het hedonistische new york van de jaren zeventig

Fotograaf Arlene Gottfried legt een stad vol naaktheid en naïviteit bloot.

door Sarah Moroz
|
22 januari 2016, 4:07pm

Kissing on the Highway, Queens, NY, 1980

De New Yorkse Arlene Gottfried fotografeerde haar stad in zwartwit tijdens de jaren zeventig en tachtig. Ze legde een stad vast die exhibitionistisch, wild en expressief was - een metropool vol extreme persoonlijkheden. Haar werk is divers op iedere manier en laat de verschillende wijken, etnische afkomsten en leeftijden zien.

Gottfried was overdag fotograaf voor een reclamebureau, maar "na het werk; in de weekenden en avonden" werkte ze aan haar persoonlijke portfolio. Deze beelden omvatten Rockaway Beach, het Braziliaanse Carnaval in het Waldorf ("dat was een geweldig feest"), Times Square, de Roseland Ballroom (toen het nog echt een balzaal was), discofeesten, de Halloween Parade, Harlem, buurtfeesten in de Lower East Side, en het Big Apple circus ("in de begindagen, toen het nog in één tent was op een stortplaats in Battery Park").

Haar tentoonstelling Sometimes Overwhelming is momenteel te zien in Les Douches La Galerie in Parijs. Gekleed in haar eigen unieke outfit (een fluwelen tulband met een witte veer en een jasje vol pailletten), bespreekt ze met ons haar favoriete plekjes van New York, haar afkeer van het digitale, en hoe makkelijk mensen destijds naakt op de foto gingen.

Je foto's stralen een soort hedonisme uit dat je niet veel meer ziet in het New York van vandaag. Is dat wat je probeerde vast te leggen?
Het was een andere tijd, dat zie je terug in de foto's. Ik ging naar plekken waar ik geïnteresseerd in was: parades, het naaktstrand in Queens, Coney Island.

Ken je de mensen die op je foto's staan?
Mijn moeder staat op de foto's. En de gespierde man [Angeland Woman at Brighton Beach, 1976] was mijn overbuurman uit Brooklyn. Sommige mensen kende ik, maar anderen ontmoette ik onderweg.

Vonden de mensen op het naaktstrand het niet erg om op de foto gezet te worden?
Ja, wow, nu ik erover nadenk; niemand vond het erg. Iedereen ging er heel relaxed mee om.

Dat lijkt me zo onvoorspelbaar, zeker als je kijkt naar de foto 'Hassid and Jewish Bodybuilder' (1980)...
De orthodox joodse man verscheen uit het niets op de pier. Mensen keken er van op - die man kwam ineens aanlopen, volledig gekleed in zwart op een bloedhete zomerdag. De rest van de mensen was naakt of droeg zwemkleding. De andere man kwam aanlopen en zei: "Neem een foto van me want ik ben ook joods." Dat maakte de foto compleet, haha.


Kijk je nostalgisch terug op die tijd?
Op een bepaalde manier wel. Ik kan ernaar terugkijken en me heel duidelijk herinneren wanneer ik de foto's heb genomen. Ik reisde veel rond - ik was dol op Staten Island. Voor de brug er was nam je de ferry en het voelde dan echt alsof je terugging in de tijd. Het voelde niet meer als New York, het leek meer op een klein stadje in niemandsland.

Je werk lijkt veel gedurfder te zijn dan de meeste verslagen van het stadsleven. Hoe werd het destijds ontvangen?
Mensen gebruikten vaak woorden als 'vreemd', 'anders' of 'raar'. Ik haat het gebruik van die woorden. Naar mijn idee zijn de foto's dat namelijk helemaal niet. Het zijn gewoon mensen die hun ding doen. Als je ze allemaal bij elkaar ziet, lijkt het op een mix van verschillende lagen uit de samenleving - wat het ook is. Voor mensen die de wereld niet op die manier kennen is het misschien een ongewoon beeld. Het zit vol met verschillende soorten mensen die verschillende dingen doen.

Hoe is deze kijk op dingen tot stand gekomen?
Ik heb twee jaar lang een fotografieprogramma gevolgd aan het Fashion Institute of Technology. We hadden lessen in studiofotografie, belichting en ontwikkeling. We leerden niet veel over kunst of geschiedenis, dus ik wist niet veel af van andere fotografen.

Na mijn studie werkte ik als fotografieassistente in studio's. Destijds werkten daar niet veel vrouwen. Ze wilden geen vrouwen aannemen omdat ze dachten dat die geen dingen konden tillen en dat soort dingen. Het lukte me gelukkig wel om een baan te krijgen in de reclamewereld; toen de jongen die boven me stond stopte met zijn baan, kreeg ik die. We fotografeerden er van alles, van sigarettenpakjes en flessen drank tot mensen. We deden alles wat ze nodig hadden. Zo ging het er toen in de fotografie aan toe. Je moest veel van het werk en de hele wereld afweten.

Hoe ga je tegenwoordig te werk?
Ik heb een hekel aan digitale fotografie, als dat is wat je bedoelt. Ik haat het niet echt - je kan er geweldige dingen mee doen. Ik ben heel tegenstrijdig wat dat betreft. Ik vind het moeilijk om ermee te werken. Het is anders.

Gebruik je weleens je telefoon, of vind je dat je enkel mag fotograferen met een camera?
Ik heb niet eens een moderne telefoon.

Wil je daarmee zeggen dat je een uitklapbare telefoon hebt?
Ik heb een uitklapbare telefoon. Ik ken maar een paar mensen die er een hebben, en meestal zijn het mensen van mijn leeftijd.

Maak je gebruik van een studio?
Ik heb een studio in Westbeth, de kunstenaarsresidentie in West Village; het is een betekenisvol pand uit 1971.

Bezoek je nog steeds verschillende buurten in New York?
Niet zo veel meer. De wereld is veranderd - ik vind het niet meer zo opwindend. Ik neem af en toe nog wel foto's. Mommie is mijn meest recente boek.

De stukken die je in de boeken hebt geschreven zijn even aangrijpend als de beelden. Mijn favoriet is het onderschrift wanneer je je moeder fotografeert als ze aan het bellen is en ze schreeuwt: "Stop met zoveel foto's nemen! Man Ray nam er maar een paar!"
Het is een feit, haha. We waren een keer een documentaire aan het kijken op PBS en ze zeiden dat hij heel weinig foto's nam!

lesdoucheslagalerie.com

arlenegottfried.com

Credits


Alle beelden eigendom van Arlene Gottfried & Les Douches La Galerie

Tagged:
New York
1980S
1970's
Cultuur
Arlene Gottfried
fotografie interviews