foto's van huizen in de voorsteden van melbourne, die langzaam verdwijnen

Warren Kirk probeert de verdwijnende westelijke voorsteden van Melbourne te behouden, door ze eindeloos te fotograferen.

door Wendy Syfret
|
13 juli 2016, 9:05am

De afgelopen jaren zijn de buitenwijken ten westen van Melbourne ingrijpend veranderd, op cultureel en sociaal vlak, en ook qua uitstraling. Er wordt al een tijdje geklaagd over de gentrificatie van bepaalde buurten; in de cafés betaal je voor een koffie makkelijk 5 dollar. Mensen die er al decennia wonen zien een deel van hun wereld verdwijnen.

Fotograaf Warren Kirk is al enkele jaren bezig met het verzamelen van beelden uit de levens van deze mensen, en nu heeft hij een selectie hiervan gepubliceerd in het boek Westography: Images of a Vanishing Suburbia. Zijn foto's van mensen en huizen laten verstilde eilandjes zien in een zee van grote sociale veranderingen. Zijn beelden zitten vol kleur en nostalgie, het is een geslaagde poging om te laten zien hoe mooi alledaagsheid kan zijn.

Meestal als we het hebben over gentrificatie ligt de focus op wat er allemaal is veranderd. Maar bij Westography lijk je meer interesse te hebben voor wat er allemaal niet is veranderd.
Ik houd gewoon heel erg van oude dingen. Als tiener bezocht ik ook al graag tweedehands winkels, en ik probeer dit verder te onderzoeken via fotografie. Ik vind het geweldig om oude fabrieken te bezoeken, om dingen te zien die al jaren niet zijn gebruikt, en ik hou van oude decoraties die mensen in huis hebben die al jaren nergens meer worden verkocht. Het is gewoon heel tof als je het gevoel hebt dat je terug in de tijd wordt gegooid - een oud huis of winkel is een soort ingang naar een andere wereld. Het zijn kleine eilandjes van het verleden in een zee van moderniteit.

Je bent niet opgegroeid in de buurten die je fotografeert. Voel je je wel deel van de gemeenschap als je iemands huis binnenstapt, of voel je je meer en buitenstaander die een andere stam onderzoekt?
Het is een beetje alsof ik er buiten sta en naar binnen kijk; zo heeft het altijd al gevoeld. Ik ben niet supersociaal, ik ben beter in observeren. Maar toch voel ik me ook deel van de gemeenschap hoor, dus het is een beetje van allebei. De camera gebruik ik als smoesje om op plekken te komen waar ik normaal nooit zou kunnen komen. Zo heb ik veel verschillende gemeenschappen en levensstijlen gezien.

Deze hele discussie over veranderingen gaan vooral over gentrificatie, en de vraag of een gemeenschap er op vooruitgaat of juist verdwijnt. Jij woont er ook, hoe zie jij dit?
Mijn glas is altijd halfleeg, dus ik zie het toch echt vooral als iets negatiefs. Dingen verdwijnen. Maar natuurlijk, het is niet alleen maar slecht. Neem nou bijvoorbeeld de buurt Seddon: ja, er zijn inderdaad allemaal onnodig hippe cafés waar je 25 verschillende soorten koffie kan krijgen, maar het laat de buurt wel bruisen. Ik moet wel toegeven dat ik verdomd chagrijnig kan worden als ik Victoria Street in rij en geen parkeerplekje meer kan vinden. Tjsa, het is een klassiek eerstewereldprobleem.

Ik denk dat de dingen waardoor mensen hier vroeger gingen wonen er over twintig jaar niet meer zullen zijn. Alle oude huizen zullen worden gesloopt naarmate de oude bewoners overlijden. De projecten die dat soort gebouwen overnemen zijn lelijk, goedkoop en niet toepasselijk, zo zie ik het tenminste.
Dat is wat mij het verdrietigst maakt. Ik snap wel dat we meer woningen nodig hebben, maar moeten die dan meteen zo verschrikkelijk lelijk, saai, grijs en zielloos zijn?

Waarom is dit project voor jou belangrijk?
Ik ben vooral geïnteresseerd in de kleine geschiedenis van de normale mens, verhalen die mensen bijna tot helden maken. Als mensen tegen je beginnen te praten ontdek je wat er schuilgaat achter die plekken waar je geen twee keer naar zou kijken als je er langsliep. Ik vertel die verhalen graag door middel van mijn foto's; het is gewoon belangrijk dat we dat soort dingen niet vergeten. Veel dingen worden weggegooid en we denken er dan niet meer aan, ze zijn voor altijd weg en dat vind ik droevig.

Ik probeer de dingen vast te leggen van vroeger die in het nu voorbestaan, en om schoonheid te vinden in de meest alledaagse, huiselijke en industriële situaties, en dit vervolgens te vertalen naar iets wat mensen anders niet hadden opgemerkt. 

Credits


Tekst Wendy Syfret
Fotografie Warren Kirk

Tagged:
melbourne
Cultuur
warren kirk