maak kennis met het moluks-nederlandse model sakua kambong

“Ik hoop dat jongens door mijn verhaal inzien dat ze ook een modellendroom kunnen najagen.”

|
15 maart 2019, 12:46pm

Op aandringen van een oud-klasgenoot deed Sakua Kambong twee jaar geleden mee aan een modellenwedstrijd. Hij won, en er gingen meteen een boel deuren open: hij tekende een contract bij een agentschap in Milaan en bij Brooks Modelling Agency in Amsterdam en liep niet lang daarna exclusief een seizoen voor Louis Vuitton, en later ook voor Dior en Versace. Een nu al bewogen carrière voor de twintigjarige, die hij zelf bepaald niet zag aankomen.

Sakua groeide op in Deventer als kind van een Molukse vader en een Nederlandse moeder, waardoor hij zich naar eigen zeggen altijd een beetje een buitenbeentje voelde. Ook op de catwalk is hij mede door zijn Molukse roots een unieke verschijning.

We spraken hem over zijn biculturele achtergrond, welke kwaliteiten je als model moet hebben en hoe het is om voor Louis Vuitton te lopen.

i-D: Je bent een van de weinige modellen met Molukse roots, misschien zelfs de enige. Hoe kijk je daar tegenaan?
Sakua: Ik krijg weleens de vraag vanuit boekers of andere modellen wat mijn afkomst precies is, omdat ze mijn uiterlijk niet kunnen plaatsen. Mensen denken vaak dat ik Mexicaans of Japans ben. Als ik op die vraag reageer met ‘Moluks’ weten ze vaak niet wat dat is, en dat vind ik jammer. Op een gegeven moment ben ik maar gaan zeggen dat ik half Indisch ben. Daarbij is het ook zo dat je op de set een personage moet spelen en je je identiteit niet echt kan uiten. Dit is een van de redenen dat ik mij buiten mijn werk om juist heel erg probeer vast te houden aan mijn afkomst.

Wat houdt die afkomst in voor jou?
Ik ben half Moluks en Nederlands en in beide gemeenschappen pas ik niet volledig binnen het plaatje, dus voel ik mij vaak het buitenbeentje – wat ik overigens niet erg vind. Als kind had ik altijd een Molukse vlag in mijn kamer, de verhalen die mij werden verteld over wat mijn familie en de Molukse gemeenschap is overkomen wekte als kind veel emoties bij mij op.

1552649618983-ramonadeckers_sakua_12_colour

Hoe werkt dat door in je dagelijkse leven?
Momenteel zit ik te broeden op een ontwerp met een Molukse vlag voor op een T-shirt. Deze ben ik van plan te geven aan mijn vrienden en modellen over de wereld om te dragen. Ikzelf behoor tot de derde generatie Molukkers, maar mijn familieleden zijn allemaal een stuk ouder dan ik, dus ik ken hun verhalen alleen van horen zeggen. Ik had daardoor altijd een sterke mening over hoe de Molukse gemeenschap werd behandeld in Nederland. Nu, een aantal jaar later, ga ik er anders mee om. Het is belangrijk om niet te vergeten waar je voorouders en jijzelf vandaan komen, maar het is nutteloos om in het verleden te leven. Wat er is gebeurd hoeft niet in de doofpot gestopt te worden, maar het is voor mij meer van belang om mogelijke vooroordelen over ons volk om te buigen naar iets positiefs.

Denk je dat je een voorbeeld kunt zijn voor andere Molukse jongeren die model willen worden?
Ik vind dat moeilijk te zeggen, maar mocht ik dat toch kunnen zijn voor iemand, dan hoop ik dat het niet te maken heeft met mijn uiterlijk maar meer met mijn verhaal. Ik zou bijvoorbeeld wel willen dat Molukse jongeren uit een soortgelijke situatie als ik – die in het oosten van Nederland wonen, een strenge opvoeding hebben gehad, of er niet typisch ‘Hollands’ uitzien – door middel van mijn verhaal inzien dat het wél mogelijk is om je dromen na te jagen.

Je noemde eerder dat je uit Deventer komt – hoe was het om vanuit een stadje in Overijssel in de grote wereld geworpen te worden?
Verfrissend. Ik ging vroeger al regelmatig naar de wat grotere steden als Amsterdam en Utrecht, ik was altijd te vinden in het openbaar vervoer van en naar Deventer. Die drang om wereldser te worden bezat ik lang voor mijn modellenwerk. Een stad als Milaan is natuurlijk wel anders dan Utrecht qua drukte, alhoewel ik Utrecht vele malen leuker vind.

1552642634968-ramonadeckers_sakua_4_colour_cutout

Zelf was het niet in je opgekomen om model te worden – een vriend spoorde je aan. Hoe kijk je nu tegen modellenwerk aan?
Ik ben me nog steeds niet helemaal bewust van mijn modellen-kwaliteiten. Dat komt onder andere doordat ik van jongs af aan altijd het gevoel heb gehad dat ik nooit goed genoeg was: het kon altijd beter. Ik was vroeger niet blij met mijn postuur, ik was superdun en toen ik de lengte in schoot vond ik dat vervelend. De manier waarop ik ben opgevoed heeft ervoor gezorgd dat ik perfectionistisch ben ingesteld, en dat gold ook voor mijn uiterlijk: ik besloot heel hard te gaan trainen om aan te komen. Tot vandaag de dag laat ik mijn uiterlijk niet naar mijn hoofd stijgen, er zijn genoeg ‘mooie’ mensen op de wereld – ik vind het belangrijker om mijn nuchterheid te koesteren.

Welke kwaliteiten moet je als model hebben behalve schoonheid?
Voor mij overstijgt schoonheid fysieke eigenschappen, het is iets wat van binnenuit komt en je uitstraalt. Het is zelfvertrouwen hebben, maar ook schoonheid willen zien in het alledaagse. De kwaliteiten die je nodig hebt om model te zijn staan hier natuurlijk haaks op – het is bijna altijd een vereiste dat je een bepaalde lengte hebt en slank bent. Zelf denk ik dat je, naast je uiterlijk, ook een bepaalde houding moet hebben die uit een mix van zelfverzekerdheid, klasse, nederigheid en respect bestaat. Je moet de roem niet naar je hoofd laten stijgen. Zo kleed ik me het liefst zelf aan voor een fotoshoot of show, en als dit niet kan, dan strik ik op zijn minst mijn eigen veters. Ik hou er niet van als de assistent-stylisten op hun knieën gaan om mijn schoenen aan te trekken – dat is iets wat ik makkelijk zelf kan.

1552565942282-ramonadeckers_sakua_6

Je loopt onder andere voor Versace, Dior en Louis Vuitton. Hoe is het om voor dit soort grote merken te lopen?
De sfeer tijdens zulke shows is meestal heel ontspannen, alles is goed geregeld. De merken waar ik mensen uit de organisatie persoonlijk van ken vind ik het leukst om voor te lopen, Louis Vuitton en Dior bijvoorbeeld. Ik heb in de afgelopen twee jaar een vriendschap kunnen vormen met Kim Jones – als ik een show voor hem kan lopen ben ik achteraf extreem dankbaar. Niet alleen omdat ik voor het merk mag lopen – wat uiteraard ook leuk is – maar meer omdat ik iets terug kan doen voor een vriend. Hetzelfde geldt voor Matthew Williams; toen ik hoorde dat ik deel mocht uitmaken van de allereerste Alyx-show ooit, wilde ik de vergoeding voor de klus niet eigenlijk aannemen. Dit kon ik helaas niet weigeren vanwege mijn bureau, maar om mijn dankbaarheid alsnog te uiten heb ik toen een item uit de collectie gekocht. Tijdens mijn eerste ontmoeting met Donatella Versace stond ik versteld van hoe vriendelijk en medelevend zij was tegenover de modellen. Na de show liep ze het rijtje af om elk model persoonlijk te bedanken. Ik ben blij dat er mensen in de mode zijn zoals zij.

Wat was je eerste show, en hoe was die ervaring?
Mijn eerste show was voor Chalayan, in Londen. Ik weet niet hoe, maar ik voelde totaal geen zenuwen. Ik zag het als een wandeling door de stad. In Deventer kleedde ik me altijd al anders – ik was het ergens denk ik al gewend om bekeken te worden als ik langsliep [lacht]. Het was een vrij kleine catwalk, dus het was ook weer snel voorbij. Na de show raakte ik met een model aan de praat, en hij gaf me toen de tip dat het belangrijkste was dat ik ervan genoot en nergens anders aan moest denken. Dit doe ik sindsdien ook.

Credits


Fotografie Ramona Deckers
Met dank aan Brooks Modelling Agency