kitscherig porselein met tattoos en uitpuilende ingewanden

Jessica Harrison tatoeëert en onthoofdt porseleinen beeldjes om gendervooroordelen binnen de kunstgeschiedenis te bekritiseren.

door Sarah Moroz
|
11 april 2016, 10:35am

De Britse kunstenares Jessica Harrison plaats met haar versierde porseleinen beeldjes een kritische kanttekening bij de verwachtingen van het vrouwelijk lichaam. Ze kiest de beelden uit op hun overdreven tuttige houdingen, om vervolgens haar eigen beeldtaal erop los te laten.

Jessica Harrison onderzoekt in haar werk regelmatig de fijne kneepjes van het zintuiglijke lichaam. Zo heeft ze zijden sjaals met prints van spieren gemaakt en grove pin-ups van klei. Eerder werd haar werk tentoongesteld in de groepsexpositie Ceramix, in La Maison Rouge in Parijs. In deze tentoonstelling waren experimentele aardewerkstukken te zien van kunstenaars uit de 20e en 21e eeuw. We spraken Jessica om meer te weten te komen over haar kijk op feminisme, creativiteit en de gendervooroordelen uit de kunstgeschiedenis.

Je stukken die te zien zijn in de expositie hebben de ondertitel "Sacred and Profane: Revisited Traditions." Wat is het verband tussen die titel en jouw werk?
Ik denk dat mijn stukken in de tentoonstelling goed bij die samenvatting passen doordat ik een herinterpretatie geef van sierobjecten die een bepaalde smaak uitdrukken. Je zou kunnen zeggen dat de traditionele stukken de Engelse middenklasse met een "goede smaak" proberen aan te spreken. Ze zijn zo verveeld en zinloos - hun poses, hun uitdrukkingen. De porseleinen beeldjes bevinden zich in een soort gelukzalig moment, vol oppervlakkige saaiheid. Met de beeldjes van Broken probeer ik hun houdingen een nieuwe betekenis te geven. Met Painted Ladies benadruk ik met tatoeages hoe bizar de outfits zijn waar deze dames voor altijd in te zien zullen zijn.

Wat was de aanleiding van de onthoofde, gescalpeerde en gewonde dames in de Broken-serie?
Ik wilde graag werken met de porseleinen beeldjes, maar probeerde af te stappen van de lichaamsvormen die we gewend zijn. Met deze stukken verwijs ik naar het tijdperk waarin we begonnen met anatomisch onderzoek. Het lichaam werd onderzocht van de huid tot aan de botten en alles daartussenin. Ondanks het feit dat onze onderzoeken sindsdien een stuk geavanceerder zijn geworden, is dit nog steeds een vakgebied waarin mannen overheersen. We zien altijd beelden van het mannelijk lichaam en het vrouwelijk lichaam wordt alleen gebruikt wanneer we vrouwspecifieke delen van het lichaam willen aanduiden, zoals de voortplantingsorganen. Zelfs het innerlijke lichaam van de vrouw heeft nog te maken met taboes waar het mannelijk lichaam nooit last van heeft gehad. Mensen bekritiseerden mijn werk omdat het vervormen van vrouwelijke beelden "gewelddadiger" zou zijn dan het vervormen van mannelijke beelden.

Vind je de beelden zelf niet gewelddadig?
Nee. Ieder beeldje is zorgvuldig gekozen op basis van haar houding, waarbij ik haar onderdeel heb gemaakt van haar eigen ondergang. Ik vind het leuk dat deze passieve vrouwen nu eindelijk een actieve rol hebben gekregen. Het sluit meer aan bij de manier waarop het mannelijk lichaam wordt weergegeven, zowel in de kunstgeschiedenis als de anatomische geschiedenis. Ik vind ze ook best grappig. Gelukkig reageren anderen er in het algemeen ook met humor op, zowel kinderen als ouder publiek (die deze beeldjes zelf misschien in huis hebben gehad).

Speelt feminisme een rol in je werk?
Ik ben een feminist en feministische kwesties zijn belangrijk in mijn leven, werk, ideeën en de manier waarop ik met het dagelijks leven omga. Ik denk echter niet dat feminisme een actieve of overduidelijke rol in mijn werk speelt, maar de problemen die vrouwen en jonge meisjes vandaag de dag tegenkomen is wel iets dat ik in mijn achterhoofd houd wanneer ik stukken als deze maak.

Kan je iets vertellen over het gebruik van tweedehands aardewerk? Hoe beïnvloedt dat je werkwijze?
Ik ben met gebruikt aardewerk gaan werken omdat ik niet wist hoe ik het helemaal zelf moest maken. Ik besloot het werk andersom te doen. Ik zou in principe oneindig kunnen doorgaan met Broken en Painted Ladies, omdat de beeldjes in massa geproduceerd zijn. Een deel van me zou het willen blijven doen en alle beeldjes op aarde aanpassen, maar er zijn nog te veel andere projecten waar ik mee aan de slag wil gaan.

jessicaharrison.co.uk

Credits


Beeld eigendom van Jessica Harrison

Tagged:
Interviews
Cultuur
gendernormen
porselein
jessica harrison
aardewerk