de chaos en orde van soey milk

Van olieverf tot planten, van hars en was tot viezigheid en glitters, en van stempels tot messen, de schilder soey milk gebruikt wat in haar opkomt.

door Robin Alper
|
29 augustus 2016, 11:56am

Oosterse stoffen, wilde bloemen, grafische prints, en naakte vrouwen - naar de schilderijen van Soey Milk kan je lang blijven kijken. En dat is ook precies wat we volgens Soey vaker moeten doen. Haar kunstwerken zijn opgebouwd uit verschillende lagen, die allemaal een eigen verhaal vertellen. Het maken van haar kunst is een tijdrovend proces. Niet alleen vanwege de fotorealistische precisie die ze verwerkt in de lichamen, maar vooral vanwege de persoonlijke gevoelens die achter ieder doek schuilgaan.

De 26-jarige kunstenares is geboren in Seoul, maar verhuisde naar Amerika om carrière te maken als balletdanseres. Hoewel ze haar emoties nu uitdrukt met verf in plaats van dans, is haar liefde voor de vormen en bewegingen van het menselijk lichaam nooit verdwenen. De glooiende vormen van het licht dat een lichaam raakt, in schril contrast met harde penseelstreken, creëren voor Soey de perfecte combinatie tussen orde en chaos - precies zoals het in haar hoofd ook is.

We spraken Soey over haar liefde voor ritmes, stilstaan, en het gebruiken van kristallen als penselen, om erachter te komen hoe haar mysterieuze schilderijen tot stand komen.

Het is opvallend dat je zulke gedetailleerde en fotorealistische schilderijen maakt in een tijd waarin alles zo snel gaat, aangezien schilderen een relatief traag proces is. Waarom spreekt dit medium en deze stijl je zo aan?
Ik maak mijn afbeeldingen het liefst met de hand. Wat ik doe kost echt veel tijd, maar dat trekt me juist enorm aan.
Een schilderij maken is voor mij een heel mysterieus proces - iets onvoorspelbaars. Ik begin met een idee, dat uiteindelijk een beeld wordt, om vervolgens te zien hoe het een richting op gaat die ik nooit had verwacht. Geen enkele druppel is opzettelijk, maar ze zijn allemaal meer dan welkom. Veel van mijn toetsen worden halverwege afgebroken, waardoor niks blijft zoals het is.
Ik heb dat lange proces nodig om verbonden te raken met iedere penseelstrook. Zeker met de onbedoelde toetsen. Zo ontdek ik het grotere geheel.

Wat voor materialen gebruik je zoal in je schilderijen?
Ik gebruik eigenlijk vrij veel verschillende materialen en gereedschappen - olieverf, acrylverf, gedroogde bloemen en planten, hars, was, kristallen en stenen, viezigheid, glitter, en ga zo maar door. Schuurpapier, vuile vodden, messen, handgemaakte stempels, en spatels zijn geweldig gereedschap! De lijst van dingen die ik gebruik is enorm. Ik gebruik alles wat in me opkomt. Mijn favoriete gereedschap op het moment is de tang die ik gebruik om mijn opgedroogde tubes verf open te maken [lacht].

Hoe ziet je werkproces eruit?
Het begint met een gedachte en een schets, die meer wegheeft van een tornado en voor anderen waarschijnlijk onherkenbaar is. Het tekenen kost veel tijd - het is de blauwdruk van mijn schilderij. Wanneer ik me haast en begin te schilderen zonder schets, voel ik dat dingen uiteenvallen. Ik heb een hele strakke tekening nodig.
Dan komt de verf. Ik werk tegelijkertijd aan de lichamen en de abstractere vormen. Ik vind het fijn om het verband tussen de twee te zien.
Dan begin ik dingen los te peuteren. Het ziet er niet echt uit alsof er iets gebeurt wanneer ik dat doe, maar zonder die kleine details valt het beeld weg. Wanneer ik dit doe zie ik niet eens wat er gebeurt, maar dan begint het beeld te stralen en zie ik waar ik heen ga.

Waar komt je fascinatie voor het vrouwelijk lichaam vandaan, en wat probeer je ermee te verbeelden?
Ik vind het fijn dat ik een vrouw ben. Ik kan iedere dag naar het vrouwelijk lichaam kijken! Ik leer nieuwe dingen over mijn lichaam en kan dingen van dichtbij bekijken wanneer dat nodig is.
Mensenlichamen zijn naar mijn mening het moeilijkst om te schilderen. Maar ik houd van het ritme dat ontstaan wanneer het licht een lichaam raakt - van lichte vlakken naar scherpe hoeken, en van hoeken naar zachte schaduwen. Ik houd bijvoorbeeld van de zachte glooiing van aders onder de huid. Ik vind het prachtig hoe kuiltjes, bultjes en navels de meest fantastische schaduwen creëren.
Wanneer ik een lichaam schilder, verbeeld ik zowel kracht als kwetsbaarheid.
Doordat ik langzaam en in lagen werk, worden mijn stukken een soort indirecte zelfportretten van mijn leven en gedachtegang.

De achtergronden in je schilderen zijn vaak heel kleurrijk en uitgesproken, vol versierde stoffen en bloemen, wat een surrealistisch en mysterieus gevoel geeft. Wat is de gedachte achter die versieringen?
Ik houd van de samenvoeging van ruw en gepolijst, orde en chaos. Bovendien vind ik de diverse stofpatronen uit verschillende culturen erg interessant. Ik voel me soms op willekeurige momenten aangetrokken tot bepaalde kleuren. Ik weet niet waarom, maar die verscheidenheid vind ik mentaal erg stimulerend. Ik maak stukken met absolute orde, maar ook met totale chaos. De meeste van mijn schilderijen bevatten beide, omdat dat in mijn hoofd ook zo is.

Je bent naar Amerika gekomen om carrière te maken als balletdanseres. Hoe verwerk je die achtergrond in je werk? Beïnvloedt het de manier waarop je kunst maakt?
Dankzij ballet heb ik geleerd welk deel van mijn lichaam wat doet. Bepaalde bewegingen creëren bepaalde houdingen. Ik draai en buig mezelf vaak voor de spiegel om op een idee te komen. Lichaamshoudingen stralen emoties uit. Door ballet ben ik het menselijk lichaam veel meer gaan waarderen. Daarnaast gaf het me discipline.
Ik vond het heel moeilijk om te leren hoe ik mijn fysieke pijn kon gebruiken in ballet. Ik kom uit een cultuur die gedijt op discipline, dus oefende ik veel en hard. Toen ik naar Amerika kwam, ontdekte ik dat dansen ook plezierig kan zijn. Ballet gaf me geduld en uithoudingsvermogen, en leerde me hoe ik dat samen laat gaan met mijn emoties. Dat helpt me bij mijn lange schilderprocessen. Wat ik doe vereist veel zelfdiscipline, zowel wat betreft tijdsindeling als trouw blijven aan de emotionele achtergrond van het beeld.

Van welk van je eigen schilderijen houd je het meest, en wat is het verhaal erachter?
You Know the Way that I Hide is het enige schilderij waar ik een bijnaam voor heb - Minty. Ze verschuilt zich achter gordijnen, bloemen, ruimte en natuur, maar te midden van dat kijkt ze naar de toeschouwer zonder oogcontact te maken.

Schuldgevoel, onzekerheid en angst zijn allemaal onderdeel van het mens-zijn, maar wanneer iemand je accepteert zoals je bent en je je realiseert dat je niks hoeft te verbergen, verandert er iets speciaals in je houding. Wanneer je met iemand bent die je helpt om jezelf te zijn, zonder schaamte of verwachtingen, ontdek je het meest over jezelf en de mensen om je heen. Minty verbeeldt dat voor mij.
Maar bovenal ben ik gewoon dol op het beeld. Hoe langer ik ernaar kijk, hoe meer dingen ik in het schilderij zie die me aanspreken. Het wordt me duidelijk hoeveel er vanuit mijn diepe onderbewustzijn op het doek verschijnt.

Ben je van mening dat we meer tijd moeten nemen om kunst te maken in plaats van alles snel te blijven produceren om de trends te kunnen bijhouden?
Ik vind dat we over het algemeen meer tijd moeten besteden aan rustig aan doen. Breng meer tijd met mensen door. Meer tijd met de wereld, in de buitenlucht. Meer tijd om na te denken, te praten, luisteren, kijken, ademen, groeien, en geven.

Credits


Tekst Robin Alper
Beeld Soey Milk

Tagged:
Cultuur
Schilderijen
Soey Milk