het londen waar je geen toeristen vindt

Philipp Ebeling liep tien dagen lang door Londen, en legde de vreemde schoonheid van de stad vast.

door Felix Petty
|
06 januari 2017, 4:30pm

Myrtle Avenue picnic, Hounslow

Philipp Ebeling groeide op in een klein dorp met maar zo'n tweeduizend inwoners in Duitsland. Toen hij op zijn negentiende voor het eerst in Londen aankwam, was hij verbijsterd door de grootte van de stad. Het werd zijn thuis. Nu, bijna twee decennia later, vertaalt hij zijn liefde voor de stad naar zijn nieuwe fotoboek London Ends, waarin hij de bijzondere schoonheid van de stad in beeld brengt.

London Ends is een visueel meesterwerk, dat vol zit met bijzondere uitzichten, taferelen en mensen, maar maakt ook deel uit van een nieuwe verhaallijn rondom Londen: over hoe de gentrificatie, de stijging van de huizenprijzen en het steeds duurder wordende leven de kern van de stad steeds meer richting de buitenwijken duwt. Die buitenwijken worden steeds belangrijker; het zijn er veel, ze zijn divers en zitten vol met onverwachte confrontaties. Ze zijn echt, onverbloemd en het ontbreekt er aan toeristen en bezienswaardigheden. Het zijn plekken waar zich gemeenschappen van bewoners gevormd hebben en er heerst een ongemakkelijke verhouding tussen het verleden en de toekomst.

London Ends is een werk waarin al deze onderwerpen de revue passeren. Ebeling is al jaren bezig met het fotograferen van de stad en haar inwoners, maar besloot voor dit project gedurende 10 dagen 250 kilometer rondom de buitenwijken van Londen te lopen, om de nieuwe kern van de stad vast te leggen.

Angel Station, Edmonton 

Gefeliciteerd met het boek, het ziet er heel goed uit. Wat was je eerste indruk van Londen, toen je vanuit Duitsland aankwam?
Londen Ends ontstond niet alleen door het leven in Londen, maar ook door het fotograferen van de stad. Ik was 19 jaar toen ik hier aankwam en ik herinner me hoezeer ik door de stad overweldigd was. Ik ben opgegroeid in een klein, Duits dorp met zo'n 2000 inwoners. Ik ben gaan reizen en kwam eigenlijk per toeval in Londen terecht. Eenmaal hier werd ik verliefd op de stad en ik besloot te blijven. Een tijd lang was ik vooral bezig met het ontdekken van de stad, met verdwaald raken en alles geweldig vinden. Met fotograferen was ik toen nog niet bezig, daar begon ik eigenlijk per ongeluk mee. Ik had een foto gemaakt van een sneeuwstorm voor mijn huis in Whitechapel, en werd in de krant gepubliceerd. Vanaf dat moment kreeg ik wat klussen om in Londen te fotograferen.

Ik realiseerde me dat de buitenwijken van Londen allemaal iets met elkaar gemeen hadden: ze veranderen constant, er wordt niet naar ze omgekeken en ze zijn doorgaans vervallen. Het zijn geen buitenwijken, maar ze maken ook geen deel uit van de binnenstad. Ik besloot te gaan lopen, om te zien wat deze plekken precies met elkaar gemeen hebben.

Creek Mouth, River Rodin en Thames, Dagenham

Je groeide niet op in Londen en kwam hier als buitenstaander aan, heeft dat de manier waarop je werkt beïnvloed?
Ik vind het moeilijk om als buitenstaander werk te maken dat betekenis heeft, want het voelt soms een beetje alsof ik een indringer ben. Ik moet veel weten over de plek die ik fotografeer, omdat ik anders compleet mijn eigen kant van het verhaal in m'n fotografie verwerk. Ik moet plekken die ik fotografeer kennen. Mijn eerste boek ging bijvoorbeeld over de stad waar ik opgroeide. Je moet een balans zien te vinden tussen het feit dat je tegelijkertijd een insider en een outsider bent. Ik ken Londen best goed, en dat is handig als je foto's wil maken. Maar om de foto's interessant te maken, moet je ook een soort afstand creëren, en bepaalde hoek.

Wat hoop je dat het boek zegt over deze plekken?
Ik krijg het gevoel dat het verhaal van deze wijken verandert, omdat ze steeds belangrijker worden. Er ligt nu een enorme druk op de huisvesting in Londen. Door het tempo waarin de stad groeit, is het centrum gewoon te duur geworden. Mensen wonen daar niet echt meer. Ik bekijk dit niet vanuit een politiek oogpunt, maar dit is wat er momenteel gaande is in onze steden en het is uit de hand gelopen. Maar het heeft wel als gevolg dat het verhaal van Londen een verandering doormaakt, en ik hoop dat mijn boek een bijdrage aan dat verhaal kan leveren. 

Prediker, Chrisp Street Market, Poplar

Hoe pakte je dit project op een esthetische manier aan?
Ik begin met het idee van mensen in een bepaalde ruimte, nooit in de vorm van een portret. Zelfs als ik mensen vraag of ik een foto van ze mag nemen, gaat het mij vooral om de interactie met hun omgeving. Toen ik het boek in elkaar zette, heb ik ook veel landschappen uitgekozen, terwijl dat nooit mijn bedoeling was. Maar het is een andere manier om de stad vast te leggen.

Wat was je inspiratie voor dit project en je wandeltocht?
Ian Sinclair is daar een van. Hij liep uiteraard de M25, en ik ben op veel plekken geweest die voorkomen in zijn boek. Wat me vooral inspireerde, was de manier waarop hij de M25 had gebruikt als een verhalend instrument om over deze gebieden te praten. Ik vind zijn manier van schrijven wel moeilijk om te begrijpen, maar misschien komt dat omdat ik buitenlands ben.

10 dagen, 250 kilometer, zonder het centrum te betreden of naar huis te gaan.

Hoe zat het met jouw wandeling? Hoe heb je dat gepland?
De route heb ik verzonnen toen ik aan het lopen was. Ik had wel al bepaalde gebieden en plekken in m'n hoofd zitten waar ik langs wilde lopen, zoals het Olympic Park, Romford, de voettunnel onder de Thames en het Thamesmead Estate, waar Stanley Kubrick zijn film A Clockwork Orange heeft gefilmd. En de plek dichtbij Heathrow Airport, waar alle vliegtuigspotters rondhangen. Dat is overigens echt iets heel typisch aan Londen.

Ook moesten we plannen waar we elke avond zouden overnachten. We wilden namelijk bij familie blijven slapen. Dat heeft ook wel invloed gehad op onze route.

Grange Farm Estate in Harrow, een paar maanden voor de sloop.

Hoe was de wandeling zelf? Wat heeft je het meest verrast?
Op de tweede dag regende het heel hard. Er staat een foto in het boek die ik die dag nam van een paard in een stalling, dat opgedoft was in Indische stijl voor een Indische bruiloft. Ik rende langs de weg om vlakbij die stalling te schuilen voor de regen, en zag toen een witte man uit Essex, de baas van het paard. Die interactie voelde zo typisch Londen.

Later die dag waren we aan het rondlopen terwijl het nog aan het regenen was, en we kwamen langs een witte tent, waar heel toevallig die Indische bruiloft gaande was. We zijn naar binnen gegaan om te schuilen en kwamen zelfs op het podium terecht met een elf- of twaalfjarig kind, maar we beseften ons niet dat we op een bruiloft waren. We dachten dat het een feest was om te vieren dat dat kind de volwassen leeftijd bereikt had, een soort Bar Mitswa. Al die dingen die elkaar overlapten, het was echt een avontuur. Wat later kwamen we erachter dat alle gasten op de bruiloft ook Duits spraken.

Projectie van een buitenbioscoop, Wood Street, Waltham Forest

Een interessant punt is de manier waarop je je foto's combineert met je eigen woorden en observaties. Wat was je drijfveer daarachter?
Nadat ik de wandeling had afgemaakt, had ik natuurlijk het idee dat ik foto's had moeten maken van dingen die ik niet gefotografeerd had, of dat ik van bepaalde dingen betere foto's had moeten maken. Ik heb geprobeerd om mijn foto's naderhand aan te vullen met tekst. Tot die tijd had ik nog nooit eerder met woorden gewerkt, maar ik vond het interessant en moeilijk tegelijkertijd. Woorden kunnen sterk zijn en brengen eigen associaties en betekenissen met zich mee, op een manier waar foto's niet toe in staat zijn. Wel heb ik geprobeerd om woorden te vermijden die vormend waren voor wat je zag op de foto's. Ik vond het een leuke uitdaging.

Zijn er foto's waar je heel trots op bent? Of foto's die het gevoel van het project goed kunnen overbrengen?
Er is één foto die als een goede introductie van het boek fungeert. Met de snelweg op de achtergrond, een treinstation, en een vrouw met een roze handtas die heel misplaatst lijkt in dat landschap. Die foto vat het project heel goed samen.

Teruggedrongen industriegebied, Canning Town, Newham

Credits


Tekst Felix Petty
Fotografie © Philipp Ebeling

Tagged:
Londen
Cultuur
wandeling
philipp ebeling