vergeet het label ‘plus size’ en zie gewoon alle schoonheid

Een nieuwe campagne roept op om het label ‘plus size’ te laten vallen, en alle modellen gewoon als modellen te zien.

door Charlotte Gush
|
30 maart 2015, 1:50pm

Het 21-jarige model Stefania Ferrario heeft maat 40, een kort blond kapsel en wil graag dat iedereen stopt met alle bullshit-labels. Ferrario maakt deel uit van een groep Australische modellen die de modewereld vraagt om het label 'plus size' te droppen (#DropThePlus), zo schreef Elle magazine deze week. Ferrario, die het gezicht van Dita Von Teese's lingerielijn is, postte onlangs een foto op Instagram waarop ze topless te zien is, met de tekst "I AM A MODEL" op haar buik. Ze schreef daarbij: "Ik ben een model. Helaas word je in de modellenindustrie als plus size gezien als je boven de US-maat 4 komt… Ik vind dit NIET bevrijdend voor de vrouw en ik ben NIET trots om 'plus' genoemd te worden. Wel ben ik trots om "model" genoemd te worden, want dat is mijn beroep!"

Plus size is een goedbedoelde industrieterm die gebruikt wordt om onderscheid te maken en niet om te discrimineren, zo reageren veel mensen. "Je kunt er niet defensief over zijn. Waarom zou de categorie anders zijn dan bijvoorbeeld de categorie 'petite'?" zei Philip Green van Arcadia tegen WWD na de modeshow van Evans tijdens de London Fashion Week. Maar petite staat voor een bepaalde lichaamsratio - als een vrouw een bepaalde maat niet past en kortere mouwen en broekspijpen nodig heeft. Plus size beschrijft niets - plus ten opzichte van wat? Een willekeurig geselecteerde matenreeks (alles onder maat 38) werd door de mode-industrie als 'standaard' uitgeroepen. Zoals Ferrario op Twitter zei, bestaat er al een manier om het onderscheid tussen relatief kleine en grote vrouwen te maken: "We hebben een bruikbaar nummersysteem voor maten. Er is daar bovenop niet een nutteloze 'plus'-classificatie nodig." De implicatie is dat alles boven de 'standaardmaat' te groot is, niet normaal, niet modieus… Dat is schadelijk voor ons allemaal.

Zoals veel van de vrouwen die de hashtag #DropThePlus op social media laten weten: als ze naar een 'plus size'-model kijken dat kleiner is dan zij en meestal ook kleiner dan de gemiddelde vrouw (maat 42 in Nederland) denken ze "als dat plus is, wat ben ik dan wel niet?" "Jullie staan nóg verder van ons idee van schoonheid af, " antwoorden de honderden modebeelden waarmee deze vrouwen dagelijks gebombardeerd worden. Mode zou iedereen moeten helpen om hun persoonlijkheid te uiten en van hun voorkomen te genieten. Het zou zeker geen mensen moeten uitsluiten en ondermijnen op basis van hun maat.

Het label 'plus size' is ook schadelijk voor de modellen waar het voor gebruikt wordt. Zij worden in contrast geplaatst met de 'gewone' modellen, die op hun beurt in contrast staan met de 'echte vrouw'. Alsof plus size-modellen geen echte modellen zijn, en 'standaard' modellen geen echte vrouwen. Het gebruik van het label 'echte vrouwen', dat oorspronkelijk bedoeld was om vrouwen "met rondingen" (wat dat ook moge betekenen) te helpen, nam gelukkig snel af toen iedereen het nogal logische bezwaar accepteerde dat 'dunne' modellen ook echte vrouwen zijn. Het label 'plus size' moet dezelfde dood sterven.

Dit stigma bezorgt grotere modellen een uitzonderingspositie die het voor hen moeilijk maakt om een groot succes te zijn. Er zijn plus size-magazines en -fashion weeks, maar de grotere creatievelingen laten zich daar vrijwel nooit zien. Zonder de steun van grote labels en magazines heeft deze output nauwelijks productiewaarde - de kleding is minder spannend en de fotografen, stylisten en haar- en make-upteams minder ervaren, waardoor het moeilijker wordt om een high fashion-beeld te creëren, of het model nu goed is of niet. Zelfs topmodellen hebben een topteam nodig om een high fashion-beeld te creëren, zoals Cindy Crawford toegaf met haar beroemde woorden: "Even I don't wake up looking like Cindy Crawford!"

Als modetitels wel modellen met een maat boven de 38 casten, doen ze dat vaak voor saaie stereotypes - jurken uit de jaren vijftig, kantoorkleding à la Mad Man, lingerie… Net zoals zwarte modellen zo vaak gecast worden voor shoots die beschreven worden als "etnisch" of "tribal". Creatievelingen die vrezen voor de clichés die hangen rond 'plus size'-modellen, zouden zich moeten realiseren dat die clichés verbonden zijn met hun gelimiteerde verbeelding, en niet met het lichaam van het model - of met haar leeftijd of afkomst, als we toch bezig zijn.

Misschien was het label ooit goed voor plus size-modellen omdat ze zich zo konden verzamelen en een begripvolle community en zichtbare beweging konden vormen. Mode was op een punt gekomen waarop vrouwen met een maat boven de 38 zo volledig werden buitengesloten dat er een compleet nieuwe afdeling nodig was bij modellenbureaus. Maar dat was toen. Nu zijn we gewend aan de 'plus size'-modellen in campagnes en editorials - nog steeds niet vaak genoeg, klopt, maar vaak genoeg om het geen shock meer te laten zijn. Het is nu tijd om dit onnodige en discriminerende label weg te gooien en maatdiversiteit te omarmen als de nieuwe industriestandaard. 

Credits


Tekst Charlotte Gush

Tagged:
Plus Size
Stefania Ferrario
Generatie Z
the activism issue