modellen en hun moeder: sjors en dineke

Voor de nieuwe serie “Modellen en hun moeder” reden we met fotograaf Jip Broeks het hele land door, om te ontdekken waar de nieuwe generatie van mannelijke Nederlandse modellen vandaan komt, en wie hun moeders zijn.

door Jasper Lavèn
|
12 mei 2017, 9:45am

Voor dit eerste deel zochten we Sjors en zijn moeder Dineke op. Sjors staat nu bijna een jaar ingeschreven bij Max Models in Rotterdam. Beide wonen ze in Dordrecht; sinds kort heeft Sjors zijn eigen kamer in die stad. Hij studeert aan de kunstacademie in Breda, en treedt daarmee in de voetsporen van zijn moeder, die vroeger studeerde aan de academie in Rotterdam. In het ouderlijk huis, aan een mooi straatje in Dordrecht, praatten we met Sjors en zijn moeder over hun band, zijn opstandige geest die hij als puber had, en vroegen we of ze eigenlijk op elkaar lijken.

Sjors, hoe is je modellencarrière begonnen?
Sjors: Ik ben op Dour Festival gescout, daar komen superveel boekers op af. Ik had een zonnebril en een petje op. Het was hartstikke druk en ik liep met een paar biertjes door de menigte heen. Opeens pakte JD van Rebel Management me bij mijn schouder en begon te schreeuwen - ik verstond er natuurlijk niks van door de muziek. "Zet mijn nummer in je telefoon," hoorde ik er tussendoor. Ik snapte niet zo goed waarom, haha. Maar toen gaf hij me dat kaartje van Ulla Models, waar Rebel onderdeel van is, en ben ik na het festival langs geweest. Zo is het eigenlijk allemaal begonnen.

Hoe ben je bij Max Models terecht gekomen?
Sjors: Voor Rebel moest ik steeds op en neer naar Brussel, dat best wel duur was. Ik had al contact met Bas van Max Models, hij had me een keer gescout in een club in Rotterdam, maar toen stond ik onder een contract, dus kon ik er niet veel mee. Maar ik heb hem een aantal keer gemaild en uiteindelijk ben ik op een etentje beland bij Max Models. Toen werd er gevraagd of ik een contract wilde, en toen heb ik ja gezegd. 

Dineke, wat vond jij ervan dat hij opeens model was?
Dineke: Prima, dat moest hij natuurlijk voor zichzelf bepalen. Ik had er in het begin niet zo'n hoge verwachtingen van, ik moest maar zien hoe het uitpakte. Aanvankelijk kwamen ze ook met veelbelovende dingen, maar die werden niet waargemaakt, dus toen zag ik het niet meer zo zitten. Maar uiteindelijk heeft 'ie wel veel mooie dingen gedaan, met als klap op de vuurpijl afgelopen januari.

Wat was er toen?
Dineke: De Versace-show in Milaan. Dat was wel echt geweldig. We zaten toen in het atelier van de vader van Sjors live mee te kijken op een groot scherm. Erg indrukwekkend om te zien. Toen ik zelf op de kunstacademie zat ging ik best veel om met mensen van de modeafdeling, maar je hebt geen idee hoe zo'n show in elkaar zit. Het is echt gigantisch, ik was zwaar onder de indruk. Een middelbare-schoolvriend van Sjors liep ook mee, Jordy, dat was erg leuk om te zien. 

Wat is de tofste shoot die je ooit hebt gedaan?
Sjors: Moeilijke vraag. Voor merken en bij opdrachten zijn de foto's vaak heel erg gestileerd. In september was ik in Londen en daar heb ik heel veel testshoots gedaan die heel erg basic waren, beetje de Engelse stijl uit de jaren zestig. De fotograaf was niet heel ervaren, dus hij wilde alles uit de kast halen. Dat zijn wel echt hele mooie foto's geworden.
Dineke: Ja, die foto's vind ik erg mooi. Zijn wenkbrauwen zijn vrij laag en hij heeft kleine ogen die je niet zo goed ziet, dus als hij dan omhoog kijkt wordt zijn gezicht wat meer open.

Dineke, wat doe jij in het dagelijks leven?
Dineke: Ik werk in het onderwijs. Ik heb gestudeerd op de kunstacademie in Rotterdam, maar ben daar nooit echt mee verder gegaan.

Lijken jullie op elkaar?
Sjors: We waren laatst in Frankrijk en toen zei opa dat ik meer een Gooijer ben dan een Smit - ik lijk meer op mijn moeder dan op mijn vader. En we luisteren allebei naar dezelfde muziek.
Dineke: Ja, en we zijn allebei niet echt rustig en niet echt wild, het zit er een beetje tussenin. 
Sjors: We zijn heel meegaand, we kunnen ons makkelijk inleven in de situatie.

Wat voor band hebben jullie?
Dineke: Een hele slechte [lacht]. Nee hoor.
Sjors: We hebben wel een goede band, niet echt dikke mik, maar we zien elkaar graag. Ik vind het altijd wel leuk op bij mijn moeder thuis te komen. Ik ben laatst op mezelf gaan wonen, dus ik ben wat minder hier.

Vond je het lastig dat je zoon uit huis ging?
Dineke: Nee daar had ik niet zoveel moeite mee. Sjors is best een lastige puber geweest. Het was al een tijdje dat we niet heel erg hecht meer waren - hij had echt zijn eigen leven. Het was dus niet echt een grote stap.

Sjors, Heb je een leuke jeugdherinnering met je moeder?
Sjors: Ik heb natuurlijk veel leuke herinneringen. Maar de vakantie in Sardinië vond ik echt een van de fijnste vakanties. Ik ging daar snorkelen terwijl mijn ouders op het strand lagen. Je zag daar zoveel mooie vissen. Op een gegeven moment kwam ik terug met een verschrikt gezicht en toen zei m'n moeder: "heb je een haai gezien?" Maar het was gewoon een hele grote vis.

Heb jij nog een leuke anekdote uit de jeugd van Sjors, Dineke?
Dineke: Er was een prijsvraag in de stad tijdens de Europese verkiezingen een aantal jaar terug. Sjors moest toen een vragenlijst invullen en hij had bijna alle vragen goed, hij had dus gewonnen. De prijs was dat minister Plasterk een beker kwam brengen.
Sjors: Maar ik wist niet echt wie hij was.
Dineke: Ik dacht: ja hoor, tuurlijk. Maar toen kregen we opeens een telefoontje dat minister Plasterk die zaterdag langs zou komen, of dat uitkwam. Het leukste van het hele verhaal is dat Sjors een t-shirt aan had met de tekst "he is stupid" en een pijl. Er zijn dus echt foto's dat hij naast minister Plasterk staat met dat t-shirt aan en de pijl naar de minister wijst. Dat was heel erg grappig.  

Wat voor kind was Sjors?
Dineke: Sjors was heel erg zichzelf, hij was zichzelf altijd aan het verkleden. Hij liep altijd als ridder door het huis. Hij tekende veel en schreef vaak dingen op. Hij schreef dan verhalen over hoe hij op de wereld is gekomen. Op een gegeven moment had hij ook een brief geschreven - hij had gezien op tv dat er een tekort aan orgaandonoren waren - waarin stond dat mensen toch echt een orgaandonor moeten worden. Die brief moest ik dan kopiëren en toen ging hij hier in de buurt langs alle huizen om die brief in de brievenbus te stoppen. Sjors: Ik was echt geprikkeld door dat programma. [lacht]

Ben je trots op je zoon?
Dineke: Ja, natuurlijk.
Sjors: Ik ook op mijn moeder
Dineke: Oh, ja joh? [lacht]

Welke minder goede eigenschappen hebben jullie gemeen?
Dineke: Ik heb wel als slechte eigenschap dat ik soms teveel denk van: het zal wel weer zo gegaan zijn. Bijvoorbeeld afgelopen week: ik ging sporten en had wat eten voor mezelf gemaakt van tevoren. Toen kwam ik thuis en was mijn eten weg - had Sjors dat opgegeten. Maar ik had niet door dat hij thuis was dus ik had al naar mijn vriend gestuurd: "fijn dat je ook wat voor mij hebt overgelaten," terwijl het helemaal niet zijn schuld was. Ik ben een beetje impulsief, laat ik het zo zeggen.
Sjors: Dan ben ik impulsief als het om dat eten gaat. [lacht]
Dineke: We zijn allebei wel impulsief, maar dat kan natuurlijk zowel positief als negatief zijn.

Ben je een moederskindje?
Sjors: Ik trek wel meer met mijn moeder op, dan met mijn vader. Ik ga voor schooldingen bijvoorbeeld eerder naar mijn moeder dan naar mijn vader.

Gaan jullie iets leuks doen met moederdag?
Sjors: Dat is een verrassing.
Dineke: Oh, echt? Volgens mij doen we normaal nooit wat. [lacht]

Credits


Fotografie en concept Jip Broeks
Tekst Jasper Lavèn

Tagged:
Fotografie
Mode
Cultuur
jip broeks