Advertentie

een terugblik op werk en leven van de controversiële fotograaf ren hang

Gecensureerd in zijn geboorteland, maar omarmd door de rest van de wereld: Hang overleed op de jonge leeftijd van 29 jaar. De provocateur wist door het gebruik van naakte lichamen en een 35mm-camera de onvervalste magie van het verlangen vast te leggen...

door Hannah Ongley
|
27 februari 2017, 4:50pm

We zijn ongelooflijk geschrokken door het overlijden van 's werelds meest radicale fotograaf. Ren Hang behoorde tot een van de meest provocerende fotografen uit China. In zijn werk zien we zijn vrienden in een zorgeloze kwetsbaarheid. Intiem, naakt en zonder enige terughoudendheid of schaamte. Zijn rauwe beelden zorgden voor een voortdurende strijd tussen Hang en zijn vaderland China, die leidden tot arrestatiepogingen en censuur.

Vanwege die strijd ging Hang op zoek naar andere locaties en landschappen om zijn projecten te fotograferen, waaronder het besneeuwde Central Park en de zonnige zeeën van Athene. Hij werkte samen met Frank Ocean voor diens Boys Don't Cry-zine en Alessandro Michele van Gucci. Hij fotografeerde voor Opening Ceremony en voor Numéro. Op het moment van zijn dood werkte hij aan een project met het Franse magazine Purple. "Hij inspireerde een hele generatie jonge fotografen," schreef Purple-editor Olivier Zahm op Instagram. "Voor mij was hij de nieuwe Araki."

Hang leerde zichzelf fotograferen met de makkelijk draagbare Minolta 35mm, waar hij het grootste deel van zijn werk mee schoot. In een interview met Purple bekende hij meerdere modellen te gebruiken, omdat ze zo vaak stuk gingen. Het eenvoudige apparaat leende zich uitstekend voor zijn rechtlijnige aanpak. Je ziet het terug in de beelden: eenvoudige achtergronden, felle belichting, naakte lichamen, met planten verweven ledematen — het resultaat is pure magie.

Wanneer hij niet met de camera aan het werk was, was hij net zo direct als zijn fotografie. Hij was niet bang zich uit te laten over zijn ernstige depressies. Zijn donkere gedachten documenteerde hij op zijn website. In het laatste stuk van zijn online dagboek, My Depression, schrijft hij erover hoe hij beschuldigd wordt van hypocrisie, omdat hij zijn innerlijke pijn aan de buitenkant verborgen houdt, maar die beschuldigingen verkiest boven het geluid van zijn eigen gedachten. Hij plaatste daarnaast veel gedichten op het internet. Net als zijn foto's schommelen zijn gedichten tussen diepe betekenissen en humor. "Ik snap het echt niet," schreef hij in 2016, "Waarom vinden mensen het zo leuk om te wandelen?"

Als er een iemand was die Hang zijn werk niet eindeloos analyseerde, dan was hij het zelf wel. "Nog nooit heb ik het gevoel gehad dat het belangrijker is om bloot te fotograferen, maar naar mijn mening is het gewoon natuurlijker en aantrekkelijker om op deze manier te fotograferen," vertelde hij ons twee jaar geleden. Toen we hem later opnieuw spraken beweerde hij dat de Chinese en de Amerikaanse kijk op seksualiteit niet zo van elkaar verschillen. "Voor mij, [is het probleem van censuur] bijna overal hetzelfde," zei hij naar aanleiding van zijn project in het bekendste park van Manhattan. "Toen ik dit project aan het fotograferen was in het Central Park, maakte ik me constant zorgen dat de politie tevoorschijn zou komen om me tegen zou houden.

En inderdaad, Hangs werk voelt niet geografisch gebonden. De manier waarop zijn beelden verdrongen verlangens blootgeven, en die tegelijkertijd ontstijgen, is eerder buitenaards.

Credits


Tekst Hannah Ongley
Fotografie Ren Hang