Waarom het houden of haten van make-up je niet minder of meer een vrouw maakt

Wordt een machtige vrouw minder machtig omdat ze om make-up geeft?

door Elizabeth Hunt Brockway
|
24 november 2014, 9:51am

Ik wil even duidelijk zijn over iets: ik heb me er nooit voor geschaamd dat ik geboren ben als vrouw (nou ja, afgezien van een paar maanden toen ik als peuter een enorme hekel had aan vrolijke bloemenjurkjes en grote strikken). Hoewel we als kleine meisjes constant verteld worden dat we het in deze door mannen gedomineerde wereld best weleens moeilijk zouden kunnen krijgen, begon ik me pas toen ik school verliet en werk zocht te beseffen dat het zijn van een vrouw in mijn nadeel zou kunnen werken. Het werken in de mode- en beautyindustrie heeft deze absurde gedachte vervolgens grotendeels verstikt, maar zelfs deze industrie, die onze stereotype meisjesuitlatingen viert, kent een hiërarchie van acceptabele vrouwelijke interesses en neigingen. Waar een androgyn, edgy beeld heerst, kan een voorliefde voor beauty en make-up vaak overdreven materialistisch, inhoudsloos en meisjesachtig voelen. Op de of andere manier heeft schoonheid een soort lelijke-stiefzuster-persona aangenomen, waardoor het openlijk genieten van haar- en huidverzorgingsproducten en make-up je al snel kan neerzetten als een meisje-meisje dat alles behalve serieus genomen moet worden.

Het idee dat een intelligente vrouw niet te veel bezig hoort te zijn met haar uiterlijk is zeker geen nieuwe vorm van vrouwelijke onderdrukking, maar het is verwonderlijk dat onze moderne samenleving er nog steeds zo over lijkt te denken. 1 april dit jaar zette beautysite Into The Gloss een foto van Hillary Clinton op Instagram, met het bericht dat haar beautyroutine die dag op de site bekend zou worden gemaakt. Hoewel een deel van de vooral vrouwelijke volgers van de site positief reageerde, waren er ook de voorspelbare reacties die deze publicatie beschamend noemden en onbelangrijk een vrouw met deze status. "Dit is een van de interessantste en belangrijkste vrouwen ter wereld en jij vraagt welke bb-cream haar voorkeur heeft?", leest een reactie. Een vrouw die werd opgegooid als de eerste mogelijke vrouwelijke president van Amerika zal inderdaad interessantere dingen te vertellen hebben dan wat haar beautyroutine 's ochtends is, maar toch, waarom zouden we het er niet over hebben? Hoewel de details over haar gehydrateerde huid haar niet het Witte Huis in zullen krijgen, maken ze haar ook niet minderwaardig in deze samenleving, wat de vraag oproept: waarom denken we dat het openlijk tonen van een interesse die de meeste vrouwen hebben haar geloofwaardigheid als presidentskandidaat zal verminderen?

Er was een tijd dat, hoe raar dit ook klinkt, het openlijk toegeven aan je vrouw-zijn zelfmoord betekende op sociaal gebied en carrièregebied - goed aangebrachte lippenstift ondermijnde elk woord dat over die lippen kwam, en een goed kapsel leidde de aandacht af van het goede stel hersenen dat daaronder lag. En dat was nog niet eens zo lang geleden. Na de publicatie van haar essay I Was A Playboy Bunny in 1963, gaf feministe Gloria Steinem toe dat ze altijd het idee had dat ze alleen serieus genomen zou kunnen worden als ze zou bewijzen dat ze anders was dan de andere bunny's. In tegenstelling tot veel van de krachtige feministen van haar tijd, was Steinem ongelooflijk mooi en glamoureus, iets dat haar uiteindelijk geholpen heeft om het te maken in de exclusieve wereld waar ze zo haar stempel heeft achtergelaten. Toch waren het deze zelfde kwaliteiten die haar verdere ambities verstikten. Tijdens een ontmoeting met een editor van Life, werd de jonge tour-de-force weggestuurd met de mededeling "we willen geen mooi meisje, we willen een schrijver". Met dat in haar achterhoofd wierp Steinem haar glamoureuze verschijning af, om het op die manier alsnog te kunnen maken in een samenleving die ontkende dat vrouwen tegelijkertijd intelligent en mooi konden zijn.

Dat was vijftig jaar geleden. Er is veel veranderd, maar er zijn nog steeds grote obstakels om te overwinnen voor er sprake zal zijn van echte gelijkheid. Hopelijk zijn we iets dichter bij dit uiteindelijke doel gekomen met de onlangs gelanceerde HeForShe VN-campagne gesteund door Goodwill Ambassadeur, Emma Watson. In haar toespraak bij de VN riep Watson op tot een verenigde strijd tegen genderongelijkheid, en stelde ze terecht dat feminisme niet alleen een strijd van vrouwen is. Hoewel het niet te ontkennen valt dat het niet alleen de onderdrukte klasse kan zijn die vecht voor onze rechten, zullen wij vrouwen allereerst moeten leren om elkaar te respecteren, willen we het andere geslacht deel uit laten maken van deze strijd. Nee, feminisme staat niet gelijk aan "mannenhaat", maar het betekent ook niet vrouwenhaat of vrouwenschaamte. 

Ik vind het heerlijk om elke ochtend make-up op te doen. Ik hou van de manier waarop ik eruitzie als m'n haar volume heeft. Ik hou van mijn nagels lakken. Ik experimenteer nog met make-up zoals een 5-jarige dit doet wanneer ze haar moeders spullen vindt, alleen dan met betere motorische skills. Ik geniet echt van deze delen van mijn vrouwelijkheid. Maar omdat ik het bureau in mijn appartement vaker als een kaptafel dan als werkstation gebruik, ben ik niet een minder belangrijk of serieus lid van onze samenleving, net zo min als dat ik meer een vrouw ben dan degenen die ervoor kiezen om zonder make-up door het leven te gaan. Terwijl we als samenleving - mannen en vrouwen verenigd - vooruitgang maken in de strijd voor gelijkheid, moeten vrouwen zichzelf toestaan om van de fijnere dingen van het vrouw-zijn te genieten. Of niet, dat is aan jou. En dat is het mooie ervan.

Credits


Tekst Elizabeth Hunt Brockway
Fotografie Chris Jong Kind

Tagged:
make up