een jas waarvan de ene helft marni is en de andere helft céline

Duran Lantink trekt in zijn afstudeercollectie de mode-industrie uit elkaar, om het weer mooier samen te voegen. We spraken de ontwerper middenin de opbouw van zijn afstudeerexpositie, die vanavond in Sexyland te bewonderen zal zijn.

door Robin Alper
|
16 juni 2017, 1:05pm

Modeontwerper Duran Lantink houdt van "het aantrekken van tegenstellingen". Dat bleek vorig jaar al uit ons gesprek over de droomkleding die hij en Jan Hoek maakten voor de transgender sekswerkers van Kaapstad. Voor zijn afstudeercollectie besloot hij wederom opposities samen te brengen, op de meest letterlijke en modieuze manier. Hij nam kledingstukken van de grootste rivaliserende modehuizen, haalde ze uit elkaar en voegde de multinationals tegen hun wil in samen.

In 2013 studeerde Duran af met een collectie die was gebaseerd op de menselijke drang om dingen te verafgoden, waarna hij de unieke onderzoeksmaster Master's Program Fashion Matters volgde aan het Sandberg Instituut. Die master loopt nu op zijn einde, en vandaag worden tijdens Eternal Erasure, Perspectives on Fashion Matters de afstudeercollecties van Duran en zijn mede-masterstudenten geëxposeerd, met een uitbundige afterparty in Sexyland. Tussen de drukte van het opbouwen door spraken we Duran over het pesten van multinationals, uitbundige acts en zijn plannen voor de toekomst. Lees het hier en krijg als eerste een exclusief kijkje in het lookbook. 

Vandaag is de opening van jullie afstudeerexpositie. Hoe voelt het om nu bijna afgestudeerd te zijn?
Ik weet het niet zo goed. Ik ben ook nog niet helemaal afgestudeerd, want mijn scriptie moet nog geschreven worden. Met mijn collectie ben ik nu wel klaar, dat voelt heel fijn.

Kun je iets vertellen over de collectie?
De collectie heb ik in samenwerking met vijf winkels gemaakt, waaronder Ravenstein, Concrete en Kiki Niesten. Zij gaven me kleren die in de uitverkoop niet verkocht werden en achterbleven. Daar heb ik stukken van gebruikt en met elkaar gemixt. Zo heb ik een jas gemaakt waarvan de helft van Marni is en de andere helft van Céline. Het idee daarachter is dat ik zo ook de verschillende multinationals in de mode-industrie met elkaar mix en tegen elkaar aan plak. LVMH en Kering Group willen bijvoorbeeld nooit met elkaar gecombineerd worden. Dat zie je vaak in tijdschriften ook; dan mogen er geen looks worden samengesteld met merken van beide groepen. Nu heb ik dat juist kapot geknipt en samengebracht. De items uit mijn collectie komen uiteindelijk ook allemaal weer te hangen in de winkel waar ze vandaan komen.

De master die je volgt, richt zich op de rol van modeontwerpers in een constant veranderende wereld, en de manier waarop kleding wordt geproduceerd en gedragen. Wat is volgens jou de rol van de modeontwerper vandaag de dag?
Mijn rol is, denk ik, dat ik andere labels met elkaar verbind en onpopulaire items een nieuw leven geef. Van die ongewilde stukken maak ik iets unieks en nieuws. Voor mij is het daarom ook geen productie; ik ben niet de producent, ik gebruik de dingen alleen. Zo gaat het ook een beetje tegen de hele massacultuur in.

Verwacht je dat de stukken in hun nieuwe, gemixte vorm wel populair worden?
Dat vind ik moeilijk om over mijn eigen werk te zeggen [lacht]. Ik ben in ieder geval erg blij met het eindresultaat. Er zitten veel stukken tussen die ik zelf wil hebben. Dat vind ik belangrijk als ontwerper, dat je zelf zou willen rondlopen in wat je maakt. Alles is heel draagbaar.

Betekent dit dat de collectie wederom alle ideeën van gender loslaat?
Gender interesseert me niet echt. Wie erin past, mag het aantrekken. Zo heb ik eens een jurk gemaakt die bij een vriend van me echt bizar mooi staat. Het lookbook is even divers. Het is een soort extreem verscheiden Addam's Family. Mijn uitgangspunt was een obscure familie waarin gender en kleur geen rol spelen, in de setting van een verlaten kantoorgebouw. Ik vind hokjesdenken maar moeilijk.

Geldt dit ook voor de rest van de collecties die in de afstudeercollectie te zien zijn?
We zijn allemaal heel verschillend. We zijn met een kleine groep waarin iedereen z'n eigen ding doet, maar alles komt wel samen in de expositieruimte. Er zit zeker een leidraad in. De rest is in ieder geval niet conservatief, het zijn hele vrije geesten. Dat presenteren we op onze eigen, individuele manier.  

Ik las dat je op zoek was naar een naakte paaldanser voor de afterparty vanavond in Sexyland. Wat kunnen we daar nog meer van verwachten?
Het wordt één grote verrassing. In de Nieuwe Dakota hangt nu al een billboard, geprint door Faberexposize, waarop de avond in Sexyland wordt aangekondigd. Van 18:00 tot 20:00 uur toon ik mijn complete collectie daar, met allerlei verschillende acts eromheen. Als je wil weten wat, moet je zelf komen kijken.

Wat zijn je plannen voor de toekomst?
We hebben een stimuleringsfonds gekregen, dus ik ga op 1 september weer naar Kaapstad, terug naar de meisjes - de transgender sekswerkers voor wie we vorig jaar hun droomkleding hebben gemaakt. Voor die kleding moet nog een lookbook komen. Waarschijnlijk komt er daarvan ook nog een nieuwe collectie aan, en zijn we nu aan het kijken of we een show in Kaapstad kunnen geven volgend jaar. Dat zijn mijn plannen voor na de zomer. Verder zien we wel waar het schip strandt.

Credits


Tekst Robin Alper
Fotografie Olya Oleinic

Tagged:
lookbook
Duran Lantink
leeftijdsdiversiteit