Eigendom van de kunstenaar; Anton Kern Gallery, New York; Galerie Neu, Berlijn; The Modern Institute/ Toby Webster Ltd., Glasgow; en Marc Foxx Gallery, Los Angeles.

deze kunstenaar verzamelde honderden foto’s van vrouwen die een foto maken

De foto’s die ze op veilingen en markten vond vormen een persoonlijk overzicht van vrouwen door de tijd heen.

|
jan. 12 2018, 5:22pm

Eigendom van de kunstenaar; Anton Kern Gallery, New York; Galerie Neu, Berlijn; The Modern Institute/ Toby Webster Ltd., Glasgow; en Marc Foxx Gallery, Los Angeles.

Voordat er smartphones en digitale camera’s bestonden, vergde het maken van een foto toewijding. Het licht moest precies goed zijn, film was duur en de foto’s moesten ontwikkeld worden. De enorme hoeveelheid werk maakte zelfs een half-gelukte foto waardevol (ja, zelfs spiegelselfies). En toch stromen vlooienmarkten en garagesales over van albums vol ooit gekoesterde foto’s, die op de een of andere manier niet meer in het bezit zijn van hun oorspronkelijke eigenaren. Veel van die foto’s eindigen bij het afval, maar een paar gelukkige exemplaren vonden hun weg naar de verzameling van fotograaf Anne Collier.

Collier is een stillevenfotograaf, maar het verzamelen van gevonden foto’s is een langlopend kunstproject van haar. Voor haar nieuwe boek, Women With Cameras (Anonymous), verzamelde ze foto’s van vrouwen die een foto maken. De vrouwen komen uit verschillende landen, sociale klassen en tijdsperiodes, en lichten zowel de overeenkomsten als de nuances van wat het betekent om een vrouw te zijn uit. “Wat me het meest interesseerde was hoe vaak dit type foto eigenlijk voorkomt,” vertelt Collier, die in New York woont. “Ik heb nu een paar honderd foto’s van vrouwen die camera’s vasthouden of een foto maken, gemaakt tussen de jaren veertig en de vroege jaren nul.”

De foto’s in Women With Cameras kunnen soms spookachtig aanvoelen. Het zijn intieme kijkjes in het leven van een vreemde. Te zien zijn verjaardagsfeesten, wandelingen door het park en moeders die met hun kinderen spelen. Collier geeft geen achtergrondinformatie, en zegt niet in welke jaren de foto’s zijn genomen en hoe ze ze heeft gevonden. De foto’s zijn alles wat we krijgen. Soms kan dat gebrek aan informatie een frustratie opwekken, die de meeste internetgebruikers niet eerder hebben ervaren. Met genoeg speurwerk kan voor iedere foto op het internet in 2018 wel een achtergrondverhaal bij elkaar gepuzzeld worden, maar bij de foto’s van Collier hebben we geen andere keus dan de foto’s zelf te bestuderen om een betekenis te vinden. “Alle afgebeelde personen in het boek zijn anoniem, onbekend voor zowel de kijker als ik, maar de foto’s zelf laten veelvoorkomende situaties zien,” legt Collier uit. “Het zijn foto’s die we zelf gemaakt zouden kunnen hebben: ze zijn heel specifiek, maar tegelijkertijd algemeen genoeg om universeel te worden.”

Tegenwoordig hebben Google en Wikipedia de indruk gewekt dat er aan ieder moment uit het verleden een soort coherent verhaal gekoppeld kan worden. Maar Women With Cameras herinnert ons eraan dat niet ieders verhaal gescand, geupload en gearchiveerd is. “Het feit dat al deze foto’s ergens zijn achtergelaten is voor mij heel belangrijk,” zegt Collier. “Iemand anders familiefoto’s vinden op een vlooienmarkt is vaak een heel melancholische en ontroerende ervaring.”

Het is betoverend om door Women With Cameras te bladeren en te zien hoe de representatie van vrouwen is veranderd gedurende de laatste vijftig jaar. De mode vertelt veel: in de jaren zeventig een mintblauwe blouse en een Polaroidcamara, in de jaren tachtig een minimalistische trui met een Kodakcamera, en een plastic “2000”-nieuwjaarsbril en een grote digitale camera aan het eind van de jaren negentig. Misschien is de enige constante in alle foto’s het schijnbare plezier waarmee de mensen hun leven fotografeerden.