portretten van maagden op amerikaanse purity balls

David Magnusson vertelt i-D hoe hij geobsedeerd raakte met de christelijke kuisheidsceremonies.

door Alice Newell-Hanson
|
22 mei 2015, 10:40am

In 2011 stond de Zweedse fotograaf David Magnusson zichzelf terug op podium bij het Ark La Tex Purity Ball in Shreveport, Louisiana, waar hij deelneemsters vroeg of hij ze mocht fotograferen. Magnusson droeg net als de meeste andere aanwezige mannen een gehuurde smoking. De meeste meisjes, tussen de 11 tot 13 jaar oud, droegen witte jurken en hadden hun haar opgestoken. Het leek alsof ze met een date op het eindejaarsbal waren, behalve dan dat geen van de mannen nog een beugel droeg. Eerder die avond had elk meisje, bijgestaan door haar vader, een eed van onthouding afgelegd. De vaders beloofden op hun beurt dat zij hun dochters zouden helpen zich aan die belofte te houden tot ze in het huwelijksbootje stappen.

Die dag ontstond Purity, Magnussons serie portretten van meisjes en hun vaders die in 2011 en 2012 meededen aan Purity Balls. Vorig jaar werd in Zweden een selectie van 28 foto's gepubliceerd in een boek van Bokförlaget Max Ström. Dit jaar werden ze tentoongesteld tijdens het Hyères Festival in Frankrijk en eerder deze maand bij Paris Photo in Los Angeles.

We spraken David over zijn ontmoeting met de Amerikaanse tienermaagden en de controverse die hij met zijn beelden veroorzaakte.

Hoe kwam je achter het bestaan van de Purity Balls?
Ik las er een kort stukje over in een Zweeds tijdschrift. Eerst vond ik de angst van de vaders bijna angstaanjagend: hoe bang ze leken te zijn voor alles wat de eer van hun dochters en gezinnen zou kunnen aantasten. Maar ik was ook gefascineerd door het fenomeen en het dramatische gebruik van symboliek. Kijk maar naar de manier waarop ze gekleed gaan: alsof de meisjes nu al gaan trouwen. Hoe meer interviews met de meisjes en hun vaders ik las, hoe meer ik inzag dat ze gewoon deden wat hen op basis van hun religie werd voorgeschreven. Ik stond versteld van mijn eigen vooroordelen en van de manier waarop ik deze mensen, waar ik zo weinig van wist, veroordeelde. Ik wilde een project creëren dat de kijkers in staat zou stellen er een eigen mening over te vormen.

Hoe kreeg je het daarna voor elkaar om ze in Louisiana te mogen fotograferen?
Ik heb zeker zes maanden lang heel veel gemaild en gebeld, voordat ik eindelijk een organisator vond die mijn plannen serieus nam.

Waarom denk je dat de meisjes en hun vaders besloten om mee te werken?
Dat is een moeilijke vraag. Ik wilde enerzijds foto's maken die zo mooi waren dat de deelnemers er trots op konden zijn. Ondertussen wilde ik met dezelfde portretten een heel andere kant van het verhaal kunnen laten zien aan toeschouwers met een andere culturele achtergrond. Ik wilde me ook focussen op de individuen, daarom heb ik de meisjes en hun vaders voor het boek geïnterviewd. Ik heb wel mijn best gedaan mijn eigen mening zoveel mogelijk achterwege te laten. Ik denk dat dat alles bij elkaar ervoor gezorgd heeft dat ze wel wilden meewerken. Ze toonden hun vertrouwen in me. Dit zijn meisjes van 11, 12, 13 jaar, en ze hadden het met mij over hun kijk op familie en seksualiteit.

Je zei ergens dat het vaak de dochters zijn die het initiatief voor deelname aan de Purity Balls nemen.
Veel van de meisjes die ik ontmoet heb waren bijzonder sterk en onafhankelijk. De basis van hun beslissing ligt voor hen in hun geloof en hun interpretatie van de Bijbel. Het was wel opvallend hoe enorm hun beweegredenen van elkaar verschilden. Een meisje vertelde dat ze graag een opleiding en carrière wilde, en ze pas wilde beginnen met daten als ze er ook echt aan toe was om te trouwen. De meeste vaders probeerden gewoon goede vaders te zijn.

Welke rol spelen de moeders van de meisjes hier eigenlijk in?
Ik was best verrast toen ik in de VS aankwam - 80 tot 90 procent van de organisatoren van de Purity Balls bestond uit moeders van de meisjes. De reden dat de vaders deelnemen aan de ceremonies heeft te maken met het ontstaan ervan. Dit is een vrij nieuw fenomeen. De eerste Purity Ball werd in 1998 in Colorado Springs door Randy Wilson, een predikant, en zijn vrouw georganiseerd. Ze hadden het over de commercialisering van seksualiteit en hoe dat volgens hen druk legde op tieners om te daten en seksueel actief te zijn, voordat ze er echt klaar voor waren. Ze kozen ervoor om een vader/dochter-format te creëren omdat ze vonden dat veel vaders een te kleine rol in het leven van hun dochter speelden. Het is duidelijk dat dit fenomeen is voortgekomen uit enorm christelijke, conservatieve kringen, waarin over het algemeen nog geldt dat de vader kostwinner is.

Wat gebeurt er tijdens de ceremonie?
Er zijn verschillende soorten Purity Balls. In Colorado begint het met een formeel diner, terwijl verschillende sprekers op het podium praten over het huwelijk en kuisheid. Daarna leggen de meisjes en hun vader de eed af. Vervolgens pakken de meisjes een witte roos die ze aan de voet van een kruis neerleggen als symbool van hun belofte aan God en is het tijd voor een feestje.

Was het moeilijk je eigen vooroordelen los te laten?
Natuurlijk, dat was wel een uitdaging. Maar de Purity Balls zitten veel complexer in elkaar dan ik dacht. Generaliseren is altijd de makkelijkste weg om te kiezen. In de tijd dat ik aan dit project werkte, heb ik vijftig vaders en dochters ontmoet. Meestal zijn hun beweegredenen natuurlijk gebaseerd op hun religieuze idealen, maar het zijn allemaal individuen met eigen ervaringen en dromen.

Wat was het meest interessant aan de manier waarop de fotoserie werd ontvangen?
Toen Purity vorig jaar in Stockholm werd geëxposeerd, vonden mensen het zo provocerend dat ze zelfs tot een boycot opriepen. In Zweden zien we onszelf ten opzichte van verschillende culturen graag als openminded, het is juist daarom bijzonder om dan zulke sterke emotionele reacties te zien.

Toen het boek net uitkwam, reageerde men snoeihard — het internet kan lelijke dingen voortbrengen. Eén bepaalde blog kreeg binnen 24 uur 5.800 reacties, bizar gewoon. De meest interessante email die ik ontving, was van David Clampitt, die samen met zijn dochter Jamie op de cover van het boek staat. Hij vertelde hoe ze de discussie online gevolgd hadden, maar dat ze nog steeds erg trots waren op hun geloof en blij waren dat hun stem gehoord werd, ook al vonden veel mensen het provocerend. Zijn bericht betekende heel veel voor me. Het internet heeft ervoor gezorgd dat ik maar tot op zekere hoogte verantwoordelijk ben voor mijn werk, daarna gaat het een geheel eigen leven leiden.

davidmagnusson.se

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Fotografie David Magnusson

Tagged:
David Magnusson
Cultuur
maagden
Purity Balls