gevaarlijke meisjes

De fotoserie ‘The Virgin Suicides’ van Maxime Imbert is teder en verontrustend tegelijkertijd.

door Zio Baritaux
|
16 september 2016, 7:20am

De Parijse fotograaf Maxime Imbert ziet zijn "wanhopig romantische" portretten van vrouwen als het gevolg van zijn eigen nieuwsgierigheid. "Soms zie ik mezelf als die jongens in The Virgin Suicides," biecht Imbert op. "Ik ben verliefd op het mysterie achter vrouwen." De jonge vrouwen in zijn werk worden daarom neergezet als betoverende raadsels vanuit het oogpunt van een verliefde jongvolwassene. De scheiding tussen onschuld en erotiek is een groot vraagteken in The Virgin Suicides maar in de fotoserie van Imbert draait het vooral om nostalgie en de viering van het vrouwelijke.

Wanneer ben je geïnteresseerd geraakt in de fotografie? Is er bijvoorbeeld een eerste foto die je geraakt heeft?
Ik heb een levendige herinnering aan de expositie van Helmut Newton in het Grand Palais in Parijs. Dat was in 2012. Ik zat daar uren te kijken naar zijn Big Nudes. Ik raakte gehypnotiseerd door die reusachtige beelden van naakte vrouwen met prachtige zelfverzekerde gezichtsuitdrukkingen. Dat was de eerste keer dat ik fotografie serieus nam.

Wanneer - en waarom - ben je begonnen met het maken van je eigen foto's? 
Dat was in mijn eerste jaar aan Central Saint Martins waar ik een kunstopleiding deed. Ik werd verliefd op de doka daar, waar ik foto's ontwikkelde. Het was er zo stil en rood verlicht. Ik had het gevoel dat ik daar helemaal vrij was en mezelf kon zijn.

Waarom hebben vrouwen de hoofdrol in je werk?
Omdat ik nieuwsgierig ben. Soms zie ik mezelf als die jongens in The Virgin Suicides. Zij zijn zo ontzettend verliefd op het mysterie van die twee zusjes dat het hun fantasie op hol doet slaan. Vrouwen zijn altijd de helden geweest van mijn verhalen.

In je foto's zitten veel huidstinten. Wat vind je zo mooi aan deze kleuren? Is het een knipoog naar de onschuld van de afgelopen decennia?
Onze generatie is heel erg nostalgisch. We zitten veel meer met ons hoofd in het vorige decennium dan in het heden. Ik denk dat het een fenomeen van deze generatie is. Ik houd heel erg van het heden, maar mijn nostalgie zorgt ervoor dat ik me aangetrokken voel tot een bepaalde esthetiek. Ik was laatst voor het eerst in New York. Ons collectieve geheugen is zo gevuld met afbeeldingen van deze stad: de portretten van Central Park door Diane Arbus, foto's van de straten van Manhattan door Joel Meyerowitz, Andy Warhol en de Velvet Underground. Ik voelde me nostalgisch op een plaats waar ik nooit eerder was geweest en dat een rare ervaring.

Ik vind de foto van het meisje dat de snoepketting van haar vriendin eet geweldig. Het doet me denken aan mijn eigen jeugd en vriendschappen van toen. Waarom is vriendschap en intimiteit een centraal thema in jouw werk?
Haar vriendin is eigenlijk haar tweelingzus. Dus die relatie is al heel speciaal. Het vertellen van verhalen is een cruciaal onderdeel en daar horen thema's zoals vriendschap en intimiteit bij. Ik gebruik ze om een verhalende sfeer te kunnen creëren. Het doet me denken aan een scène in Dogtooth waarin twee zusjes elkaars buik likken om de tijd te doden. Verontrustend, maar visueel heel interessant.

Welke fotografen hebben jouw werk het meeste beïnvloed?
Moeilijke vraag. Als ik één ding mocht kiezen zou ik de serie In the American West van Avedon kiezen. Het is gewoon geweldig. Maar ik raak vaker geïnspireerd door dingen die losstaan van fotografie. Films, met name horror en thrillers, inspireren mij het meest. Carrie is waarschijnlijk mijn favoriet. Sissy Spacek is een briljante actrice. Haar personage is hier zo in balans - tegelijkertijd aandoenlijk en doodeng. In mijn foto's combineer ik graag tederheid met verontrusting.

Je hebt gezegd dat je een verzamelaar van schoonheid bent. Wat betekent schoonheid voor jou? Hoe zou je het definiëren?
Door iets te fotograferen waardeer je datgene wat je fotografeert. Dus ja, ik verzamel wat ik mooi vind. Ik denk dat ik nogal geobsedeerd kan zijn. Ik heb vaak een specifiek beeld van een gezicht in mijn hoofd en dan ga ik op zoek naar dat gezicht. Schoonheid is mijn motivatie; het geeft me een adrenalinekick. Maar ik denk niet dat ik een definitie heb van schoonheid, het is namelijk te persoonlijk en subjectief om te verwoorden en het verandert constant.

Wat is mooier: perfectie of imperfectie?
De perfectie van imperfectie. Het een bestaat niet zonder de ander.

Credits


Tekst Zio Baritaux
Beeld eigendom van Maxime Imbert

Tagged:
Sofia Coppola
the virgin suicides
helmut newton
Cultuur
the female gaze
maxime imbert