je bent te jong om zo somber te zijn

We moeten leren om ons verdriet op eenzelfde manier te omarmen als we dat doen met blijdschap.

door Raquel Zas
|
04 augustus 2015, 3:55pm

Wij bezitten iets bijzonders dat niemand ons kan afnemen: jeugd. Daar mogen we best van genieten. Toch zijn jongeren somber. Misschien komt het door dit tijdperk? Of is het leven tot nu toe gewoon te makkelijk geweest? Onze grootouders zouden er in ieder geval alles voor over hebben om in deze tijd jong te zijn, maar ondanks dat zijn we toch somber. Hoe kan dat?

Tegenwoordig heb je de hele wereld binnen handbereik. Zo lang als we ons kunnen herinneren, wordt ons verteld dat we kunnen doen wat we willen: the sky is the limit. Nu we ietsje ouder zijn, komen we van een koude kermis thuis. We hebben eindeloos veel dromen waarvan we ons nu realiseren dat ze nooit uit zullen gaan komen. Onze generatie is de melancholische generatie.

We brengen meer dan tien jaar van ons leven door in een klaslokaal met als vooruitzicht: de baan van onze dromen. Maar hoeveel van ons hebben inmiddels de baan van hun dromen gevonden? Vaak wonen we op ons dertigste nog in een studentenhuis met vier anderen. Daarnaast wordt ons telkens voorgehouden dat we ooit onze 'soulmate' zullen vinden. Sommige mensen zeggen telkens: "Ooit zul je de ware ontmoeten" of: "Je moet er wel zelf op uit gaan om de ware te vinden." Maar uiteindelijk kom je erachter dat liefde tegelijkertijd intens en verwoestend is. Opnieuw een teleurstelling.

Wie heeft trouwens de uitspraak "geld maakt niet gelukkig" bedacht? Een rijk persoon waarschijnlijk. De media houden ons steeds een worst voor, door telkens maar te blijven vertellen dat een geweldig leven kunnen hebben, en hoe dat geweldige leven er precies uitziet. We kunnen op vakantie naar parelwitte stranden of we kunnen van de ene op de andere dag een superster worden. Alles ligt zogenaamd binnen handbereik. De media willen ons laten geloven dat die wereld echt en binnen handbereik is, zodat we altijd zullen streven naar een utopisch ideaal.

Hierdoor ontstaat ook een constante druk om een gelukkig masker op te zetten wanneer we onze levens delen op Facebook. We voelen ons gedwongen om de zoveelste zonsondergang en perfecte selfies te delen op Instagram. Maar zou het niet mooi zijn als we ook de mens achter de selfies zouden kunnen leren kennen? De echte mens die ook wel eens somber is en niet altijd een perfect leven heeft?

Facebook en Instagram zijn platformen geworden waar mensen zich gedragen als de persoon die zouden willen zijn. Tegelijkertijd beoordelen we mensen aan de hand van hun hoeveelheid vrienden. Ons gevoel van eigenwaarde is compleet gebaseerd op het aantal likes die we op onze laatste profielfoto hebben gekregen. Heb je ooit stilgestaan bij de infantiliteit hiervan? Ik kan precies vertellen hoe somber iemand is aan de hand van het aantal selfies die hij dagelijks deelt. Dat is toch een treurig gegeven?

Still uit 'Romeo + Juliet'

We zijn jong en we zijn somber en we hebben geen idee waarom. Volgens het Trimbos-instuut krijgen in Nederland ongeveer 80.000 jongeren per jaar te maken met depressieve klachten. Het is een epidemie geworden en het krijgt niet de aandacht die het verdient. Helaas hebben we soms de neiging om onze schouders op te halen bij de klachten. Maar als jonge mensen zijn we juist gevoelig voor veranderingen in ons humeur.

Ik heb het in dit artikel niet gewoon over verdriet maar over iets nog veel zwaarder op je schouders drukt. Bij een depressie heb je te maken met een gevoel van leegte en onverschilligheid. Je bent bang om jezelf en anderen teleur te stellen: faalangst. Je voelt je eenzaam en worstelt met een vreemd en onbekend gevoel. Plotseling voel je alsof er ineens een mentale, vuistdikke muur is opgetrokken, en heb je het gevoel dat je nooit meer uit bed kunt komen. Het voelt alsof je in een lege kamer bent - en ongeacht hoeveel dingen je in die kamer probeert te zetten, blijft de kamer toch leeg. Soms is er zelfs helemaal geen aanleiding voor dit gevoel.

Als dit je ooit is overkomen, dan weet je hoe onbegrepen je je hierbij kunt voelen. Mensen snappen gewoonweg niet hoe een kind uit een welvarend gezin en met een goed leven toch depressief kan zijn. "Waarom klaag je toch steeds, ik begrijp het niet," "Kop op!" of de ergste: "Je lost niets op door thuis op de bank te liggen." Het zijn allemaal uitspraken die je vast wel eens van vrienden of familie hebt gehoord. Natuurlijk willen ze je alleen maar helpen, maar ze zullen je nooit begrijpen. De realiteit is dat jij de enige bent die je kan helpen. We moeten leren om het sombere op eenzelfde manier te omarmen als blijdschap. Somberheid is een natuurlijk emotie en het hoort bij mens-zijn.

De beroemdste kunstenaars ter wereld hebben hun somberheid en depressies gebruikt in hun creatieve proces. Denk aan Vincent van Gogh met zijn doek Korenveld met Kraaien. Ook kunstenares Frida Kahlo gebruikte haar kunst om met haar emotionele problemen om te gaan. We moeten leren om onze somberheid om te zetten in creativiteit. Het beste wat we kunnen doen is onze pijn omzetten in iets moois.

We leven in een tijd dat we een zo idealistisch mogelijk leven kunnen leiden. We geven niet meer zoveel om een realistisch leven. Maar vergeet nooit om te leven, vergeet nooit te lachen en vergeet nooit te huilen. Jij bent de auteur van je eigen leven. Alles - goed of slecht - zal ooit verdwijnen. De wereld is geen verschrikkelijke plek. Slecht karma bestaat niet, vervelende dingen overkomen iedereen. Dus probeer niet alles serieus te nemen, want het leven is veel te absurdistisch om het niet met een korreltje zout te nemen.

Heb jij last van somberheid of depressies, klik dan hier voor meer informatie.

Credits


Tekst Raquel Zas
Fotografie Oliver Hadlee

Tagged:
depressie
jongeren
somberheid