2unlimited, school en verkleden: lees het eerste interview van gareth pugh ooit

Gareth Pugh keerde afgelopen zaterdag tijdens London Fashion Week terug naar de catwalk. i-D blikt terug op 2006, toen Gareth Pugh zijn eerste interview ooit gaf. We spraken hem over Sunderland, zijn collecties en 2Unlimited.

door i-D Team
|
23 februari 2015, 3:40pm

Je kunt niet meer om de naam Gareth Pugh heen. Na zijn herfst/winter '04-show in de Londense club Cashpoint, is de ster van Pugh keihard gaan rijzen, en momenteel knalt hij op duizelingwekkende manier door het universum terwijl hij gekleed is in rood en witte strepen en zich vastklampt aan een helium ballon. Hij werkt met alledaagse prullaria - een beetje klatergoud hier en wat tape daar - en verandert dat in een handomdraai in een tegencultuur/couturekunst. Zijn master plan is er één om rekening mee te houden - niets minder dan werelddominantie zal volstaan. De intelligente kledingstukken van Gareth zouden geclassificeerd moeten worden als couture, net als het vroegere werk van Dior en Westwood. Nu hij dit jaar voor het eerst in de BFC-tenten zal showen lijkt het erop dat de rijken eindelijk zijn stijl erkennen. 

Laten we bij het begin beginnen: wanneer werd je je voor het eerst bewust van mode?
Op heel jonge leeftijd. Volgens mij was het mijn broer die een onverzadigd verlangen had naar dure kleding. Hij werkte in een supermarkt op Asda en gaf al zijn geld uit in heel dure winkels in Newcastle. Ik weet nog dat hij eens super veel geld neerlegde voor een jasje van Paul Smith. Ook kocht hij verschillende dingen van Prada, en kocht hij een keer een heel duur en verschrikkelijk vest van Dries van Noten. Maar het maakte hem blij, dus dat was oké.

Hou oud is je broer?
Hij is nu 29 jaar. Hij luisterde heel veel naar 2Unlimited, en dat heb ik wel een beetje overgenomen. Daarna ging hij over op Ice T. Hij had een penvriend in Amerika die hem Jazzy Jeff en Fresh Prince bandjes stuurde. Toen ging hij voor twee weken naar Benidorm en…

Ging hij met heel veel meisjes?
Ja, en dat is duidelijk niet mijn ding. Het was grappig om dat allemaal van dichtbij mee te maken - ik kon er dingen van meenemen. Als ik een dure jas aan wilde tijdens een avondje uit, dan kon ik dat gewoon uit zijn kast pakken. Hij haatte het dat ik dat deed en kwam er altijd achter. Hoe dan ook, ik denk dat ik op mijn 14e, toen ik bij het Nationale Jeugdtheater zat, wist dat ik wilde ontwerpen en in Londen wilde wonen. Ik hoorde bij de kostuumafdeling van dit theatergezelschap. Ik verbleef die zomer in een studentencampus in Tufnellpark. Op je 14e in je eentje in Londen zijn is echt een geweldige ervaring - dronken worden enzo…

Waar kocht je je kleren?
Vooral bij Gucci en grote winkels. Ik deed alsof ik voor mijn moeder kleding kocht zodat ik de catalogi meekreeg. Het was een soort marktonderzoek. Ik vond het gewoon zo buitenaards allemaal.

Werd je geïntimideerd door de snobistische winkels?
Nee, het was geweldig! We gingen ons dan "verkleden" en deden alsof we heel rijk waren.

Hoe was het om op te groeien in Sunderland? Vond je school leuk?
Ik vond de bovenbouw van de basisschool echt leuk, maar ik haatte de middelbare school. Mensen werden te sociaal bewust. Pas in mijn laatste jaar vond ik mensen die met dezelfde dingen bezig waren als ik. We waren niet de coole groep op school, maar we hadden altijd een heel leuke tijd samen. Zelfs tijdens mijn studietijd in Sunderland had ik niet echt iemand waarmee ik iets deelde. Ik wist al op jonge leeftijd dat ik naar Londen wilde om te ontwerpen, dus studeren in Sunderland was echt een middel om dat te kunnen doen.

Wat uit je jeugd heeft je werk als ontwerper beïnvloed?
Mijn hele educatie in Sunderland ging meer over kunst en sculptuur. De enige mode die ik tegenkwam was de Clothes Show op zondag, toen Tom Ford begon te ontwerpen voor Gucci. Ik zag een grote, gele jas die eruitzag als een mega pluizige bal. Ik vond het geweldig.

Hoe was het op St Martins?
Louise Wilson was de enige reden dat ik daarheen ging. Ken je die artikelen achterin de Sunday Times waarin ze heel succesvolle mensen uit hun veld interviewen? Ik las die van Louise Wilson waarin ze het had over St Martins, en ik vond het echt als een magische plek klinken. Ik wilde altijd al naar Londen, maar nu had ik ook een plek gevonden waar ik wilde studeren. Ik vond het ook echt altijd heel stom dat ze mij nooit les heeft gegeven - ik kon de master na de bachelor niet betalen. Ze heeft een verschrikkelijke reputatie, maar als je niet met Louise kan omgaan, dan kan je met niets buiten school omgaan. Op St Martins moet je vechten voor wat je wilt - zelfs de bibliothecarissen waren bitchy. Ze bereiden je gewoon alvast voor op wat gaat komen.

Nu ben je gevraagd om daar les te geven...
Om net klaar te zijn met school en dan al uitgenodigd te worden om les te geven is best raar. Ik ben er trouwens nog niet voor betaald!

Vind je het vervelend als mensen je de nieuwe Leigh Bowery/Alexander McQueen noemen?
Mensen willen mijn werk gewoon graag in een context plaatsen. Ik vind het zeker niet erg om vergeleken te worden met McQueen, maar Leigh Bowery was gewoon een clubkid - om daar als designer mee te worden vergeleken is niet bepaald iets goeds.

Dankzij je collecties heb je allerlei geweldige opdrachten gekregen zoals de Deitch Art Parade, Kylie's tourkostuums, de HSBC-advertentie… Ga je de catwalk opgeven in de toekomst?
In mijn droomwereld ga ik door met wat ik nu doe, alleen dan voor meer geld - ik zou graag iets comfortabeler leven.

Wil je dat mensen je kleding dragen of zie je je kleding meer als kunst?
Penny van SHOWStudio liet me de nieuwe coutureshow van Dior zien en het was geweldig. Het lijken net plastic tassen. De show krijgt enorm veel publiciteit, en daardoor verkopen de lippenstiften, zonnebrillen en handtassen van Dior ook veel beter. Ik heb commercialiteit nooit erg gevonden, en ik zou het geweldig vinden als ik iemand in mijn dingen over straat zie paraderen. Het is op het moment eigenlijk best raar - ik heb een merk, maar niets om te verkopen.

Je had de lichtgevende jurk, de opblaasjurk en de poedel… Maak je je zorgen om je volgende blikvanger?
Ja, want mensen verwachten het nu. Dat is deels de reden dat ik de poedel in het midden van de show heb gepresenteerd, omdat ik niet meer met de anticipatie kon omgaan. Voor de lichtgevende jurk moest Casey Spooner een formulier ondertekenen waarin stond dat het mijn schuld was als hij dood zou gaan en niet van het bedrijf dat de jurk heeft geproduceerd. Dat voelde echt slecht.

Heb je al besloten wat het thema van je volgende show gaat zijn?
Ik had een tijdje terug wel een idee voor een jas waarin je dingen in de zakken kon doen die dan zouden opblazen tot een grote vorm. Je zou het dan in de winter opgeblazen kunnen dragen en leeg laten lopen voor de zomer. Het idee begon met een opblaasbare armband en gaffatape, en ging uiteindelijk naar van die folieballonnen. Je kunt die ballonnen als textiel naaien, en nu ga ik dus voor het eerst letterlijk kleding maken van ballonnen. Het ontwikkelt zich - ik heb altijd ballonnen gebruikt, maar dit is een vooruitgang.

Wat is je favoriete outfit tot nu toe?
Mijn favoriete outfit was de lichtjas. We hadden die jas de nacht voor de collectiepresentatie gemaakt. Ik heb toen echt bijna gejankt van opluchting. Ik keek van achter de schermen naar de show en iemand had waarschijnlijk een foto met flits genomen. Ik dacht dat die flits kortsluiting was en dacht "fuck, het is kapot en ik heb Casey vermoord!". Vijf seconden later zag ik hoe alles gewoon werkte, en ik dacht alleen maar "OH MY GOD!". Het zag er echt fantastisch uit… Had ik maar het geld om de dingen te doen die ik zou willen, dan was alles geweldig.

Vind je dat jouw show tijdens Londen Fashion Week de blikvanger moet zijn?
Ik doe gewoon wat ik doe, en ik hoop dat mensen er een beetje in geïnteresseerd zijn. Daarom wilde ik in eerste instantie ook No Limit van 2Unlimited als titel gebruiken, omdat dit liedje één van de eerste nummers in de Britse hitlijsten was waarin amper woorden werden gebruikt. Ik doe een soortgelijk iets: ik maak modeshows, maar ik maak eigenlijk geen kleding!

Stills uit 'Fash Off' project, 2006. Courtesy van www.SHOWstudio.com

Tagged:
Mode
Gareth Pugh