dapper te blijven als ik toen was.

Ik kon nauwelijks een relatie met mijn familie opbouwen, of met vrienden of andere kinderen. Ik heb niet alles uit mijn jeugd kunnen halen, en heb voor mijn gevoel veel gemist qua vriendschappen, een normale schooltijd en een warme jeugd. Ik deed alles wat ik kon. Ik woonde een tijd bij pleeggezinnen en heb in meerdere tehuizen gewoond.

Ik weet dat ik door veel mensen slecht behandeld ben; dat is een rode draad in mijn leven. Maar ik ben er doorheen gekomen en vond uiteindelijk nieuwe hoop. Als ik probeer te bedenken wat ik nu zou zeggen tegen mezelf toen, haper ik over de woorden: er is niet zoveel advies te geven om te overleven, behalve simpelweg door te gaan. Dat is wat ik deed. En dat doe ik nog steeds."


Credits

Fotografie Mario Sorrenti
Styling Alastair McKimm

Haar Bob Recine voor Rodin
Make-up Kanako Takase @ Streeters
Nagelstylist Honey @ Exposure NY gebruikmakend van Dior
Fotografie assistent Lars Beaulieu, Kotaro Kawashima, Javier Villegas en Chad Meyer
Styling assistent Madison Matusich, Milton Dixon III en Yasmin Regisford
Haar assistent Kabuto Okuzawa en Kazuhide Katahira
Make-up assistent Kuma
Productie Katie Fash
Productie assistent Layla Néméjanksi en Adam Gowan
Creative en casting consultant Ruba Abu-Nimah
Casting director Samuel Ellis Scheinman voor DMCASTING

Tagged:
lhbtqia
Indya Moore