de tweede kans voor zwangere amerikaanse vrouwen in de gevangenis

De foto’s van Cheryl Hanna-Truscott van moeders in gevangenschap vertellen een verhaal over Amerika’s snelgroeiende aantal vrouwelijke gedetineerden. Vastgelegd tegen de pastelkleurige gevangenismuren en prikborden met foto’s van de vaders, laten de...

door Alice Newell-Hanson
|
25 september 2015, 12:20pm

"Als ik denk aan kwetsbare bevolkingsgroepen, is zwanger én opgesloten zijn naar mijn idee het kwetsbaarste dat je kan zijn," zegt Cheryl Hanna-Truscott. Ze is opgeleid tot verloskundige en specialist in het behandelen van slachtoffers van kindermishandeling, en doet vrijwilligerswerk in een van de weinige gevangeniskinderdagverblijven die Amerika telt - waar ze de afgelopen 12 jaar, ook andere gedetineerden, tattoos, en pasgeboren baby's heeft gefotografeerd.

Haar project, Protective Custody, vraagt aandacht voor het groeiende aantal vrouwelijke gedetineerden in de Verenigde Staten; dit aantal is met 646% toegenomen tussen 1980 en 2010, wat anderhalf keer zo veel is als het aantal mannelijke gedetineerden. Het laat ook het hoge aantal zwangere vrouwen en nieuwe moeders zien die in de Amerikaanse gevangenissen leven. Sinds de meeste moeders in gevangenschap (drie keer zo veel als het aantal vaders) de primaire verzorgers van de kinderen zijn, kan het vonnis tot opsluiting voor zwangere vrouwen en moeders rampzalig zijn - voor zowel de vrouwen als hun baby's. De opties zijn, in de meeste gevallen, pleegouders, adoptie, of abortus.

In 1991 werd het Washington Corrections Center for Women (WCCW) geopend, op 10 minuten van Hanna-Truscotts huis. Het werd één van de 14 gevangenissen in Amerika met een Residential Parenting Program. "De andere afdelingen zijn net als Orange Is The New Black," zegt Hanna-Truscott over de gevangenis, "Ze hebben stapelbedden en maar een paar kamerafscheidingen. Maar J Unit (waar de moeders van het programma wonen) heeft kamers zoals collegecampussen, en er zijn vrijwillige verzorgers die de taken van kinderjuffrouwen volbrengen als de moeders naar het gerechtsgebouw moeten." Hoewel niet alle vrouwen in aanmerking komen voor het programma - de gevangene mag niet langer dan 2,5 jaar na de geboorte vastzitten, en geen gewelddadige misdaad hebben gepleegd - ervaren veel van de vrouwen die onderdeel zijn van J Unit het als een tweede kans. En bovenal: de vrouwen die bevallen tijdens hun gevangenschap ontkomen zo aan het trauma van het wegnemen van hun baby een aantal uren na de geboorte.

We spraken met Hanna-Truscott over de moeilijkheden waar vrouwen in gevangenissen voor komen te staan, het groeiende aantal gedetineerden en waarom ze de littekens van het drugsgebruik van de gevangenen niet in haar foto's laat zien.

Geeft het krijgen van een kind in de gevangenis de vrouwen een andere kijk op het uitzitten van hun tijd?
Wat ik van veel van hen hoor is dat het programma ze een tweede kans heeft gegeven. Sommigen zijn hun andere kinderen kwijtgeraakt en zijn zo bedroefd en negatief over zichzelf. Dus, hoe vervelend ik het ook vind om het toe te moeten geven, soms vertellen ze me: "Ik ben zo dankbaar dat ik hier mag zijn. Het is alsof god me een nieuwe kans heeft gegeven." Het programma geeft de moeders ook toegang tot een Early Headstart-programma, waarin ze dingen leren over de ontwikkelingsfasen van hun baby's. Veel van de vrouwen hebben nooit iets geleerd over het moederschap, dus dit verbetert hun capaciteiten als ouder.

Wat zijn de grootste moeilijkheden waar moeders in de gevangenis mee te maken krijgen?
Er is een aanmeldingsproces voor het programma, dus sommige moeders bevallen al binnen een paar weken als ze eenmaal worden geaccepteerd. Dit betekent dat ze veel tijd doorbrengen in angst en stress, en dat is niet goed tijdens de zwangerschap. Daarbij is de gevangenis sowieso een stressvolle omgeving. In het programma krijgen de moeders steun, maar er is ook nog de bijkomende angst van het moederschap, en de gedachte of je het wel goed doet.

Wat zijn een aantal bredere kwesties waar gedetineerde vrouwen mee te maken krijgen, of ze nu moeders zijn of niet?
Allereerst is er de familie van buitenaf die zeer verstoord kan zijn. Dan is er nog de sociale organisatie in de gevangenis zelf die soms ongezond is. Heb je Orange Is The New Black wel eens gekeken? Je krijgt te maken met bepaalde privileges en vrienden die helemaal niet je vrienden zijn - die dingen gebeuren echt. Een andere stressfactor is het feit dat veel vrouwen getraumatiseerd zijn. Soms hebben ze leerproblemen of hebben ze nooit iemand gehad die hun scholing kon betalen - dus hebben ze een laag educatieniveau en geen vaardigheden. Dat betekent dat ze ook problemen krijgen met het vinden van een baan zodra ze vrijkomen. Zodra ze vrijkomen, krijgen ze 40 dollar, een nieuw setje kleding en een buskaartje mee. Ze moeten een nieuw leven opbouwen - en voor de vrouwen waar ik mee werk, is dat dus inclusief een baby.

Het is ook lastig om onderdak te vinden, omdat mensen vaak niet willen verhuren aan misdadigers. Daarnaast hebben veel van de vrouwen problemen met drugs, of andere onopgeloste problemen. Ik denk dat de gevangenis een heel therapeutische plek zou kunnen zijn, maar de fundering is er gewoon niet.

Om welke misdaden zitten de meeste vrouwen in het programma vast?
Voornamelijk drugs-gerelateerde misdaden. Vaak spelen drugs een rol in het leven van de gedetineerden, ook als hun veroordeling er niets mee te maken heeft. Ik ben dan ook verrast dat hoewel er drugsprogramma's zijn, een aantal vrouwen hier niet voor in aanmerking komen omdat de misdaden die ze hebben gepleegd niet direct drugs-gerelateerd waren. Terwijl ze wel een drugsprobleem hebben. Ik sprak met een vrouw die ervoor behandeld wilde worden, maar daar niet voor in aanmerking kwam.

Heb je nog contact met een aantal van de moeders die al zijn vrijgelaten?
Soms vraag ik aan het andere personeel hoe het met ze gaat. Sommige vrouwen die het in het programma heel goed deden, hadden het daarna lastig, en anderen die je laag inschatte deden het prima. Het is niet altijd wat je ervan verwacht. Ik ging het programma in met de gedachte dat het alles zou oplossen, maar dat is niet altijd het geval. Maar ik denk dat de baby's het goed doen. En daar gaat het ook om; de baby's een kans geven.

Wat was je voornaamste doel toen je begon met het fotograferen van de vrouwen?
Bewustzijn creëren. Ik dacht: "Niemand weet hier iets over." Het programma is iets waar ik persoonlijk en beroepsmatig heel erg in geloof. Daarnaast vond ik de uitdagingen van het fotograferen heel interessant. In de begindagen kreeg ik kritiek omdat mijn foto's te 'lief' waren - ze waren niet stoer genoeg, en lieten de slechte tanden en littekens van de gevangenen niet zien. Maar dat versterkte mijn vastberadenheid juist. Je ziet constant stoere foto's van gevangenen. Maar je ziet nooit foto's van gevangenen die heel hard proberen om verliefd te worden op hun baby's.

protectivecustody.org

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Fotografie Cheryl Hanna-Truscott

Tagged:
Interviews
Cultuur
cheryl hanna truscott
gevangenissen