bleached gaat weer op tournee

De favorieten van Saint Laurent praten over hun tweede album Welcome The Worms, dat bijzonder persoonlijk is geworden.

door Mish Barber Way
|
10 maart 2016, 9:02am

photography ben colen

Ik ontmoet de Californische groep in het appartement van Jessie Calvin, de gitariste van Bleached. Het is vreselijk warm voor februari. Als Clavin de deur opent, draagt ze korte afgeknipte shorts en een baseballshirt. Haar blauwe haren hangen nonchalant rond haar gezicht. Benny, de kleine zwarte hond huppelt door de puinhoop van gitaren, boeken en tassen en springt uiteindelijk tegen mijn benen op.

Momenteel past Clavin op het hondje, dat eigenlijk van haar oudere zus en medebandlid, Jennifer is. Wanneer Micayla Grace, frontvrouw, gitariste en bassiste van Bleached, arriveert, springt Benny in de armen van Jennifer. Terwijl de zussen Benny's lijn proberen te zoeken, maakt Micayla een praatje. De Clavins rennen als kippen zonder kop rond om de riem uiteindelijk op een onlogische plaats te vinden. We springen in de auto van Jennifer om te gaan lunchen.

Het gaat Bleached voor de wind. Na twee jaar stilte gaat de band weer op tournee. Modefotograaf en ontwerper Hedi Slimane liet hen tijdens Saint Laurents show in Los Angeles optreden, hun twee nieuwe video's werden warm onthaald en, nog belangrijker, hun album Welcome The Worms komt op 1 april uit.

Bleached werd in 2011 opgericht, nadat de Clavins hun oude punkgroepje Mika Miko stopzetten. Met Bleached wilden ze een andere weg inslaan en de focus op de melodieën leggen. Jennifer en Jessie begonnen te schrijven, gingen op zoek naar een bassist, en vonden uiteindelijk Grace. De eerste lp van de band, Ride Your Heart, trok wereldwijd de aandacht, maar veroverde vooral harten in Zuid-Californië, door de herkenbare teksten. Ieder meisje met een gebroken hart kon troost vinden in Ride Your Heart. De groep tourde door Noord-Amerika, Europa en het Verenigd Koninkrijk. 

"Toen ik tijdens mijn middelbare school punk ontdekte, leek het alsof de betekenis van het leven tot me doordrong," zegt Jennifer, mijmerend over de tijd dat zij en Jessie Black Flag en The Slits in de garage van hun ouders imiteerden. "Voor mij was Bleached een project om songs te schrijven die ik normaal nooit zou maken en om mijn kennis van punk uit te breiden."

Jennifer kwam uit een gewelddadige relatie en had het moeilijk om de dagen door te komen. Ze zocht troost in alcohol en belandde in een zelfdestructieve situatie. "Ik was een tikkende tijdbom," zegt Jennifer. "Ik raakte de greep op mijn persoonlijke leven en mijn creatieve kant kwijt." Ze stopt even met praten en herinnert zich de vreselijke romance, die nu zo ver weg lijkt. "Bleached was het enige waar ik op dat moment om gaf. Ik was zo depressief. Tijdens het schrijven van sommige liedjes was ik de hele tijd aan het huilen, want het drong pas tot me door toen ik mezelf hoorde zingen."

Jennifer was niet de enige die door een moeilijke periode ging. Terwijl Jessie er voor haar oudere zus probeerde te zijn, werd ze uit het huis geschopt waar ze jaren had gewoond en ging ze illegaal in een repetitieruimte wonen.

"Het was een donkere kamer," vertelt Jessie, terwijl ze van haar thee slurpt. Sommige dagen was het zonlicht zo fel, dat ik erdoor werd verblind. Ik probeerde terug op het juiste spoor te raken, want ik had me op de drank gestort. Ik werd wakker, stond op en begon te drinken. Ik moest mijn focus terugvinden." Ze pauzeert even. "Ik moest weer de oude Jessie worden. Ik moest weer mezelf zijn."

Ze verplichtte zichzelf om weer gitaar te spelen als vroeger: zonder remmingen of twijfels en bereid om alles te proberen, zonder er te veel bij na te denken.

Ze ging te veel aan zichzelf twijfelen, waardoor gitaarspelen niet meer leuk was, maar ze was vastbesloten om door te gaan. "Ik ging de studio in met nieuw zelfvertrouwen," zegt ze. "Ik moest mezelf eraan herinneren dat ik een goede muzikant ben."

Het is normaal dat er twijfels zijn wanneer een band het beruchte tweede album lanceert, je kan het namelijk met iets anders vergelijken. Ze hebben een publiek.

Twijfelen meisjes meer?" vraagt Jennifer zich af. "Denken mannen dat ze altijd geweldig zijn?"

"Je kan je achter zelfvertrouwen verstoppen, maar het is veel enger om je kwetsbaar op te stellen en erover te praten," antwoordt Micayla.

Welcome The Worms is een grote vooruitgang voor Bleached, niet alleen op muzikaal vlak, ook de teksten zijn verbeterd. Worms is een ambitieus, catchy album met poppy nummers als Sour Candy en hevige beats als Keep on Keepin' On

Niet alleen is Worms de eerste plaat die mede werd geschreven door Grace, die nu een vast lid is geworden van de band waar ze al drie jaar mee tourt, maar Bleached heeft ook de harten van de wereldberoemde producers Joe Chiccarelli (Morrissey, The Strokes, Elton John) en Carlos de la Garza (Paramore, YACHT) gewonnen.

Het team werkte non-stop in Sunset Studios in Los Angeles. Bleached leverde dertig demo's af, waarvan er uiteindelijk tien overbleven, en maakte er krachtige rocksongs van. Jessie raakte geïnspireerd door Hole en Ron Ayers, terwijl Jennifer aandachtig luisterde naar het werk van Fleetwood Mac, Eddie en de Hotrods, en The Go Go's, en naar Unplugged van Nirvana luisterde.

"Tijdens die periode heb ik Los Angeles in mijn armen gesloten," herinnert Jennifer zich. Terwijl ze over de Hollywood Boulevard reed, kijk ze terug op haar tienerjaren, toen ze exact hetzelfde deed. Dankzij Los Angeles heeft ze een nieuwe versie van zichzelf ontdekt. "Ik heb altijd een haat-liefdeverhouding gehad met L.A. Het is een prachtige stad met een rijke geschiedenis. Ik was altijd geïntrigeerd door de duistere verhalen van Darby Crash, Marilyn Monroe en Charles Manson. Het Hollywood Sign heeft altijd mijn aandacht getrokken en ik ben er zeker van dat iedereen, van Manson tot Paris Hilton, er met veel bewondering naar heeft gekeken."

Bleached voelt aan als een eerlijke groep. De drie vrouwen hebben samen een sterke band opgebouwd, een band die alleen kan ontstaan door samen intens te touren en muziek te schrijven. Niemand doet zich anders voor dan ze is. Iedereen is gewoon zichzelf.

"Zijn jullie niet zenuwachtig om te touren?" vraagt Grace plots terwijl ze nog een mimosa bestelt. "Het voelt alsof we weer terug naar school moeten gaan. Gaat het moeilijk worden?"

"Nee, ik heb er echt zin in," beweert Jennifer. Ze schuift haar portie patat naar het midden van de tafel. "Heel veel zin."

Jessie maakt zich wel zorgen. Ze zal de jongen die ze al twee jaar datet een tijdje niet zien, maar "afstand maakt de liefde sterker", zegt ze. Het enthousiasme om weer te gaan touren, wint het van angstgevoelens. Terwijl Grace open minded is en klaar is om te vertrekken, wil Jennifer met de camper rondtrekken.

"Dan hebben we altijd een plekje waar we naartoe kunnen gaan," vertelt ze. Ze heeft alle berekeningen gemaakt, van benzineprijzen tot de afstand van de concertzalen naar hotels. "Het is maar een maand. Als het niet leuk is, pech gehad." Plus, met de camper zou ze haar hond kunnen meenemen.

"Ik kan alvast niet wachten," lacht Jennifer. "Ik wil voor altijd op tour."

@hellobleached

Credits


Tekst Mish Barber Way
Beelden Ben Colen

Tagged:
Los Angeles
bleached
jennifer clavin
jessie clavin
micayla grace
mish barber way
muziekinterviews