de posttraumatische stressstoornis die soldier’s heart heet

Braziliaanse tetjes, jelly shots en een bellenblazer. i-D ontmoet Soldier’s Heart.

door Eveline Briand
|
05 april 2016, 10:25am

Hun naam verwijst naar een posttraumatische stressstoornis, terwijl technische problemen tijdens een optreden hun meest reëele bron van stress is. Op Facebook beweren ze dat ze uit Stockholm komen, maar dat is eigenlijk gewoon Antwerpen. En terwijl K3 volgens een van de bandleden de basis van de groep is, maken ze voornamelijk psychedelische dreampop. De vijfkoppige band waar ik het over heb is Soldier's Heart.

Toen ze in 2013 De Nieuwe Lichting, een wedstrijd van Studio Brussel voor jong muzikaal talent, wonnen ging het snel voor Sylvie Kreusch, Laurens Mariën, Benjamin Cools, Jasper Segers en Ferre Marnef. Het is nu 2016 en ze hebben eindelijk hun debuutalbum Night by Night af. Ik was bij de presentatie in Het Bos in Antwerpen en ik sprak de band kort voordat ze het podium opgaan over waarom een goochelaar een prima voorprogramma is, wat Mechelen een van de hipste steden van Europa maakt en hoe je een gipsafdruk van je borsten kan conserveren.

Benjamin, Jasper, Sylvie, Laurens en Ferre

Jullie bandnaam verwijst naar een posttraumatische stressstoornis. Waarom? Heeft iemand van jullie daar ooit last van gehad?
Laurens: Ik had altijd steken in mijn borstkas en de dokter zei dat ik het syndroom van Da Costa had, oftewel Soldier's Heart. Achteraf bleek dat ik gewoon astma had.

En jullie vonden die naam wel leuk klinken?
Benjamin: Een naam zoeken is zo ongelooflijk moeilijk.
Laurens: We hadden verschillende opties, maar we raakten er maar niet over uit. We moesten er wel een hebben, natuurlijk. We besloten om tijdelijk voor Soldier's Heart te gaan en hebben hem niet meer veranderd. Dat hadden we misschien na twee shows kunnen doen, maar niet na een jaar. 

Hebben jullie daar spijt van?
Sylvie: Uiteindelijk eigen je die naam toe en let je niet meer op de betekenis ervan. Ik vind dat er zoveel goede bands zijn met een vreselijke naam, zoals Gossip.
Laurens: Uiteindelijk denk ik dat de naam wel goed bij onze muziek past. Het zou heel raar zijn om nu opeens een andere naam te hebben. Ik denk dat dat niet zou gaan.

Hebben jullie dan lang naar een genre gezocht?
Sylvie: Wij zijn nog altijd aan het zoeken.
Laurens: Ik denk dat je altijd wel blijft zoeken naar de stijl en richting die je wil uitgaan. Ons materiaal heeft deels onze stijl bepaald. Benjamin had bijvoorbeeld geen drumstel, maar wel zo'n elektronisch ding dat hij enkel met zijn handen kon bespelen waardoor je elektronische beats krijgt. Ik had een keyboard en wat plankjes. En ja, gitaar en bas zijn dingen die je altijd wel binnen handbereik hebt. Sylvies stem past ook gewoon heel goed bij wat we maken. 

Hoe gaan jullie shows over het algemeen?
Sylvie: In Edegem hadden we een try-out gedaan, en dat was heel leuk. We hadden toen een paar technische problemen, waardoor we wat stress hadden. We hebben enkele dingen veranderd, maar het zou natuurlijk typisch zijn dat het straks dus weer gebeurt.
Laurens: Eigenlijk gebeurt dat nooit wanneer we repeteren, enkel als er mensen zijn.

Gabrielle Duchesse Divine is jullie voorprogramma. Ze omschrijft zichzelf als een performance artist, divine tribute artist, lip-sync performer, club girl en female activist. Wat voor show gaat zij opvoeren?
Laurens: We hebben er bewust voor gekozen om geen andere band als voorprogramma te kiezen, maar een act. We zijn benieuwd hoe het publiek zal reageren.
Benjamin: Ze is wel, euhm hoe zal ik het zeggen, extravagant.
Laurens: We wilden eerst een goochelaar als voorprogramma nemen, maar dat is niet gelukt. Nu is het Gabrielle geworden. 

En waarom kiezen jullie daar bewust voor?
Benjamin: Bij het kiezen van een andere band moet je rekening houden met de sfeer die je wil neerzetten. Het is leuker om eens iets anders te doen.
Sylvie: Zulke acts passen ook wel goed bij een stad als Antwerpen waar er een extravagante scene heerst. Toch ben ook ik wel benieuwd. Normaal treedt ze op tijdens feestjes van de Modeacademie, die studenten zijn al wat meer gewend dan ons jonge publiek. Meestal worden mensen moe van een voorprogramma. Het is moeilijk om een band te vinden die in de smaak valt bij jouw publiek.
Laurens: Het is ook gewoon een experiment. Waarom moet een voorprogramma altijd een band zijn en eens niet een Gabrielle of een bellenblazer?

En wat gaat zij dan precies doen?
Sylvie: Ze gaat twerken. Het gaat een heel ruige performance worden.
Laurens: Ik denk dat ze ook een tiet gaat laten zien.
Sylvie: Nee, dat denk ik niet.
Laurens: Nee, misschien niet. Je ziet ze nu al door haar topje. 

Gabrielle Duchesse Divine

Op jullie Facebook staat dat jullie uit Stockholm komen.
Laurens: Nog altijd?
Sylvie: Nee, nu komen wij uit Berlijn.

Oh, is het veranderd?
Laurens: Nee, nu uit Antwerpen.
Ferre: Of Mechelen, die stad staat in de top tien van de hipste steden van Europa.

Van Europa?
Ferre: Ja, Mechelen staat daarbij. Gek, hé? Dus vanaf nu komen wij uit Mechelen. Of Ninove, daar hebben ze enorm veel coke in de leidingen aangetroffen.

En waarom stond dat op jullie Facebook-pagina?
Laurens: Omdat Sylvie daar is geboren.
Sylvie: Nee, dat is niet waar.
Laurens: Wij wilden heel graag op blogs verschijnen en mensen weten niet eens waar België ligt. Alle goede bands komen uit Stockholm.
Benjamin: Dat is eerder een spelletje geworden. Als je tegen mensen zegt dat je uit Stockholm komt, denken mensen helemaal anders over je. Vanaf dat mensen horen dat je uit België komt, krijg je een stempel opgekleefd. Dat is niet zo hip.
Sylvie: Het is wel grappig om te zien dat blogs dat gewoon overnemen en dat je hen alles kunt wijsmaken wat je maar wil. 

Jullie zijn nog niet zo lang bezig en toch gaat het hard voor jullie. Is het niet moeilijk om die verwachtingen hoog te houden?
Ferre: Dat is relatief allemaal.
Benjamin: Je moet kijken naar wie dat verwacht.
Ferre: Perceptie is iets heel raars. Voor sommigen zijn wij een zotte band, terwijl anderen nog nooit van ons hebben gehoord. Er is wel druk, maar we proberen daarmee om te gaan. Maar als je dan vrienden hebt die vorig jaar nog in het café achter de hoek speelden en nu maffe dingen doen, denk je wel 'alrighty'. Dat willen wij ook doen. Pas op, we zijn supergoed bezig, maar potverdikke.

Bij Randy, jullie nieuwe single, hebben jullie een videoclip uitgebracht. Welke boodschap willen jullie hiermee de wereld insturen?
Sylvie: Het is niet dat wij Madonna proberen te zijn.
Laurens: Bij die video wilden wij heel visueel werken en we kozen ervoor om met VHS-tapes te werken om een speciale feel aan de clip te geven.
Ferre: Het is leuk dat Randy is gepersonaliseerd, want oorspronkelijk was het niet de bedoeling dat dat een man zou zijn. 

Vinden jullie het visuele aspect in jullie werk dan zo belangrijk?
Sylvie: Ja, toch wel. Dat is het leuke aan een band, dat je ook nog met andere dingen bezig kan zijn. Iedereen van de band zit in de creatieve sector of studeert iets dergelijk. Daardoor ken je veel mensen en het is leuk om met jonge artiesten samen te werken.
Laurens: Voor de albumhoes hebben we met de Nederlandse kunstenares Esmay Wagemans samengewerkt die een mal van Sylvie's borsten maakte.
Sylvie: Ja, helaas is de kleur al bijna helemaal weg. De mal is uit gips vervaardigd en dat materiaal vervaagt. Ik vraag me af hoe het er na twintig jaar zal uitzien. Het worden stilaan Braziliaanse tetjes.
Ferre: Misschien kunnen we een Braziliaans album maken.

Over jullie album gesproken. Het heeft drie jaar geduurd voordat jullie met een debuutalbum op de proppen kwamen.
Sylvie: Nou, eigenlijk hebben wij daar twee jaar over gedaan.
Laurens: Nee, nu niet overdrijven. Het heeft zo'n zes maanden geduurd.
Benjamin: We hebben wel onze tijd genomen om de teksten te schrijven.
Laurens: Het lijkt alsof wij er drie jaar over hebben gedaan, maar eigenlijk zijn wij met vele andere dingen bezig geweest. Het nummer Night by Night is geschreven op tour. In de auto van Balthazar, een Belgische indierockgroep. 

Naar welke artiesten luisteren jullie zelf?
Ferre: Alles.
Laurens: Alles behalve de Foo Fighters.
Ferre: Ja, haha. Dat is een goede. De Foo Fighters vinden wij slecht.

En guilty pleasures?
Ferre: Is Kanye West een guilty pleasure?
Sylvie: Nee, die is megacool.
Laurens: Ik hou wel van die melige dingen. Je moet eens Majical Cloudz opzoeken.
Sylvie: Of musicals van Studio 100 en K3.
Ferre: Ja, K3. Dat is de basis van Soldier's Heart. Neen, dat is maar een mopje.
Laurens: Zeg, moeten wij niet opnieuw beginnen? Want trekt het interview op iets?

Soldier's Heart 

Credits


Tekst Eveline Briand
Fotografie Kobe Fleerackers

Tagged:
antwerpen
Band
Cultuur
muziekinterviews
psychedelische dreampop
soldier's heart