Advertentie

orlando bewijst dat haat de wereld nog niet uit is

De verschrikkelijke schietpartij die gisteren plaatsvond in Orlando laat zien dat we nog een lange weg te gaan hebben in de strijd tegen homofobie, en we dit alleen kunnen bereiken als we dit samen doen.

door Jacob Hall
|
13 juni 2016, 5:46pm

Een aantal van de beste avonden uit mijn jeugd vonden plaats in homoclubs. Net als miljoenen queerjongeren wereldwijd zoek ik deze plekken bewust op om te ontsnappen aan de vooroordelen van de buitenwereld. In deze klamme oorden van acceptatie kan ik ongeremd dansen, gelijkgestemden ontmoeten, en mijn identiteit vieren zonder bang te zijn voor geweld of vooroordelen. Deze plekken kunnen letterlijk levens redden, dat van mij en van en miljoenen anderen. Dat veranderde gisteravond echter allemaal toen de 29-jarige Omar Marteen de nachtclub Pulse in Orlando binnenliep met het doel om zoveel mogelijk queermensen te doden. Daar slaagde hij in. 49 mensen kwamen om het leven en 53 andere clubgangers raakten gewond. Om dit te contextualiseren: het is de grootste schietpartij in de geschiedenis van Amerika en de verschrikkelijkste terreurdaad die het land sinds 9/11 heeft meegemaakt. IS liet in een officiële uitspraak op Amaq News Agency weten verantwoordelijk te zijn voor de aanslag, en er doemen berichten op waarin wordt beweerd dat de dader in een telefoongesprek zijn trouw beloofde aan de organisatie. Wat de achtergrond ook mag zijn, het is duidelijk dat de schietpartij voortkwam uit haat.

Verbazingwekkend is dat de mainstream media het niet zien als een haatmisdaad. Owen Jones merkte dit gisteravond op in de uitzending van Sky News. De journalist wees erop dat in de nationale verslaggeving rond de aanslag de context ervan werd gebagatelliseerd. Hij stelde dat dit "een van de ergste wreedheden is tegen LGBT-mensen in de Westerse wereld in generaties" is. Waarop werd gereageerd met: "Nou, het is iets dat tegen de mens is verricht, nietwaar? Het punt is: je kan niet zeggen dat deze aanslag erger is dan die in Parijs." Jones raakte steeds gefrustreerder en zei: "Je begrijpt dit niet omdat je hetero bent" - een mening die door velen online wordt gedeeld. Medeschrijver Lola Okolosie verwoorde dit argument goed. Op Twitter liet ze weten dat het 'we zijn allemaal mensen'-argument "De eerste stap is in het negeren van de specifieke moeilijkheden waar ik mee te maken heb. Het is een manier om te zeggen dat ik mijn mond moet houden." De hele discussie voelde als een klap in het gezicht van LGBT-activisten wereldwijd, wiens monden met dit argument worden gesnoerd.

De schietpartij was zonder twijfel een aanslag op een specifieke minderheid. Het weglaten van die context in het nieuws (zoals de mainstream media hebben gedaan) heeft veel weg van censuur. Het laat zien dat er de homogemeenschap nog steeds niet veilig is. Een paar uur later werd een man, beladen met geweren en explosieven, namelijk aangehouden op weg naar de L.A. Pride. Voor velen was dit een brute herinnering aan het feit dat veel queermensen wereldwijd nog steeds als doelwit over straat lopen. Het was een pijnlijk bewijs dat er nog steeds vreemden zijn die ons dood willen hebben vanwege onze seksualiteit. De moord laat bovendien zien dat we deze Pride-vieringen nog steeds hard nodig hebben. Een artikel dat een paar dagen geleden op Matador Network werd gepubliceerd herinnert hetero's eraan dat de eerste Pride een politierel was en benadrukt het belang van deze evenementen als een plek waar queermensen hun hoogtepunten als gemeenschap kunnen vieren en de pijn kunnen verzachten. Drie dagen later hebben de woorden van de schrijver een nog sterkere kracht. Gisteravond werd bewezen dat openlijk queer zijn nog steeds een dappere daad is. Het is een "fuck you" naar iedereen die hiertegen is.

Op dezelfde manier waarop we de hashtags #PrayforParis en #PrayforBeirut het leven inriepen, hopen we nu saamhorigheid te vinden in #PrayforOrlando. Het is hartverwarmend om te zien hoe mensen online hun verdriet uiten, maar wat kunnen we echt doen om onze steun naar voren te brengen? Transschrijver en activist Paris Lee wees Amerika al snel op haar zinloze wapenwet, en zei op Twitter: "Weet je hoe vaak ik de Britse premier een speech heb horen geven na een schietpartij? Nul keer. Obama? Zeventien keer." Haar cijfers zijn discutabel maar haar punt is duidelijk - schietpartijen als deze vinden schrikbarend vaak plaats in Amerika, en het gebrek aan wapenrestricties speelt hier een belangrijke rol in. Amerika vormt 4,4% van de wereldbevolking, maar is ook het land waarin bijna de helft van alle wapenbezitters woont. In Engeland zijn er sinds 1849 zeven moordpartijen met vuurwapens geweest. In Amerika zijn dat er zeven sinds maandag. Er moet iets veranderen.

Het is belangrijk om bewust te blijven van het feit dat we op deze misdaad moeten reageren met saamhorigheid. Velen benadrukken spijtig genoeg dat deze gebeurtenis Donald Trump steunt in zijn Islamofobie. Het probleem is echter dat Trump openlijk racistisch is. Dit betekent dat wanneer je je bij hem aansluit, je je ook aansluit bij zijn angst. Een artikel dat vanmorgen werd gepubliceerd beschrijft perfect hoe queermoslims zich nu moeten voelen, wetende dat de moeilijkheden voor hen enkel zullen toenemen. Samra Habib vertelt in het artikel Queer Muslims exist... And we're in mourning too dat islamitische actiegroepen momenteel hun excuses aanbieden voor de daden van terroristen, en proberen te laten zien dat de Islam juist vrede aanmoedigt. Het is echter niet de verantwoordelijkheid van queermoslims om hier hun excuses voor aan te bieden. De gebeurtenis van gisteren werd niet veroorzaakt door een gehele religie, maar door een "crimineel misleide moslim" wiens acties gevolgen hebben voor "de gehele religie en al haar aanhangers, die nu worden gewantrouwd". Als je het voor deze schietpartij niet met Trump eens was, laat dit dan geen reden zijn om wel achter hem te staan. Je stem veranderen zou een overhaaste daad van angst zijn.

Deze aanslag heeft verschillende waarheden getoond, waarvan er geen een prettig is. De mainstream media heeft laten zien dat de stem van homoseksuelen zonder moeite onder tafel wordt geschoven - zelfs bij een misdaad die specifiek hen aangaat. Er is bovendien een paradox zichtbaar in de behandeling van de slachtoffers. Zij die de aanslag hebben overleefd maar wel gewond zijn geraakt, bevinden zich in kritieke toestand en hebben bloeddonors nodig. Het tegenstrijdige is echter dat er wetten zijn die homo- en biseksuele mannen verbieden om bloed te doneren, tenzij ze het afgelopen jaar geen seks hebben gehad. Het belangrijkste dat queermensen wereldwijd nu kunnen doen is verdergaan met hun leven zoals ze dat gewend zijn, in plaats van toe te geven aan angst. Deze aanslag en haar nasleep hebben een aantal dingen duidelijk gemaakt: de huidige wapenwetten moeten zonder twijfel veranderd worden; de queerstem dient gehoord te worden en Donald Trumps presidentskandidaatschap moet niet worden gesterkt door de acties van een radicale homofoob. De eerste Pride was een politierel - 40 jaar later zijn het enorme internationale evenementen die veelal plaatsvinden zonder problemen. Over het algemeen bevinden we ons nu op een betere plek dan toen, maar we moeten niet vergeten dat haat nog steeds bestaat, en wat een lange weg we nog te gaan hebben. 

Credits


Tekst Jacob Hall
Fotografie Benjamin Alexander Huseby 
Styling Thom Murphy
Haar Justin Fieldgate gebruikt Bumble and Bumble
Styling assistentie Leeds
Modellen Adam en Richard
The Youth Issue, No. 271, November 2006

Tagged:
LGBT
Gay Pride
homofobie
Cultuur