deze haarstylist bewaarde gedurende twee decennia lang zijn 90’s cult polaroids in een schoenendoos

Jason Rail creëerde iconische looks voor de jonge sterren van ‘The Doom Generation’ en ‘Nowhere’. Twintig jaar later post hij zijn polaroids op Instagram.

|
apr. 6 2016, 1:15pm

Photography Jason Rail

Op de Instagram van Jason Rail staat er een polaroid van Parker Posey voor een OBEY-bord, waar ze een platina pruik, een hartjesbril en dieprode kersenlippenstift draagt. De foto werd genomen op de set van Gregg Araki's cultklassieker The Doom Generation uit 1995, een film waar Rail het haar en de make-up voor mocht doen nadat hij werd opgemerkt op de set van Mod Fuck Explosion. De look - niet zo iconisch als de gladde bob die hij creëerde voor de 16-jarige Rose McGowan - zal voor eeuwig geassocieerd worden met het bekende zinnetje uit de film: "I'm gonna lob his dick off like a chicken head." Posey en Rose zijn nog steeds goede vrienden, maar de foto zat twee decennia lang in een schoendoos, samen met andere foto's van de indiefilmwereld: Posey en Marily Manson op de afterparty van de House of Yes in 1997, een 18-jarige McGowan tijdens de eerste filmdag van Araki's Nowhere, en de cast van Clockwatchers (1998) terwijl ze ambachtelijke broodjes uit rode plastic bakjes aten. De foto's dateren uit de hoogtijdagen van de New York Fashion Week en de jaren negentig.

"Ik heb zelfs geen smartphone," vertelt Rail me aan de telefoon vanuit San Francisco, waar hij nu als kapper werkt. Toch heeft hij een iPad die hij gebruikt om de foto's uit zijn schoendoos op Instagram te zetten. "Wat ik uiteindelijk wil, is een koffietafelboek samenstellen," zegt hij over het verzoek dat hij vaak van mensen krijgt die toevallig zijn Instagram bezoeken. We spraken Rail over hoe het is om een 'emotionele babysitter' voor moeilijke tieneractrices te zijn en het schieten van de beruchte filmposter van Doom Generation met McGowan. 

Parker Posey tijdens het filmen van "The Doom Generation" (1995)

Je moet wel heel erg close geweest zijn met veel van deze mensen. De foto's stralen een nonchalante vibe uit in vergelijking met veel kiekjes die je tegenwoordig op Instagram ziet.
Bij veel jongeren die nu iets met make-up willen doen, is het vaak "Kijk hoe bruut ik ben - ik verander een mooi meisje in een fantasie." Dat is ook zo als het licht goed is, de set geweldig is en alles op z'n plek valt - super! Maar het ding dat ze niet beseffen, is dat je bijna een psychiater of een emotionele babysitter bent, want je bent de laatste persoon die de acteur of actrice ziet net voordat ze de set opgaan. Dus als je gaat zeuren over de huur, vriendjes en je zieke kat, kunnen mensen zich aan je ergeren. Mensen beseffen niet dat je veel invloed hebt op de gevoelens en de stemming van acteurs. Als het een comedy is, is iedereen over het algemeen in een goede bui. Maar als het een onafhankelijke film is, wordt er meestal iemand vermoord of gaat het mis. Ik herinner me één actrice in het bijzonder, zij had zoiets van: "Oh my god, alsjeblieft kijk me zelfs niet aan." Haar personage ging seksueel aangerand worden, dus had ze zoiets van: "Je kan niet tegen me praten, want je brengt me teveel aan het lachen."

Lisa Kudrow en Parker Posey op de set van "Clockwatchers" (1997)

Het haar en de make-up in Doom Generation zijn iconisch. Vooral de bob van Rose McGowan.
Het grappige daaraan is dat, en ik maak geen grapje, drie dagen nadat we klaar waren met filmen was ik nog steeds in L.A. en ik herinner me dat ik voorbij een billboard van Pulp Fiction reed. Het was Uma Thurman die op bed lag en een dagboek of zo aan het lezen was. Zij had een zwarte bob en ook al was het haar van Rose in Doom Generation niet zwart, zag het er toch donker uit en was het ook een bob. Dus iedereen zei later: "Oh, het is zo cool dat je werd geïnspireerd door Pulp Fiction." Maar dat was niet het geval. Ik herinner me dat ik 'bob kapsels' intikte in Google en ik Rose in Doom Generation en Parker in House of Yes als zoekresultaten kreeg. Dus dat was wel leuk. Het leukste was dat ik een deel van het proces mocht meemaken en met Gregg, of wie op dat moment de regisseur was, over het karakter, de achtergrond van het personage en de financiën mocht praten. Het was interessant om zo'n gesprek met de regisseurs te hebben, want op die manier gaan ze zich meer in de personages verdiepen. Tegen het einde van mijn carrière was het vooral: "zorg ervoor dat ze er mooi uitziet." En was er geen conversatie.

Parker Posey en Marilyn Manson op de afterparty van "The House of Yes" (1997)

Het is grappig dat je praat over het feit dat je een oppasser was— sommige acteurs waren toen nog zo jong.
Oh god, ja. Ik had een reputatie opgebouwd dat ik goed met 'problematische actrices' overweg kon, zoals Rose, Annabelle Sciorra, Penelope Ann Miller. Om de een of andere reden waren ze superlief tegen mij, vanwege onze persoonlijke band, maar konden ze ook opzettelijk gemeen tegen anderen doen. Daar moest ik afstand van proberen te nemen. Zoals ik eerder al zei, of je nou tandpijn hebt of te laat bent met een of andere rekening, het boeit ze gewoonweg niet. Je moet naar hun problemen luisteren. Dat is een van de onderdelen van het werk waarvoor ze je niet opleiden. 

Rose McGowan op de eerste dag van "Nowhere" (1997)

Hoe komt het dat je aan deze films kon werken?
Toen ik jonger was had ik een heleboel oudere vrienden die het kappersvak aan het leren waren bij Vidal Sassoon. Christopher Brooker was daar toen de eigenaar. Hij kwam uit Londen en was van plan om in de salon van San Francisco te blijven. Dat was toen mijn vrienden er werkten. Ik stond altijd model voor een of ander gek kapsel of permanent. Ik was vriendelijk tegen de eigenaren, en uiteindelijk stuurde Christopher mij naar de Vidal Sassoon Academy in Los Angeles. Ik had een vriend wiens haar ik knipte en kleurde, en hij werkte in een boetiek in Haigh Street. Er kwam een meisje binnen die meewerkte aan een punk-rock film en ze had wat kleding nodig voor haar personage, en haar haar moest gedaan worden. Ze hield van mijn kapsel en vroeg me wie het had gedaan. Ik moest haar haar zo kleuren alsof ze het zelf had gedaan. Ze hadden totaal geen budget, maar ik vond het wel leuk. De vrouw die de film produceerde zei me dat ze binnen een paar maanden een film zou gaan maken, en dat was Doom Generation

Devon Odessa en Staci Keanan op de set van "Nowhere" (1997)

Hoe ging je leven er toen aan toe? Ging je vaak naar clubs?
Ja, dat is het ding dat leuk was, want ik verbleef vaak in het Chelsea Hotel met mijn beste vriend Zaldy en zijn vriend Matthew Anderson. Zaldy is een designer en Matthew doet het haar en de make-up van RuPaul. Ik was bevriend met Susanne Bartsch en die hele crew, en ging naar clubs - gisterenavond ging ik trouwens uit met Richie Rich, dus dat was leuk. Ik zal binnenkort een foto ervan posten. De jaren negentig waren zo bevrijdend.

Hoe betrokken bij de modewereld was je op dat moment? Ik zag dat je iets postte van de show van Vivienne Westwood waarin Gwen Stefani voor het eerst model was.
Ja, ik deed het haar van de modellen voor die show. Ik werkte vroeger samen met een man die Danilo heette en hij deed het haar van Gwen Stefani. Dus ik kwam over uit San Francisco om het haar te doen tijdens fashionweek. Ik veranderde in een Japans schoolmeisje in de buurt van die modellen. Ik kon elke campagne opnoemen die ze hadden gedaan, wist uit welke landen ze kwamen en bij welk agentschap ze zaten. Ik was starstruck. Als ik bij actrices was, kon het me niet zoveel schelen - zij deden hun job, en ik de mijne. Maar bij de modellen werd ik gek. Mijn favoriet waren de Todd Oldham-shows. En het was geweldig om Naomi Campbell, Kate Moss, Christy Turlington te zien lopen. 

Beyoncé en Jason Rail tijdens de videoclip "Work It Out" (2003)

@nosajliar

Credits


Tekst Hannah Ongley
Fotografie Jason Rail