Fotografie: Ashley Armitrage

zo verander je als opkomende fotograaf vastgeroeste ideëen over schoonheid

Maak kennis met Ashley Armitage die met haar dromerige en pastelkleurige jaren tachtig-stijl de wereld van reclame en mode omverblaast.

|
jul. 3 2018, 12:53pm

Fotografie: Ashley Armitrage

Vorige week bracht scheermesmerk Billie een campagnevideo uit zoals je die nog nooit eerder hebt gezien. Het concept klinkt niet erg radicaal – in 55 seconden zie je vier vrouwen die hun behaarde lichaamsdelen laten zien. Sommige van hen scheren die delen, anderen niet. “Of en wanneer je je ook wilt scheren, we zijn er voor je” besluit de video. Het einde. Het lijkt bijna komisch dat een product dat enkel en alleen is ontworpen om lichaamshaar weg te halen jarenlang werd gepromoot door lichamen volledig ontdaan van datzelfde haar. Maar we zijn al tijden zo geobsedeerd met het afbeelden van vrouwenlichamen die volledig glad en haarloos zijn, dat dat ons amper nog verbaast.

De reactie op Billie’s campagne is overweldigend positief. “Gebruikers juichen scheermesreclame toe die vrouwen laat zien terwijl ze daadwerkelijk aan het scheren zijn,” schreef The Guardian afgelopen weekend. “Een verantwoordelijke, moderne en coole reclame die zich focust op de normaliteit van lichaamshaar en laat zien dat vrouwen de keuze hebben om ermee te doen wat ze willen, ondanks sociale normen en druk,” tweette een vrouw. “Het werd hoog tijd dat een vrouw een echte reclame maakte die echte resultaten laat zien,” tweette een ander.

Dat is de kracht van verandering die kan ontstaan wanneer je een jonge vrouw achter de lens vraagt. Ashley Armitage, die de film regisseerde en de campagne schoot, wist het allemaal in één dag voor elkaar te krijgen. De pastelkleurige visuals bevatten alle kenmerken van haar befaamde beeldtaal. Divers, dromerig, empowering en vaak over onderwerpen als vrouwenvriendschappen en seksualiteit; haar werk is een ongefilterd en ingezoomd perspectief op moderne vrouwelijkheid.

Hoewel er veel discussie gaande is over hoe fotografie een industrie is gedomineerd door mannen en de male gaze, blijven fotografen als Ashley – jong, vrouw, fulltime werkzaam van commercieel tot editorial – zeldzaam. “Toen ik ongeveer veertien jaar oud was, scrolde ik door Tumblr en zag ik een geweldig beeld. Het was een foto van een naakt meisje dat een wolf vasthield, door Ryan McGinley,” legt ze uit. “Het was heel cool om, als jong meisje, naakt te zien dat niet geseksualiseerd was. Ik zag een krachtige, naakte vrouw met een intense blik. Het was totaal anders dan de beelden die ik tot dat moment te zien had gekregen.”

Hier leren we Ashley een beetje beter kennen, en proberen we te ontdekken wat er nodig is om het te maken als professioneel fotograaf.

Vertel iets over jezelf en waar je opgroeide.
Ik groeide op in Seattle in Washington, in een familie van Jehovah's. Mijn moeder werd geëxcommuniceerd toen ik vijf was. Het voordeel daarvan was dat ik niet in een seksistische en geïsoleerde cult ben opgegroeid, het nadeel was dat ik daardoor afgesloten was van mijn familie. Omdat mijn ouders Jehovah’s getuigen waren mochten ze niet verder studeren, wat ervoor zorgde dat mijn moeder schoonmaakster was en mijn vader schoenenverkoper.

Hoe en waarom ben je met fotografie begonnen?
Mijn vader koesterde altijd al de droom om fotograaf te worden, dus zorgde hij ervoor dat ik de kansen kreeg die hij zelf nooit heeft gekregen. Toen ik vijftien was gaf hij mij mijn eerste camera. Samen gingen we dan op stap en maakten we foto’s van de dingen die we om ons heen zagen. Op de middelbare school begon ik mijn Canon AE-1 overal mee naartoe te nemen. Dan nam ik foto’s van mijn vrienden tijdens de lunchpauze, in de les, na school als we aan frisbeeën waren. In mijn laatste jaar meldde ik me aan voor de studie filmproductie aan de Universiteit van Californië. Toen ik daar eenmaal studeerde kreeg ik zo’n heimwee dat ik besloot over te stappen naar de Universiteit van Washington om fotografie te studeren. Twee jaar geleden studeerde ik af en sinds zes maanden ben ik fulltime fotograaf. Daarvoor werkte ik fulltime in een kringloopwinkel en organiseerde ik fotoshoots op de momenten dat ik vrij was.

Vind je dat fotografie een vak is dat je aan de universiteit moet leren?
Nee, ik denk niet dat je daar per se een studie voor hoeft te doen. Uiteindelijk heb ik het zelf wel gedaan, maar dat was nadat ik al drie keer van studie overgestapt was – zelf heb ik nooit de technische kanten van het vak geleerd. Wat ik leerde aan de universiteit was vooral kunstgeschiedenis en hoe je academisch schrijft.

In een industrie die verzadigd is van beelden, hoe zorg je ervoor dat je boven het maaiveld uitsteekt?
Ik geloof dat in een wereld die zo visueel verzadigd is, wij kunstenaars constant met elkaar in gesprek moeten blijven gaan. Vaak betrap ik mezelf erop dat ik zonder dat ik doorheb naar andere foto’s of films refereer. Ik voeg vaak elementen van andere beelden samen tot een eigen werk. Ik scroll constant door Tumblr en kijk naar films uit de jaren zeventig en tachtig ter inspiratie. Op dit moment zijn dat vooral de films van Éric Rohmer. Zijn kleurencombinaties zijn echt schitterend.

Hoe zorg je ervoor dat je origineel blijft als alles al zo’n beetje gedaan is?
Dit is altijd een uitdaging, en is zeker iets waar ik veel over nadenk. Soms denk ik dat ik iets super origineels heb gemaakt en kom ik erachter dat het al een keertje gedaan is. Ik denk dat er niets mis mee is om bestaande elementen te verwerken in je eigen werk. Ik kijk graag naar modefotografie uit de jaren tachtig en negentig, waar ik dan elementen van gebruik, zoals lichttechniek.

Voel je concurrentie met andere jonge fotografen?
Kijk, er is concurrentie omdat er zoveel van ons zijn, maar ik doe het niet om te concurreren. Ik vind het juist leuk als we samenkomen en elkaar ondersteunen. Ik denk dat ieder zijn eigen unieke talenten en perspectieven heeft.

Wat heeft je voorkeur: analoog of digitale fotografie?
Negentig procent van de tijd fotograaf ik analoog, maar voor sommige grote klussen combineer ik analoge met digitale fotografie. De laatste keer dat ik echt digitaal moest schieten was voor een klus in december, dus het komt vrij weinig voor. Het ontwikkelen van filmrolletjes is duur, maar vaak zorg ik ervoor dat ik die kosten factureer. Dit is alleen niet altijd mogelijk, vooral met editorial klussen. Mijn apparatuur is behoorlijk simpel en goedkoop (mijn camera kostte maar 20 euro!). Veel van mijn spullen vind ik via de kringloopwerk waar ik werkte – daar kwam vaak een fotograaf langs die daar zijn lichten en statieven doneerde.

Wat is het grootste obstakel waar je als fotograaf tegenaan loopt?
Waar ik momenteel het meest tegenaan loop als freelance kunstenaar is om fatsoenlijk betaald te krijgen. Zoveel shoots hebben geen budget of extreem lage budgetten. Als ik dan probeer te onderhandelen negeren ze me en stappen ze gewoon naar een andere opkomende fotograaf die het gratis doet.

Denk je dat fotografie nog steeds een elitaire industrie is?
Zonder twijfel. Het is elitair, seksistisch en racistisch. Er komt nu wel verandering in, maar we hebben nog een lange weg te gaan.

Hoe vind je de balans tussen je creatieve en commerciële werk?
Ik sta er echt op dat ik altijd volgens mijn eigen creatieve stijl kan werken. Gelukkig word ik niet vaak gevraagd voor klussen die niet met mijn stijl in lijn liggen. Natuurlijk moet ik soms flexibel zijn om de klant tevreden te houden, maar in de meeste gevallen kan ik echt mijn creatieve stem behouden.

Welk advies zou je geven aan iemand die ook fulltime fotograaf wil worden?
Het is behoorlijk pittig, vooral voor mensen die op school zitten en tegelijkertijd zichzelf moeten onderhouden zoals ik. Ik organiseerde vooral shoots met mijn vrienden op elk vrij moment dat ik had. In het begin kon ik mensen niet betalen, maar toen ik later mijn portfolio aan het opbouwen was zorgde ik dat er iets tegenover stond, zoals prints of lunch. Mijn advies is om constant te blijven fotograferen, je werk te laten zien aan de wereld en je stem te laten horen. Op den duur bouw je zo een publiek op.

Koester je hoop voor fotografie als ambacht? Hoe denk je dat de industrie zich zal
ontwikkelen?
Absoluut! Analoge fotografie maakt een comeback, wat echt fantastisch is. Ook zie ik dat de industrie steeds meer zich richt op bewegende beelden. Ik denk dat vaardigheden in zowel fotografie als film op een gegeven moment echt een must is.

Waarom is print nog steeds belangrijk?
Het internet is belangrijk, maar voelt vluchtig voor mij. Print is belangrijk omdat het tastbaar is, en daardoor iets duurzaams heeft. Elke keer dat ik voor een krant of tijdschrift werk zorg ik ervoor dat ik een uitgave bemachtig. Het voelt meer als erkenning als iets daadwerkelijk in de fysieke wereld bestaat.

Credits


Fotografie Ashley Armitage