alec soth laat het lot bepalen

De reizende sterfotograaf uit Amerika vertelt aan i-D dat fotograferen helemaal niet moeilijk is, en hoe Amerika voor hem een onuitputtelijke inspiratiebron is.

door Stuart Brumfitt
|
12 oktober 2015, 8:00am

​Photography Alec Soth

Fotograaf Alec Soth heeft het goed voor elkaar. Hij wordt vertegenwoordigd door Magnum Agency, zijn werk hangt in het San Francisco Museum of Modern Art, hij werkte voor de New York Times en The New Yorker en heeft zijn eigen uitgeverij, genaamd Little Brown Mushroom. Onlangs opende hij zijn nieuwe expositie Gathered Leaves in het Londen Science Museum [dat nu samenwerkt met de Media Space-afdeling van het National Media Museum in Bradford, de afdeling die in het teken staat van fotografie en film]. De expositie toont werk uit Soth's eerste boek Sleeping by the Mississippi (2004), tot en met zijn meest recente foto's. Zo krijg je een beeld van zijn werkproces door de jaren heen, waarin zijn ontdekingsreis door Amerika en over de rest van de wereld centraal staat.

Is het beter om een foto in een expositie of een boek te zien, dan online?
Voor mij is een boek als een muziekalbum. Ik merk dat er een kleine opleving gaande is voor wat betreft de populariteit van fotoboeken. Mensen hebben steeds meer behoefte aan iets tastbaars. De expositie is dan een soort liveshow. De foto's zijn groter en levendiger, en de fysieke aanwezigheid is niet te evenaren.

We zien dat je wel gebruik maakt van Instagram en Snapchat.
Ja, die social media gebruik ik veel, maar ik weet nog niet of dat mijn werk beïnvloedt. Hoogstwaarschijnlijk wel, maar daar kan ik nu nog niet over oordelen - misschien over twintig jaar wel. Ik zie fotografie als een taal, en het heeft me veel tijd gekost om die taal te leren spreken. Er zijn veel manieren om deze taal te leren, ik doe het op een manier waar ik plezier bij heb. Ik omring me graag met foto's. Een schrijver zou zich niet moeten laten afschrikken door gesprekken die hij hier en daar opvangt, ik ben ook niet bang voor de invloeden van andermans fotografie.

Het is waanzinnig dat er zoveel hernieuwde aandacht voor fotografie is, vind je ook niet?
Het is ongelofelijk. Met de komst van de smartphone en Instagram ontstond een nieuwe dimensie in de fotografie, en tegenwoordig ontstaan er steeds meer vormen.

Ben je onder de indruk van de hoeveelheid mensen met oog voor fotografie?
Een aantal jaar geleden deed ik een project met mijn dochter. Ze was nog maar acht jaar oud en nam al geweldige foto's. Dat verbaasde me niets. Fotograferen is niet moeilijk, het bewerken en het auteurschap wel.

Wat bedoel je met auteurschap?
Iedereen kan een mooie foto nemen, net zoals iedereen een mooie zin kan schrijven. Maar om van die zin een goed boek te maken, is niet gemakkelijk. Dat geldt ook voor fotografie; je kunt een hoop mooie foto's maken, maar het is pas iets waard als die foto's met elkaar in verbinding staan. Dat is een flinke uitdaging. Je moet een onderscheidende stijl zien te ontwikkelen.

We hoorden dat je met een vriend deed alsof jullie rondreizende verslaggevers waren. Is dat waar?
We hebben écht een krant uitgebracht. In totaal hebben we zeven nummers gemaakt. Toen we net begonnen deden we maar alsof, maar ik werkte wel voor een kleine krantenmaatschappij. Ik was benieuwd of ik met de kennis die ik toen had een eigen krant zou kunnen uitbrengen. Ik en mijn toenmalige collega Brad hadden het erover, en op een gegeven moment zijn we het gewoon gaan doen. Tijdens het laatste nummer werkten we samen met The New York Times, dus het pakte geweldig uit.

Bezocht je willekeurige plaatsen als rondreizende verslaggever?
Nee, daar gaat een boel research aan vooraf. We planden een reis en deden grondig onderzoek naar elke locatie. Uiteindelijk had ik dan een hele lijst met opties. We moesten hoe dan ook onze deadlines halen. Ik heb veel ervaring met redactiewerk, dus ik weet hoe het gaat. De deadlines waren een van de redenen dat ik koos om het werk te doen. Doelloos ronddwalen is niets voor mij.

Ongeacht de hoeveelheid onderzoek je verricht, kun je niet voorspellen wat er op je pad komt.
Het is een soort gepland toeval. Je probeert van alles te regelen en alsnog gebeuren er onverwachte dingen. In feite is het net als jazzmuziek, je moet veel kennis hebben om te kunnen improviseren.

Je hebt al zo veel delen van Amerika vastgelegd, denk je dat je er nog altijd inspiratie zult vinden?
Zeker. De belangrijkste les die ik heb geleerd is dat er altijd onontdekt materiaal is. Het gaat alsmaar door. Bovendien is Amerika gigantisch groot. En omdat ik me middenin de Amerikaanse cultuur bevind, kan ik de eindeloze nuances ervan zien.

Denk je dat je ook succes zou kunnen hebben in andere landen of culturen?
Nee, en ik spreek uit ervaring! Ik werk vaak in andere landen, maar ik ben er niet zo goed in. Ik ben niet eens heel goed in werken met mijn eigen land en cultuur. Dat wil niet zeggen dat ik nooit een langdurig project zal doen in mijn eigen of een ander land, maar het is niet mijn sterkste punt. 

Waarom?
Ik hou ervan om ver van huis te zijn, het zorgt ervoor dat ik blijf ontdekken. Hier in Londen merk ik dat de geschiedenis uit zoveel dimensies bestaat. We zitten nu in een gedeelte dat South Kensington heet, en ik weet dat het niet representatief is voor de rest van Londen, maar verder ken ik het hiet ook niet.

Neem nu het werk van Nan Goldin. Het werk dat zij in New York maakte voelt zo authentiek. Haar buitenlandse werk is ook lang niet slecht, maar voelt minder sterk.
Daar ben ik het compleet mee eens. Je weet nooit wat er zal gebeuren.

Dus het is niet erg om als artiest je omgeving door en door te kennen?
Ik vind van niet. Zelf doe ik lange en korte projecten, de ene keer is een kort project een succes, de andere keer gaat het nergens over. Ik laat het lot bepalen.

Dat is goed om te horen, dat overkomt de besten!
Inderdaad, iedereen maakt fouten.

Een van de lastigste dingen als fotograaf moet de benadering zijn; de manier waarop je je onderwerp stuurt. Hoe doe je dat?
Ik was ontzettend nerveus in het begin, dus mensen schoten in elk geval niet in de verdediging als ik ze wilde fotograferen. Nu ik meer zelfverzekerd ben levert het nog wel eens uitdagingen op. Het is elke keer weer anders. Wat wel moeilijk blijft is het fotograferen van rijke mensen. Zij hebben bepaalde zelfverdedigingsmechanismen, die het moeilijk maken ze vast te leggen. Dat frustreert me als fotograaf. Fotografiestudenten die daklozen fotograferen zijn inmiddels een soort cliché geworden, maar het werkt vaak wel. Rijke mensen zijn beter in staat zich te verdedigen. Ik heb als verslaggever genoeg pogingen gedaan, maar het bleef moeilijk. Zelfs nu ik voor The New York Times heb gewerkt en geloofwaardigheid heb verdiend, is het nog lastig. Ik heb er begrip voor, hoe meer je op de hoogte bent van hoe de media werken, des te voorzichtiger ga je om met je eigen image. Het is een interessante kwestie om te onderzoeken.

Crazy Legs Saloon
"Toen ik in Watertown was - een dorp boven New York dat compleet afgezonderd lijkt van de grote stad - zag ik een aankondiging voor een schuimfeest. Watertown is nou niet bepaald Ibiza, dus ik was nieuwsgierig naar de mensen die er zouden komen. Wat bleek: er was een militaire basis dichtbij het feest, dus de feestgangers bestonden uit militairen en twintigers. Maar toen het schuim eenmaal begon te vloeien, was iedereen gelijk aan elkaar."

Misty
"De film Niagara (1950) met Marilyn Monroe was een grote bron van inspiratie. Het is een van mijn favoriete films en bevat veel thema's die ook voorkomen in mijn boek. Misty lijkt niet op Marilyn, maar in mijn project speelt ze wel zo'n soort rol."

Bij de Kaaterskillwatervallen
"Onlangs vroeg iemand me of de persoon op de foto het overleefd heeft. De schoonheid van deze foto schuilt in het mysterie. Je weet niet wat er met hem is gebeurd, dat vind ik het leuke eraan."

Gathered Leaves: Photographs by Alec Soth is te zien van 6 oktober t/m 28 maart 2016.

sciencemuseum.org.uk/alec-soth

Credits


Tekst Stuart Brumfitt
Fotografie Alec Soth

Tagged:
magnum
Alec Soth
Cultuur
Science Museum
gathered leaves