we spraken transgender model pari roehi over vrouwelijkheid, opgroeien en haar vriendje

Het prachtige Iraanse model deed iedereen versteld staan toen ze bij Germany’s Next Top Model onthulde dat ze geboren werd als jongen. Wij kregen de kans om haar daarover te spreken.

door Alexandra Bondi de Antoni
|
01 mei 2015, 4:20pm

In de nieuwste issue van de Amerikaanse Vogue staat een artikel over het Australische transgender model Andreja Pejic, waarin ze vertelt hoe sommige mensen in de mode-industrie haar ervan hadden proberen te overtuigen om geen volledige geslachtstransitie te ondergaan. De reden: dan zou ze niet langer uniek zijn. Ze legt vervolgens uit hoe het niet gaat om uniek zijn maar om jezelf zijn. Andreja liep een paar van de allergrootste shows voordat ze vorig jaar een volledige transitie onderging.

De discussie over diversiteit binnen de mode-industrie is onlangs flink opgelaaid. Modellenbureaus droppen het label 'plus size', Frankrijk overweegt te dunne modellen van de catwalk te verbannen, de casting voor modeshows wordt steeds diverser en een groeiend aantal transgender modellen gaat de strijd aan met discriminatie. Transgender modellen worden steeds meer geaccepteerd, maar in Duitsland is dat nog helemaal niet aan de orde. Pari Roehi gaat hier wellicht verandering in brengen - miljoenen kijkers hebben haar onthulling als transgender in Germany's Next Top Model gezien. Door open te praten over haar transseksualiteit probeert Pari het hele onderwerp te demystificeren. We gingen langs bij de Iraanse schoonheid (en haar schattige hond Balu) en spraken over de relatie met haar vriendje, over hoe ze met de mensen omgaat die haar niet respecteren en over het feit dat ze zichzelf nooit een biologische vrouw zou noemen.

Hoe was je jeugd?
Ik ben in Iran geboren. Toen ik vier jaar oud was emigreerde mijn moeder met mij en mijn broertje naar Nederland. Ik weet nog dat ik toen ik drie of vier jaar oud was weleens de lippenstift van mijn moeder opdeed en haar hakken droeg. In Iran zijn er aparte kinderdagverblijven voor jongens en meisjes. Na de eerste dag hebben ze me er gelijk uitgezet omdat ik naar die van de meisjes toe ben gegaan en hun kleren aantrok. Ik kon me nooit echt vinden in typische jongensdingen. Mijn ouders waren allebei heel open over dit onderwerp. M'n moeder stond altijd honderd procent achter me: "Meid, als je roze wil dragen, dan doe je dat gewoon."

Wanneer heb je het aan je moeder verteld?
Ik heb het nooit echt officieel onthuld. Op een gegeven moment voelde ze het gewoon aan. School daarentegen was anders. Ik werd gepest en hoorde er niet echt bij. Toen realiseerde ik me nog niet waarom dit mij overkwam. Ik leefde in een soort tussenpositie. Op een dag kwam m'n moeder m'n kamer binnen gestormd - ik moet 11 jaar oud zijn geweest - en schreeuwde ze tegen me: "Je moet een keuze maken! Ik kan zo niet langer leven." Het duurde een paar jaar voordat ik het echt zeker wist. Toen ik 17 was begon ik aan een hormoonkuur. Op die leeftijd kan het je echt niet schelen of je een man of een vrouw bent, je wil alleen maar jezelf kunnen zijn.

Was je je niet bewust van het verschil tussen mannen en vrouwen?
Nee, als je 11 jaar oud bent denk je niet aan zulke dingen. Je bent wie je bent, zelfs al weet je nog niet zo goed wie of wat dat is. Ik werd pas na mijn twintigste seksueel actief. Het was me voor die tijd gewoon allemaal te veel. Ik had geen vriendje en wilde geen seks omdat ik mezelf eerst beter wilde leren kennen - ik wist niet eens of ik een jongen of een meisje was. Ik beschouw mezelf als vrouwelijk, maar ik zou mezelf nooit met een biologische vrouw durven vergelijken. Ik ben gewoon mezelf

Maar hoe ontdekte je dan wat een meisje of een jongen zijn inhoudt? Vooral gezien het feit dat je in de puberteit de transitie bent ondergaan…
Ik las veel, ik bezocht een psychotherapeut en ik deed veel onderzoek. Voor de hormoonkuur leefde ik een jaar lang als een vrouw - iets dat verplicht is als je goedkeuring wil ontvangen voor hormonen en de operatie. Dat was ook het moeilijkste deel, want ik zat toen nog op de middelbare school. Het was een nachtmerrie. Ik was te lang, mijn handen en voeten waren te groot - ik hoorde er gewoon niet bij. Andere leerlingen behandelden me als 'dat rare homokind'. Ik verzette me altijd tegen die uitspraak; ik was geen homo, ik was een van de meisjes. Toch praatte ik er niet over met ze, want ze zouden het toch niet begrijpen. Mijn docenten waren wel een geweldige steun en hebben me er echt doorheen geholpen. Op mijn vijftiende ben ik vervolgens begonnen als model, waardoor ik de mogelijkheid kreeg om de wereld te zien en mensen te ontmoeten die niet om mijn geslacht gaven. Ik realiseerde me dat ik niet alleen ben en dat het heel normaal is. Hoe ouder ik word, hoe meer ik mezelf accepteer en hoe minder ik om de andere dingen geef.

Je hebt een tatoeage van een rits, wat betekent die?
Die staat symbool voor mijn transformatie. Ik wilde vaak mijn eigen huid losritsen en mijn voorarm leek de beste plek daarvoor.

Hoe heb je je vriendje ontmoet?
Dat was in een discotheek. Toen ik net naar Berlijn was verhuisd ging ik vaak uit. Op een avond zag ik hem opeens staan en toen we aan de praat raakten konden we het gewoon zo goed met elkaar vinden… We hebben de hele avond gepraat. Hij nam me vervolgens mee naar zijn huis en vanaf dat punt is het alleen maar gegroeid.

Wanneer vertelde je hem dat je trans bent?
Twee weken nadat we elkaar hadden ontmoet. Hij was totaal niet verrast. Er was voor hem geen twijfel over mogelijk: ik was de vrouw voor hem. Het was veel moeilijker geweest als ik niet zo zeker over mijn eigen gender was geweest. Hij is gewoon een jongen die verliefd werd op een mooi meisje... Dat was drie jaar geleden.

Vind je dat de mode-industrie divers genoeg is?
Zeker niet. Het is gek - er zijn altijd de grote favorieten en na twee seizoenen geeft niemand meer om die meisjes. Focussen op twee soorten modellen betekent nog niet dat er diversiteit is. We hebben meer van alles nodig. We moeten ervoor zorgen dat er echte diversiteit binnen de mode-industrie bestaat en dat dit de norm wordt.

Hebben mensen je ooit respectloos behandeld?
Ja, dat is weleens voorgekomen. Iedereen zou elkaar met respect moeten behandelen, ongeacht iemands gender.

Wat zou je jonge mensen aanraden die onzeker zijn over hun gender?
Je bent niet alleen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. 

@pariroehi

Credits


Tekst Alexandra Bondi de Antoni 
Fotografie Patrick Desbrosses

Tagged:
transgender
pari roehi
alexandra bondi de antoni
patrick desbrosses
mode interviews