de modellen van de toekomst volgens lotte van raalte

In deze nieuwe rubriek leren we de inspirerende gezichten achter de zwart-witportretten van de Nederlandse fotograaf kennen. Vandaag: Hafsa Abdi.

door Djanlissa Pringels
|
23 april 2019, 10:35am

De fantasie van Lotte van Raalte wordt maar weinig geprikkeld door modellen van agentschappen. Liever gaat ze op zoek naar een specifiek soort eigenheid: niet het soort waarmee je bij een modellenbureau zou belanden, maar een die minstens zo bijzonder is. Ze vindt deze inspirerende persoonlijkheden en unieke schoonheden op straat, via social media en in sommige gevallen met hulp van een bevriende casting director, zoals in dit geval Lisa Dymph Megens. Door het soort mensen te belichten waar in de mode-industrie nu nog te weinig ruimte voor is luidt Lotte een opwindend tijdperk binnen de modefotografie in – waarin het begrip schoonheid een hoognodige update krijgt.

In deze nieuwe muze-reeks leren we het verhaal kennen achter de mannen en vrouwen die Lotte inspireren. Vandaag het verhaal van de 21-jarige Hafsa Abdi, die besloot haar Somalische familie achter te laten, daardoor tijdelijk op straat belandde, maar zichzelf weer volledig wist te hervinden.

1555661484153-201807_Portrait-beauty_Hafsa_foto167

"Ik ben geboren in Somalië, woonde daarna een tijdje in Ethiopië en op m’n zevende verhuisde ik met mijn moeder naar Londen. Ze werkte zich te pletter om mij een beter leven te geven en me de kans te bieden om te studeren. Doordat mijn hele familie uit Somalië komt, ben ik opgevoed in een zeer strenge moslimcultuur. Ik werd dagelijks geconfronteerd met restricties die vanuit de religie aan me opgelegd werden en ook werd er van me geëist dat ik me strikt aan de regels hield. Ik hou niet van regels, die breek ik gewoon liever. Mijn social media is daar een voorbeeld van: ik hou ervan om mijn lichaam te tonen op Instagram en erg open te zijn. In de cultuur waarin ik ben opgevoed, is het echter belangrijk om jezelf te bedekken en bescheiden te zijn. Ik voel me juist goed bij mezelf bevrijden. Mijn familie heeft het daar soms moeilijk mee en ik krijg geregeld kritiek op hoe ik mezelf blootgeef. Dat kan me helemaal niets schelen. Mijn fuck it-houding heeft er wel vaker voor gezorgd dat ik in de problemen terechtkwam, maar ik voel me er wel vrij door.

In mijn tienerjaren werd mijn thuissituatie echter alsmaar moeilijker en giftiger. Ik was doodongelukkig, werd depressief en begon mezelf pijn te doen. Op mijn twintigste hield ik het helemaal niet meer vol en van de ene op de andere dag, vertrok ik uit huis.

De tijd die volgde was zwaar. Ik had een paar weken geen slaapplaats en zwierf wat rond. Ik begon heel hard te feesten om mijn problemen uit de weg te gaan, en gaf al mijn laatste centen uit in het nachtleven. Uiteindelijk was al mijn geld op, kon ik niet meer feesten en besefte ik dat ik nergens heen kon. Ik besloot mijn vriendin op te bellen en voor het eerst in mijn leven durfde ik om hulp te vragen. Zij haalde me van de straat en liet me zo lang bij haar slapen als nodig was.

1555661504590-201807_Portrait-beauty_Hafsa_foto136

Op het moment dat ik dakloos was, besefte ik hoe hard de wereld is waarin we leven. Op school leer je niet wat je allemaal nodig hebt om door het leven te komen. Je wordt niet voorbereid op hoe je echt kan overleven in deze chaos. Je leert zelfs de meest simpele dingen niet, zoals je rechten en plichten als je huur betaalt. Ik ontdekte snel dat we in een wereld leven die volledig draait om geld, dat we in een systeem leven waar arme mensen alsmaar armer worden en elke dag moeten vechten om hun huur, elektriciteit, water, voedsel en vervoer te betalen. Ik ben niet de enige jongere die door de mazen van het net is geglipt. Erg veel van mijn jonge vrienden hebben het zwaar nu: ze kunnen amper de huur betalen en verdrinken in het werk. Soms vraag ik me af hoelang dit systeem waarin we leven nog het gewicht kan dragen van al die mensen die dag in, dag uit strijden om te functioneren in deze maatschappij.

Wat ik ook snel ontdekte, is dat al je tijd kan opgaan aan geld verdienen, waardoor je weinig tijd overhoudt om jezelf te leren kennen. Als je geen familie hebt waar je op kan steunen, komen dromen op de tweede plaats, en overleven op de eerste. En dat kan best uitputtend zijn, waardoor je misschien vergeet om je dromen na te jagen.

Toen ik dakloos was vergat ik ook wie ik was, maar ik ging wel naar de universiteit. Ik deed mijn best om werk en studeren te combineren en uiteindelijk vond ik een huisje, waar ik nu al vijf maanden met mijn vriend woon. Nu voel ik eindelijk een rust, waardoor ik mezelf kan toestaan om te beginnen met helen. Ik ben zelfs even gestopt met mijn studie, om me volledig op mezelf te kunnen focussen.

Ik heb een tijdje acteerlessen gevolgd, maar uiteindelijk ben ik daarmee gestopt. Ik wilde het heel erg graag ervaren, maar ik besefte dat ik al mijn tijd stak in een fictief personage leren kennen, zonder dat ik mezelf echt kende. Ik hou wel van mezelf uitdrukken op andere manieren, waarbij ik niet in een rol moet kruipen, zoals poëzie, dansen en zingen. Het liefste zou ik anderen helpen helen met muziektherapie.

1555661526292-201807_Portrait-beauty_Hafsa_foto224

Mijn ontmoeting met Lotte, de fotograaf, is erg belangrijk geweest voor het besef dat ik mezelf dringend moest leren accepteren. Die dag dat we hadden afgesproken, ging alles mis: mijn telefoon viel uit, ik wist niet waar Lotte in het park stond waar we hadden afgesproken en ik was bang dat het moment volledig verpest zou zijn. Uiteindelijk vond ik haar, nadat ik Moeder Natuur vroeg om me te helpen.

Toen we foto’s begonnen te nemen, was ik in het begin erg zelfbewust. Lotte zorgde er echter voor dat ik me rustig kon openstellen. Ze oordeelde niet en stimuleerde me om geen poses aan te nemen, maar gewoon mezelf te zijn. Het klinkt misschien overdreven, maar door je te laten fotograferen zoals je bent – in je meest pure en intuïtieve toestand – word je echt verplicht jezelf helemaal vrij te laten en je masker af te doen. Ik voel me op zo’n moment echt een vogel die uit een kooi vliegt. Het is heerlijk om geen show op te hoeven voeren.

Ik ben nog steeds elke dag aan het helen en op zoek naar wie ik ben. Maar ik heb er ook vrede mee dat ik een introverte, kwetsbare vrouw ben, dat ik geboren ben in Somalië, maar dat ik in een volledig ander land ben opgegroeid. Dat ik nog steeds rebelleer tegen alles wat me probeert vast te ketenen en dat ik getekend ben door mijn moeilijke jeugd. Ik heb geaccepteerd dat ik een klein kind, een tiener en een stokoude vrouw in één lichaam ben.”

Credits


Fotografie Lotte van Raalte

Tagged:
MODEL
Fotografie
diversiteit
muze
lotte van raalte