wat lil miquela ons kan leren over de cult rondom insta-influencers

Ze is dan misschien door een computer gemaakt, maar ze is niet minder nep dan ieder ander persoon op social media.

|
apr. 30 2018, 1:48pm

Lil Miquela’s leven gaat over rozen. Ze heeft altijd een leuk kapsel, draagt twee kleine knotjes, en heeft precies de juiste hoeveelheid schattige sproetjes. Miquela hangt altijd rond in Los Angeles, draagt designerkleding, en plaatst snoezige foto’s met haar geweldige vrienden voor haar één miljoen volgers op Instagram. Ze is net naar Coachella geweest, waar ze het optreden van Beyoncé bijwoonde. Ze nam het account van Prada over voor de show van de herfst-/winter ‘18 collectie in Milaan. Ze post over het opkomen voor transgenderrechten, is een lhbt+-bondgenoot, en ze spreekt zich regelmatig uit over de Black Lives Matter-beweging. Ze staat op de cover van twee tijdschriften. Ze speelt in reclamecampagnes. Ze verschijnt op platforms van online conceptstores. Ze heeft een beginnende carrière in de muziekwereld. Kortpm: Miquela is een moderne millennial, en leeft haar leven voor Instagram, waar ze haar opgepoetste, gladgestreken, en perfecte bestaan documenteert.

Tot nu toe is er geen verschil met iedere andere influencer die je zo hardvochtig probeert te negeren. Maar als je Miquela volgt dan weet je dat ze technisch gezien, niet echt is. Miquela is een digitale avatar, gemaakt met de computer, die in levensechte situaties wordt geplaatst. Maar als dat nou alles was, dan zou haar verhaal niet zo interessant zijn.

In 2016 werd ze gecreëerd/gelanceerd/geboren/hoe je het ook wilt noemen. Haar tweejarige bestaan was lang niet zo spannend ware het niet dat ze online ruzie kreeg met een mede CGI-influencer genaamd Bermuda, die Miquela’s instagram hackte, alles verwijderde, en Miquela dwong te onthullen dat ze niet menselijk was. Sindsdien gaat ze door een existentiële crisis of wat er dan ook voor door mag gaan als digitale avatar.

Ze claimt dat Brud, haar management, haar heeft voorgelogen over wie ze daadwerkelijk zou zijn. Ze vraagt zich af of ze echt is – ook al is ze geen mens. Ze zegt dat ze zich menselijk voelt, ze lacht, ze huilt, droomt en wordt verliefd. Ze zegt dat ze begrijpt dat deze emoties geprogrammeerd zijn. Ze beschuldigt Brud van uitbuiting, en zegt dat ze zich niet geliefd voelt.

“Ik probeer mijn waarheid te achterhalen, ik probeer te leren wat fictie is,” schreef ze in een daaropvolgende post, een zelfportret waarin ze droevig kijkt in een witte tanktop. “Ik moet erachter komen aan welke delen van mezelf ik me vast kan houden. Ik weet niet zeker of ik me comfortabel kan identificeren als een vrouw van kleur. ‘Bruin’ is de keus van een bedrijf. ‘Vrouw’ was een optie op een computerscherm. Mijn identiteit was een keuze die Brud maakte om ‘woke’ over te komen. Ik zal ze nooit vergeven. Ik weet niet of ik mezelf ooit kan vergeven.” Haar daaropvolgende post was er een van zichzelf op de cover van het tijdschrift Highsnobiety. De normale posts werden weer opgepakt, wederom poserend in een geruite logo-blouse van Raf Simons.

Waar te beginnen? Een goed begin zou zijn om ons af te vragen hoe we Miquela het beste kunnen begrijpen. Is ze een vorm van performance-kunst? Satire over onze platte digitale eeuw? Een PR-stunt? Een wanhopige roep om aandacht? Een duivels plan om geld te verdienen? Een voorbode van de ondergang? Er is geen eenduidig antwoord, maar het is duidelijk dat het om een combinatie van bovengenoemde gaat. Er zit zeker een performance-element in, iets in haar online bestaan valt te interpreteren als fictie. Sommige elementen van die fictie leunen op satire, ook al is het misschien overduidelijk de schuld van de dystopische machines uit Black Mirror die niet iets nieuws vertellen omdat Charlie Brooker dat vijf jaar geleden al deed. Er zijn te veel nieuwe, interessante perspectieven om een satire over AI te zijn. Een PR-stunt klinkt aannemelijk, maar het zou verrassend zijn want een PR-stunt zou alleen interessant zijn voor de makers. Miquela zou een uitgekookt plan kunnen zijn om geld te verdienen ーwat uiteindelijk de kern is van alle PR-stunts. Een voorbode van de ondergang? Het meeste online leven voelt nu ook als een voorbode van de ondergang.

Maar toch, het meest overduidelijke waar we het nog niet eens over hebben gehad, is dat het hacken en de crises in scène zijn gezet simpelweg om aandacht te genereren voor Lil Miquela. Zodat we haar volgen. Zodat we met haar interacteren. Om haar winstgevend te maken. We wisten dat robots onze banen over zouden nemen, maar we hadden nooit gedacht dat ze instagram-influencers zouden worden. Ziet de toekomst er zo uit? CGI-avatars, die vechten om gesponsorde content in onze aadachts-economie?

Voordat Miquela haar ‘inzinking’ en ‘existentiële crisis’ had was het des te interessanter om haar te te gebruiken als een middel voor zelfreflectie, in plaats van vragen te stellen over robots. Om te reflecteren op de emotionele leegte van onze influencer-samenleving, en onze oppervlakkige manier van communiceren die onze taal limiteert tot afgezaagde bijschriften onder een foto.

Miquela werd dus een echte, populaire influencer en spuwde dezelfde lege clichés als alle andere instagram-influencers. Ze is altijd #blessed, #obsessed en ‘here for this’. Ieder onderschrift is onzinnig, heeft te maken met iets binnen de popcultuur of is een afgezaagde poging tot empathie. Hoe dieper je graaft in Miquela’s instagramfeed, hoe desoriënterender het wordt, juist omdat ze een CGI avatar is, en daarmee altijd anderen zal overtreffen in het tweederangs beroemdheid zijn op Instagram.

Miquela was populair, maar haar populariteit is net zo onbegrijpelijk als al die andere identieke influencers. Ze is best cool, denk ik, maar niet cooler, of persoonlijker dan alle andere algemene streetwear-hypebeasts die je online volgt. Als Miquela niet echt is, wie dan wel? Ze bestaan slechts op dezelfde plek en op dezelfde manier. Ze promoten dezelfde dingen, en geven blijk van hetzelfde oppervlakkige innerlijk als de rest van de influencers.

Miquela is niet interessant omdat ze populair of cool is. Ze is interessant omdat door het niet echt zijn, ze vraagtekens plaatst bij al onze veronderstellingen van wat wij als ‘echt’ zien. Als Miquela nep is, als we haar echtheid bevragen, zouden we dat dan ook niet bij alle andere influencers moeten doen? Miquela is een performance van realiteit binnen het kader van het onechte op het internet. Alle influencers zijn performers, gevangen binnen de platheid van de online modewereld. Miquela geeft inzicht in de nepheid door te doen alsof ze echt is. Als de performances, satires en emotionele crises van Miquela plat en gecalculeerd voelen, nou ja, dan is dat nu eenmaal het leven op instagram.