vervreemdende foto’s van jeugd op het platteland van wales

Fotografen Charlotte James en Clémentine Schneidermann vertellen het verhaal achter de betoverende serie.

door Ryan White
|
23 maart 2019, 1:30pm

De opvallende naam ffasiwn van de aanstaande tentoonstelling van Charlotte James en Clémentine Schneidermann ontstond op een zekere middag toen ze een een groepje kinderen in de Valleys in Wales ontmoetten. Charlotte had zojuist een aantal lokale meisjes in zwarte Halloween-outfits gestoken. Een groep jongens liep het lokale jeugdcentrum uit, zag de meisjes en riep: “Wat hebben jullie in godsnaam aan? Het lijkt alsof jullie naar een begrafenis gaan!”, vertelt Charlotte, vlak voor de expositie opent. “Eén meisje, die zich aan mij had voorgesteld als ‘Sassy Keely’, riep terug: “Dat noem je mode, zoek het maar eens op.”

De twee fotografen werden in 2015 aan elkaar voorgesteld door een gemeenschappelijke vriend, en bleken beiden creatieve projecten op te zetten met lokale gemeenschappen in South Wales. Charlotte is creative director en komt oorspronkelijk uit het plaatsje Merthyr Tydfil. Ze verdeelt haar tijd tussen thuis en Londen, en werkt voor verschillende merken en labels, waarmee ze een brug weet te slaan tussen Wales en de in Londen gecentreerde mode-industrie. Ze deed de styling voor Helmut Langs spraakmakende The Women of Wales-campagne in samenwerking met fotograaf Alexandra Leese. Clémentine Schneidermann is een bekroonde fotograaf die oorspronkelijk uit Parijs komt, maar naar Wales verhuisde om een master te doen aan de University of South Wales. Haar fotoboek I Called Her Lisa Marie, vangt de meest toegewijde Elvis Presley-fans die ieder jaar een gigantisch Elvis-festival bijwonen in de badplaats Porthcawl. Toen de twee fotografen elkaar voor het eerst in 2015 ontmoetten, woonde Clémentine in het kleine plaatsje Abertillery als onderdeel van een kunst-residency.

1553272295942-1_itscalledffasiwn

Hun samenwerking begon met een shoot, maar mondde al snel uit in een reek workshops voor de lokale jeugd. “De eerste shoot zou gestyled zijn, dus kwam ik met allerlei chique kostuums en afstudeercollecties op de proppen,” legt Charlotte uit. “Er waren iets van 18 kinderen die eerste shoot, en het was iets compleet nieuws voor hen. Ik liet hen volledig hun gang gaan in kledingkeuze. Toen ik zag hoe ze er op reageerden, leek het me een leuk idee om er een samenwerking van te maken, en workshops te organiseren zodat de jeugd betrokken werd in de styling en het maken van kostuums.”

De achtergrond van kustplaatsen, herenclubs van arbeiders, buurthuizen, industriële landschappen en de betonnen rijtjeshuizen in South Wales vertellen een verhaal dat niet vaak wordt verteld in mode. Een industrie die historisch gezien vaker refereert naar Schotland (denk maar aan de ruitprints van Junya Watanabe, Alexander McQueen en Vivienne Westwood) en Noord Engeland (Alasdair McLellan’s Ultimate Clothing Company). “We schieten op plekken waar jonge mensen wonen maar ook op locaties die nostalgisch voelen voor de jeugd – en hopelijk andere mensen die opgroeiden in vergelijkbare gebieden,” vertelt Charlotte. “Hoewel Wales niet meer kon verschillen dan de plek waar ik zelf opgroeide, werd het mijn tweede thuis,” voegt Clémentine toe.

it's called ffasiwn

Het resultaat is een fotoserie die zich op het snijvlak van documentaire- en modefotografie bevindt, en tegelijkertijd een charmante viering is van Wales. De subtiele tinten en zachte grijstinten van het landschap staan in contrast met de levendige kleuren van de kleding. “Om er echt een samenwerking van te maken met de jonge mensen die meededen aan de workshops, besloten we om de kleding te baseren op het seizoen. Rood voor Valentijnsdag, geel voor de zomer, enzovoort. Als stylist moest ik mijn mindset veranderen en er compleet open ingaan,” vertelt Charlotte. “Er waren geen eind-looks. Het enige wat vaststond was ons kleurenpalet en thema. De workshops konden vanalles zijn, van het maken van ruches, tot het beschilderen van kleding, customizen, uitkiezen wat ze wilden dragen of meewerken aan het set design. Voor de zomerschool gaven we jonge mensen ook geld om dingen te kopen, bij kringloopwinkels bijvoorbeeld.”

Het doel was ook om het narratief dat in fotografie om kleine steden en gemeenschappen hangt te veranderen. “Ik wilde het beeld dat het allemaal misère is in die gemeenschap aan de kaak stellen. Dit deed ik door een aantal elementen toe te voegen die mijn eigen kijk op deze plekken uitdaagden,” vertelt Clémentine says. “Ik vind dat er in moderne documentaire vaak optimisme ontbreekt, dat alles zo serieus en formeel is. Daarom spelen we in dit werk met humor. De gemeenschappen in de Valleys zijn prachtig gefotografeerd tijdens de dagen dat mensen nog in de mijnen werkten. Hoewel deze dorpen er niet heel anders uit zijn gaan zien, vond ik het interessanter om af te wijken van deze iconische foto’s van Wales en een originele manier te vinden om de moderne Valleys af te beelden.”

it's called ffasiwn
it's called ffasiwn
it's called ffasiwn
it's called ffasiwn

‘It’s Called Ffasiwn’ is van 27 maart tot 25 mei te bezichtigen in de Martin Parr Foundation in Bristol.

Tagged:
wales
Clémentine Schneidermann
Charlotte James