yuki james maakt reclames voor een balenciaga in een parallel universum

De fotograaf uit New York stelt zich voor hoe het zou zijn als mensen van alle leeftijden, vormen, kleuren en geslachten de kans kregen om op een reclamebord te schitteren.

door Alice Newell-Hanson
|
17 augustus 2016, 3:25pm

De foto's van Yuki James hebben een aparte mix van huiselijkheid en de onafgemaakte stijl van advertenties van Comme des Garçons uit de jaren negentig. Door de jaren heen heeft hij veel interessante modellen op interessante locaties gezet: een vriendin van zijn moeder in een latex pakje bij een Japanse villa, zijn oma in een roze galajurk op een verlaten begraafplaats in Alabama, nachtuil Sussi Suss in New York, transgender modeontwerper Gogo Graham, Nepalese monniken, bewoners van een bejaardenhuis, een olifant en hijzelf, soms in bondage, dan met een tutu of zelfs helemaal naakt. James legt al deze mensen (en dieren) vast met hetzelfde oog voor detail, het licht en de compositie waarmee je ook beeld voor een modecampagne schiet. Het enige verschil is dat zijn modellen meestal dus niet de typische modemensen zijn.

Voor een van zijn series heeft hij het logo van grote modehuizen op de foto's gezet - Balenciaga, Prada, Céline en Comme des Garçons - al gaat het grootste deel van zijn werk niet heel erg over mode. (Kijk bijvoorbeeld naar zijn foto's van de glimmende sterren op het latexgala in New York, of de intieme kiekjes van zijn vrienden in hun appartementen.) James was ooit freelance stylist en editor van tijdschriften, voordat hij foto's begon te maken van dingen die we normaal niet associëren met de modewereld.  

Hoe heeft je ervaring als stylist je werk als fotograaf beïnvloed?
Ik ben ongeveer vier jaar geleden begonnen met fotograferen. Ik volgde 's avonds lessen en ging toen foto's maken van wie er ook maar door mij gefotografeerd wilde worden - dat waren vooral familieleden en een paar dappere vrienden. Sindsdien heb ik meer mensen vastgelegd dan ik zou kunnen bijhouden, en ik heb van elk persoon iets geleerd. Ik ben die eerste paar mensen heel dankbaar. 

Ik zie mijn werk als fotograaf zelf niet als iets dat op mode is gericht, maar velen zeggen dat het duidelijk wel door die wereld is beïnvloed. Alles komt voor mij neer op vormen en proporties, dus ik denk dat ik door die ervaring als stylist daar zeker een oog voor heb gekregen.

Ik heb ook ooit een geweldige fotoserie van je familieleden voorbij zien komen op Instagram, kan je daar wat meer over vertellen?
Ik experimenteerde toen graag met heel erg gekunstelde en absurde beelden, op een hele amateuristische en speelse manier. Mijn Japanse familie was daar wel voor te porren. Uiteindelijk werd het ook een soort therapie voor ons, om nader tot elkaar te komen en zo.

Wat voor onderwerpen interesseren jou op dit moment?
Ik word heel erg aangetrokken tot ongewone schoonheid, schoonheid die veel andere mensen misschien zelfs niet zouden zien. Op dit moment betekent dat veel mensen van middelbare leeftijd, want die worden niet zo vaak gefotografeerd.

Welke dingen onderzoek je graag bij jezelf als je jezelf fotografeert?
De laatste tijd maak ik niet meer zoveel zelfportretten, maar dat is voor mij altijd een manier geweest om kwetsbaarheid en angst te onderzoeken. Als ik een zelfportret niet durf te posten betekent dat dat het een succesvolle poging is geweest. 

Waarom maak je zo vaak foto's in huiselijke sferen?
De omgeving om een model heen geeft een beeld van een hele andere dimensie - het geeft wat weg over de persoon en zo kan het publiek een eigen verhaaltje verzinnen over het model.

Hoeveel van jouw foto's is in scène gezet? Wanneer kies jij de kleding voor iemand en wanneer laat je iemand zichzelf kleden?
Dat stileren is altijd iets wat we samen doen. Ik daag mensen graag uit, vooral om iets naar boven te brengen wat je anders niet snel in een bepaalde persoon zou zien. Ik dwing mensen nooit tot een bepaald beeld als het ze helemaal niet ligt. 

Ik houd heel erg van je 'modecampagnes'. Wat wil je met die foto's laten zien?
Ik vind het idee van een reclame voor een parallel universum heel interessant, dat de essentie van een merk hetzelfde blijft maar dat het model dat ervoor wordt gecast compleet anders is. Een wereld waarin een oud, niet-binair, of gewoon 'normaal' persoon een modeproduct kan verkopen. Waarin persoonlijkheid en karakter minstens zoveel op prijs worden gesteld als onze typische schoonheidsidealen. 

Ik fotografeer graag mensen die gewoonlijk niet worden overspoeld met aandacht. Ik merk vaak dat zulke mensen een authentieker en kwetsbaarder beeld opleveren, en dat maakt het dan ook toegankelijker. Ik had al heel lang met modellen gewerkt, dus de keuze voor iets compleet anders was bijna logisch, het was deel van mijn proces. 

Werk je op dit moment nog aan andere projecten?
Ik zit nu middenin een heel groot project - een samenwerking met een merk waar ik al tijden over droom. En ik ben ook bezig met mijn eerste solotentoonstelling van portretten. Dus houd het in de gaten!

@yukijames

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Beeld Yuki James

Tagged:
Fotografie
Cultuur
Yuki James​