in poëzie mag je best liegen

In de aanloop naar het Feminist Art Fest in Amsterdam ontmoeten we kunstenaars die met hun werk de grenzen van vrouwelijkheid verleggen. In dit deel spreken we met dichter Emma Stomp over diversiteit in de kunstwereld, het verhaal achter haar gedichten...

|
17 september 2016, 12:14pm

In het huidige nummer van i-D bekijken we de wereld met een vrouwelijke blik, en onderzoeken we wat het betekent om vandaag de dag vrouw te zijn. We ontmoeten de artiesten die zullen exposeren tijdens het Feminist Art Fest, een festival in Amsterdam waar een podium wordt gecreëerd voor kunstenaars die in hun werk laten zien wat vrouwelijkheid voor hen betekent. In dit deel spreken we met Emma Stomp, wiens gedichten de levensweg van de vrouw volgen.

Het werk van Emma Stomp gaat over vrouwelijkheid in al haar vormen. Van verliefd zijn als jong meisje, tot het opgelegd krijgen van de moederrol en het verval van het lichaam.
Hoewel ze vindt dat het voor kunstenaars irrelevant is of je een man of een vrouw bent, vindt ze wel dat het belangrijk is dat zowel mannen als vrouwen - en alles daartussenin - worden vertegenwoordigd in de kunstwereld. "Het proces van identificatie speelt een belangrijke rol, maar bovenal kunnen we nog veel leren van al deze verschillende stemmen. Die diversiteit maakt de kunst een stuk interessanter."

Zou je je eigen werk omschrijven als feministisch?
Ik ben niet superfeministisch en wil er geen enorm politiek project van maken. Ik probeer vooral mooie dingen te maken, maar mijn werk gaat natuurlijk wel over vrouwelijkheid. Dat is ook het idee achter het Feminist Art Fest; vrouwelijke kunstenaars laten zien en de vrouwelijke stem laten horen.
Ik vind dat er nog veel meer aandacht mag komen voor de vrouwelijke stem in de kunst. Je ziet in de dichtwereld nu ook dat er steeds meer vrouwelijke dichters komen, nadat het heel lang door mannen gedomineerd was.

Ik word heel erg geïnspireerd door die opkomende jonge vrouwelijke dichters. Misschien omdat ik me daar iets meer mee kan identificeren. Bijvoorbeeld Charlotte van den Broeck, dat is een Vlaamse dichter. Zij inspireert me wel meer dan wanneer ik gedichten lees van een man van middelbare leeftijd.
Ik merk in mijn gedichten dat de 'jij' meestal mannelijk is, en de 'ik' vrouwelijk. Vooral de tegenstellingen daartussen vind ik heel interessant om te benadrukken. Je hebt toch een iets andere manier van denken.

De gedichten die vanuit de ik-vorm zijn geschreven, zijn dat jouw persoonlijke ervaringen die je verwoordt?
Ik vind het heel erg leuk om daarmee te spelen. Je mag best liegen in poëzie, zolang het maar mooie beelden oplevert. Soms maak ik iets mee of zegt iemand iets. Dat verwerk ik dan in een gedicht. Dan vergroot ik het wel uit, waardoor het een beetje los van me komt te staan. Ik denk dat als je poëzie schrijft puur vanuit persoonlijke ervaringen, het een soort van dagboek wordt, wat niet per se goede kunst oplevert.

Vind je het belangrijk dat lezers zich kunnen herkennen in wat je schrijft?
Mijn poëzie moet wel toegankelijk zijn, dat vind ik belangrijk. Ik denk dat veel mensen bang zijn dat ze poëzie niet te snappen. Daar houd ik niet van, dus toegankelijkheid is wel een groot onderdeel van mijn werk. Maar ik wil vooral dat het iets met mensen doet - dat het verrassende beelden oproept of dat het mensen aan het denken zet. Poëzie gaat in mijn ogen ook heel erg om verwondering over de wereld. Het moet iets oproepen, iets met je doen.

Met wat voor gedachten wil je de lezers van je gedichten achterlaten?
Mijn werk voor het Feminist Art Fest gaat met name over het vrouwelijke schoonheidsideaal en verval. Dat je merkt dat je lichaam verandert, dat je een moederrol in de schoot geworpen krijgt en dat dat jouw identiteit vormt uiteindelijk. Ik wil mensen laten nadenken over de overgang van meisje naar vrouw.

Credits


Tekst Robin Alper 
Gedichten door Emma Stomp