A Dream In Green (2015), © Juno Calypso

dit zijn i-d’s favorieten op unseen amsterdam

Een selectie van tien exposerende kunstenaars die je kijk op de wereld verbreden.

|
sep. 14 2018, 9:38am

A Dream In Green (2015), © Juno Calypso

Fotografiebeurs Unseen Amsterdam is een jaarlijks hoogtepunt in de internationale kunstwereld. Je kunt er een weekend lang een inclusieve verzameling van nieuw en gevestigd talent ontdekken, en die verzameling is flink: tijdens de zevende editie, die dit jaar van 21 tot 23 september plaatsvindt, wordt het werk van meer dan driehonderd kunstenaars tentoongesteld. Om je bezoek iets minder overweldigend te maken, heeft i-D tien intrigerende fotografen geselecteerd die zeker de moeite waard zijn om je in te verdiepen. Stuk voor stuk hebben ze uiteenlopende passies – van het vangen van de identiteit van een geboorteland, tot een persoonlijke fascinatie voor geamputeerde ledematen.

Ruth Ossai

EzeJoy, uit de serie Gidi Gidi Bụ Ugwu Eze (Unity is Strength), 2017 © Ruth Ossai, Red Hook Labs

Deze Nigeriaanse fotograaf deelt eveneens het doel om de identiteit van haar eigen land zo precies en rauw mogelijk vast te leggen: “Ik wil hun dynamiek, stijl en gevoel voor humor vastleggen”, vertelde ze eerder aan Nataal. Haar persoonlijke en energieke portretten werden ook opgepikt door de modewereld, waardoor ze onlangs projecten voor onder andere Kenzo, Miu Miu en de Londense ontwerper Mowalola Ogunlesi heeft geschoten. Op Unseen Amsterdam toont ze haar werk uit Onitsha Main Market, de grootste markt van Afrika, gelegen in Nigeria.

Juno Calypso

Uit de serie What To Do With A Million Years, 2018 © Juno Calypso, TJ Boulting

De Londense fotograaf is op 29-jarige leeftijd al een gevestigd talent. Ze won meerdere grote prijzen, zoals The Series Award van The British Journal of Photography en werd in 2016 uit bijna 1500 aanmeldingen benoemd als Foam Talent. Haar werk is tot nu toe te zien geweest op onder andere het Vogue Festival in Milaan en Tate Modern. Juno is vooral bekend om haar zelfportretten waarin ze het fictieve karakter Joyce belichaamt, en haar serie Honeymoon Suite, waarvoor ze pasgetrouwde stellen in Pennsylvania fotografeerde.

Nadine Stijns

1, uit de serie The Anarchist Citizenship, 2017 © Nadine Stijns, LhGWR

De Haagse Nadine Stijns, vertegenwoordigd door de eveneens Haagse galerie LhGWR, onderzoekt in haar foto’s culturele objecten die iets onthullen over de politieke situatie van een land. Zo werd ze voor een van haar eerdere projecten geïnspireerd door de objecten die haar Filipijnse schoonmoeder naar haar opstuurde in Nederland. Van daaruit is ze zich gaan richten op spullen die Filipijnse schoonmakers in Amsterdam terugsturen naar hun eigen moeder. Voor Unseen Amsterdam maakt ze in samenwerking met de Somalische kunstenaar Mustafa Saeed een serie over Somaliërs en de manier waarop ze door middel van mode en architectuur hun eigen imago en identiteit creëren. “Het is heel belangrijk voor mij dat de gemeenschap die ik fotografeer zich in de foto’s herkent. Ik voel er niks voor werk te maken voor alleen een elitair groepje collega’s”, vertelde ze de The British Journal of Photography.

SMITH

Untitled 8, uit de serie Saturnium, 2017 © SMITH, Galerie Les filles du calvaire

De mysterieuze Parijse kunstenaar en filosoof maakt dromerige foto’s die hinten naar het werk van de Franse filosoof Catherine Malabou. Het werk onderzoekt ideeën over de plasticiteit van onze hersenen en het leven na een trauma. Saturnium is een steriele, donkere en hypnotiserende portretserie gemaakt om de kijker in zichzelf te laten verliezen.

Alice Mann

Untitled 6, uit de serie Drummies © Alice Mann, Red Hook Labs

Deze jonge Zuid-Afrikaanse kunstenaar was dit jaar finalist voor de International Women’s Photographer Award. Haar meest recente serie, Drummies, is een ode aan de hardwerkende, atletische en zelfverzekerde majorettes van Zuid-Afrikaanse middelbare scholen. “Een drummie zijn laat zien dat je een harde werker bent. Veel van de meisjes komen uit arme gemeenschappen waar er weinig kansen zijn. De sport die ze beoefenen geeft ze een positieve focus. Mijn serie laat herinnert de kijker eraan dat de komende generatie vol zit met sterke en ambitieuze vrouwen”, vertelde ze in een interview met Its Nice That .

Daan Paans

Conquistador 1, uit de serie The Conquistadores Masks, 2017 © Daan Paans, LhGWR

Fotograaf Daan Paans is geïntrigeerd door de manier waarop wij mensen de tijd proberen te controleren, maar daar desondanks hard in falen. Voor een van zijn projecten, Letters to Utopia, bezocht de kunstenaar mensen die vurig wensen dat ze voor altijd kunnen blijven leven en dit tot in het absurde doorvoeren. Zijn werk is met meerdere prijzen bekroond, zoals de Kf Hein Stipendium, het Foam Paul Huf Award en het Bouw in Beeld Award. Voor Unseen Amsterdam toont hij de serie Conquistadors’ Masks, geïnspireerd door maskers die door pre-Columbiaanse groepen gebruikt werden om de Spaanse kolonisten uit te beelden. Hij speelt met ideeën over hybride identiteiten als gevolg van globalisering; de maskers die hij gebruikt in de serie bestelde hij op eBay en liet hij naar Nederland transporteren, de mensen die hij fotografeert vond hij op Facebook en AirBnB.

Sanne de Wilde

Untitled, uit de serie The Island of the Colorblind, 2018 © Sanne De Wilde, East Wing

De Belgische fotograaf raakte bij het maken van haar laatste serie – The Island of the Colorblind – gefascineerd door de complete kleurenblindheid van de eilandbewoners van Pingelap, een minuscuul eiland in de Pacifische Oceaan. Het gen voor de oogaandoening achromatopsia domineert al 150 jaar het geïsoleerde eiland, waardoor de meerderheid van haar bewoners de wereld alleen in zwart-wit kan zien. Sanne de Wilde werkt momenteel als fotograaf voor de Volkskrant en maakte eerder indrukwekkende portretten van albino’s en een serie in een themapark met kleine mensen in Zuid-China.

Pixy Liao

Electric Head Message, uit de serie Experimental Relationship, 2017 © Pixy Liao, Fotogalerie Vasli Souza

De al elf jaar lopende portretserie Experimental Relationship van de Chinese kunstenaar Pixy Liao is naar eigen zeggen “geen documentatie van haar relatie”, maar eerder een sociaal experiment. Nadat ze verliefd werd op haar vijf jaar jongere Japanse partner ontdekte ze dat de macht, kennis en ervaring in hun relatie anders verdeeld was dan het ideaalbeeld waarmee ze opgegroeid was. “Een Chinese mannelijke vriend vroeg waarom ik expres een partner zocht die meer onervaren is”. De vreemde reacties die ze kreeg inspireerden haar om binnen de fotografie te experimenteren met de machtsverhoudingen binnen haar relatie. Pixy won onder andere de Londense LensCulture Exposure Awards voor beste hedendaagse talent, en deed residencies bij Lower Manhattan Cultural Council en Pioneer Works Brooklyn.

Keyezua

Sailing Back to Africa as a Dutch Woman 1, uit de serie FORTIA, 2017 © Keyezua, Ed Cross Fine Art

De jonge Angolese kunstenaar Keyezua studeerde af aan de Koninklijke Academie Beeldende Kunsten in Den Haag en woont en werkt nu in Luanda, de hoofdstad van Angola. Haar werk gaat vooral over de herinneringen en ervaringen van Afrikaanse vrouwen. In haar nieuwe serie Fortia – Latijns voor kracht – spreekt ze over de dood van haar vader, een verhaal dat ze al lange tijd met zich mee heeft gedragen. Ze herinnert zich door middel van fotografie hoe haar vader zijn benen moest laten amputeren vlak voor hij overleed. Keyezua zelf was toen nog een jong meisje. De maskers uit de serie symboliseren ieder bestaande mannen die, net als haar vader, door verschillende omstandigheden ook hun benen moesten amputeren.

Rahima Gambo

Amina and Zainab playing a clapping game, Tatsuniya, uit de serie Education is Forbidden, 2017 © Rahima Gambo, Red Hook Labs

Ook Rahima Gambo uit de Nigeriaanse stad Abuja gebruikt fotografie als middel om de ideeën over gender en identiteit in Nigeria vast te leggen. Ze volgde haar opleiding aan The London School of Economics en Columbia Graduate School. Rahima maakt politieke portretten die juist luchtig zijn en zo min mogelijk beladen. Haar portretserie Tatsuniya is een verzameling kleurrijke beelden van spelende jongeren – dezelfde jongeren die volgens de lokale kranten aanwezig waren geweest bij een aanslag op hun school. “Ik was op zoek naar iets buiten het nieuwsframe”, vertelt Rahima op haar blog. “Naar de verhalen en sprookjes die zij zelf hoorden toen ze klein waren. Ik was op zoek naar hoe deze meisjes zich gedragen buiten het label van slachtoffer om, die door de media op hen werd geplakt.”

Unseen Amsterdam vindt van 21 tot en met 23 september plaats in de Westergasfabriek, Amsterdam. Kijk hier voor meer informatie.