​de pracht van een subcultuur die nooit volwassen zou worden

Het werk van de jonge fotograaf Kamila is als een nostalgische, jeugdige lsd-trip.

|
jan. 18 2016, 3:10pm

Een van de kenmerken van de huidige generatie is een drang om te ontsnappen aan regels en de realiteit, bewust of onbewust. Volwassen worden brengt een karrevracht aan verantwoordelijkheden met zich mee, en daarom lijkt het makkelijker om te blijven hangen in de wereld van gisteren, waarin alles zo zorgeloos leek. Soms zetten we het liefst de tijd stil en doen we alleen maar alles wat ons gelukkig maakt, maar kan dat geen kwaad? Volgens Kamila K. Stanley niet. Sterker nog: het is wat onze generatie zo speciaal maakt. De 23-jarige fotograaf heeft een obsessie met jeugdcultuur, het ultieme onderwerp in haar werk. Gewapend met haar analoge camera reist ze de wereld over om zo nieuwe mensen en omgevingen te leren kennen die haar eindeloos inspireren om nieuw werk te creëren. i-D sprak met Kamila over haar passie voor fictie, wat er gebeurt als je complete vreemdelingen laat samenwerken en de ontkenningsfase van volwassen worden.

Hey Kamila, wat doe je allemaal?
Ik ben een freelance fotograaf. Daarnaast ontwerp en creëer ik graag, zoals jassen, regenboogschoenen of absurde werelden gemaakt van karton, glitter en fruit. Ik schilder ook voor Femme Fierce, het grootste streetartcollectief in Engeland dat alleen uit vrouwen bestaat.

Hoe zou je jouw stijl omschrijven?
Een aantal jaar geleden koos ik 'Kaleidoscope Eyes' als pseudoniem om mijn street-art en kunst mee te ondertekenen. Het komt van een nummer van John Lennon en Paul McCartney, Lucy in the Sky with Diamonds. Het begon als een grapje, maar toen bleef het hangen. Nu gebruik ik het als naam voor alles wat ik maak, het is als de basis van mijn werk. Ik ben verliefd op de dromerige, neonkleurige wereld die ik om mij heen schep. Met mijn fotografie doet het er niet toe of ik mode, woestijnen of portretten in opdracht schiet, er heerst altijd een vage, trippy sfeer. Ik kijk graag door mijn lens alsof ik in een lsd-trip zit, ik verkies dromen boven de realiteit.

Wat betekent fotografie voor jou?
Fotografie is mijn dagelijkse obsessie en dosis geluk! Ik voel me naakt zonder camera.

Wat leg je het liefst vast?
De mensen waar ik van houd, neonlicht en woeste landschappen. Ik heb met modellen van geweldige bureaus gewerkt, maar mijn favorieten blijven Lou, Bel, Zosh, Fred en Pup. Dat zijn mijn broers en zussen en de mooiste mensen die ik ken uit mijn jeugd.

Kun je vertellen over je initiatief The Kaleidoscope Eyes Collective?
The Kaleidoscope Eyes Collective was mijn eerste samenwerking ooit en de eerste keer dat ik in het groot mocht exposeren. Ik woonde destijds in Buenos Aires en heb gewoon contact gezocht met de fotografen die ik bewonderde over de hele wereld: in Londen, Barcelona, Los Angeles en meer. Ik vroeg ze allemaal om een rolletje van 35mm vol te schieten en het vervolgens door te geven aan een fotograaf in een andere stad. Die zou zijn omgeving op zijn beurt vastleggen met hetzelfde rolletje. Zo ontwikkelden we een collectie van over elkaar liggende beelden van complete vreemdelingen over de hele wereld. Het is een experiment dat ook volkomen had kunnen mislukken, maar het werd waanzinnig mooi. De verschillende verhalen en beelden kwamen perfect samen, alsof het gepland was. Ik heb alles overgelaten aan het lot, en dat maakte het heel speciaal voor me.

Hoe vind je fotografen voor je collectief?
Ik selecteer de fotografen die ik bewonder en met wie ik graag zou willen werken, zo simpel is het. Maar sinds ik ben begonnen krijg ik ook verzoeken van fotografen die willen deelnemen; mensen waar ik nog nooit van heb gehoord en die geweldig werk maken. Daarom denk ik dat voor de eerstvolgende expositie het proces van fotografen selecteren zal gaan veranderen, net als het hele concept. Om eerlijk te zijn ben ik zo druk met zelf werk maken, dat ik het collectief even op een lager pitje had gezet. Maar het eerstvolgende project zal zeker dit jaar plaatsvinden.

Mag ik erbij?
Iedereen kan contact met me opnemen! Meestal sturen mensen me hun portfolio, en ik doe altijd mijn best om persoonlijk te reageren. Er zijn eigenlijk geen regels. Het is wel belangrijk dat je weet hoe je moet omgaan met analoge fotografie, aangezien meerdere malen schieten op hetzelfde rolletje film vrij technisch kan zijn.

Waar ligt volgens jou de schoonheid van deze generatie?
Ik ben geïnteresseerd in hoe onze generatie niet echt volwassen lijkt te worden. Misschien komt het door het digitale tijdperk of de recessie, of is het een reactie op het leven in de wrede, elitaire steden. Maar er is een subcultuur ontstaan die geobsedeerd lijkt met jeugd, soms zo erg dat het lijkt alsof het mensen gevangen houdt. Het is deels utopisch, deels desillusionair, maar we willen ons met alle geweld losrukken van de echte wereld, ten minste in mijn omgeving. Ik zie daar een vreemde, bitterzoete schoonheid in.

Hoe onderscheid jij je in een tijd waarin het lijkt alsof iedereen een fotograaf kan worden (mede dankzij bijvoorbeeld Instagram)?
Eigenlijk ben ik geen expert op het gebied van Instagram, ik doe er pas sinds een paar maanden aan mee. Dat was omdat iedereen zeurde dat ik eraan moest beginnen, ik ben over het algemeen een beetje lui met social media. Ik denk dat ik eruit spring omdat ik deel uitmaak van een nieuwe generatie fotografen die enkel en alleen op film schiet. Meestal werk ik met 35mm film omdat het een hele originele sfeer heeft, iets dat je met digitale fotografie niet kunt nabootsen.

Je ontwerpt ook kleren, tekent en maakt street-art. Hoe staat dit in contact met je werk als fotograaf?
Ik ben een groot fan van verschillende media, maar van fotografie krijg ik de grootste kick omdat ik dol ben op licht. Bovendien is het directer. ik ben vreselijk perfectionistisch en kan dagenlang bezig zijn met een illustratie of een street-artpiece. Met fotografie gaat dat sneller, het werkt gewoon voor me. Maar soms breng ik ook uren achter mijn computer door, om shoots te bewerken. Dan vlucht ik weer in andere media om de digitale duizeligheid even kwijt te raken.

Wat hoop je dat dit jaar je gaat brengen?
In 2016 wil ik nog meer produceren in verschillende landen en volgens verschillende disciplines. Daarom wil ik me gaan bezighouden met bewegend beeld, ik kan niet teveel verklappen maar er komt een video aan. Ook wil ik rond gaan reizen, ik wil naar Tokio en Colombia. Ook ben ik net verhuisd naar Wenen waar ik met een fotografiebureau ga werken. Ik ben vandaag aangekomen, dus ik ken geen modellen, stylisten, decorontwerpers of wie dan ook! Ik ben helemaal klaar om een nieuw netwerk op te zetten, dus iedereen die dit leest en in de buurt woont, neem contact met me op. 2016 wordt een avontuur en ik kan niet wachten.

kamilakstanley.com

kamilakstanley@gmail.com

Volg Kamila ook op Facebook en Instagram

Credits


Tekst Ruby Cruden
Beeld via Kamila K. Stanley