jacq the stripper is sletterig, grappig en feministisch

Ze schrijft een boek en maakt grappen over haar leven in de seksindustrie.

door Jane Helpern
|
23 juni 2015, 11:32am

photography Sam Evans-Butler

Jacq The Stripper is gek op haar baan als programmeur. Grapje! Ze is stripper. In de bio op haar blog, Twitter en op haar Instagram staat: "Ik dans. Naakt. Voor grote (en soms asociaal kleine) geldbedragen." Waarom? "Ik hou ervan om er belachelijk sletterig uit te zien, ik vind het te gek om vreemde mensen te ontmoeten, ongepaste gesprekken te voeren en maar honderd dagen per jaar te hoeven werken."

De feministische schrijfster, stand-up comédienne en illustratrice spekt haar bankrekening met haar lap-dances. Ondertussen schrijft ze over elke gierige of smerige vent die ze tegenkomt. Jacq is onderdeel van een nieuwe generatie sekswerkers die het liefst zelf de discussie over hun werk voeren, in plaats van dat anderen bepalen wat zij wel en niet zouden mogen doen. Hoewel de seksindustrie nog steeds een plek kan zijn waar jonge vrouwen stelselmatig misbruikt worden, treedt Jacq juist in de voetsporen van seksactivisten zoals voormalige stripper Nina Hartley. Langzamerhand is Jacq The Stripper een belangrijke en populaire stem geworden in het debat, helemaal nu haar carrière als comédienne bijzonder succesvol aan het worden is en haar eerste memoires binnenkort zullen verschijnen. Wij spraken deze afgestudeerde studente Russische literatuur over het creëren van kunst op een plek waar je absoluut geen foto's mag maken. Daarnaast legt ze uit waarom het tijd is de term "exotisch danseres" eindelijk aan de wilgen te hangen.

Is de term 'stripper' politiek correct of denigrerend?
Ik ben GEK op de term stripper. Ik denk dat de term 'exotisch danseres' een tragische poging is om ons werk iets te noemen wat het niet is. Het is een enorm beladen term, het woord 'exotisch' zorgt er alleen maar voor dat wij als dansers in een bepaald hokje geduwd worden. We dansen, uiteraard. Maar daar blijft het niet bij. We veranderen in een ander personage, we strippen en we sluiten een deal. Het is verdomme heel wat meer dan mijn heupen een beetje op kutmuziek bewegen.

Iets zegt me dat jij je niet zo bezig houdt met politieke correctheid.
Ik word liever gezien als 'heerlijk aanstootgevend'. Wat heeft het voor zin om als stripper, schrijver en comédienne politiek correct te zijn? Ik zou straatarm zijn en niemand om me heen hebben. Ik ben sletterig, grappig en een feministe. Als politiek correct niet in dat rijtje thuishoort, dan ben ik daar echt niet kapot van.

Wanneer ben je professioneel gaan strippen?
Ik was in Sydney nadat ik een half jaar in Bangkok heb gewoond en door Zuidoost-Azië heb gereisd. Ik was helemaal blut en at bakjes muesli van 99 cent. Toen dacht ik: 'fuck dat. Ik ga strippen.'

Wat maakt een stripclub dope en wat maakt een stripclub superkut?
De clubs waar het management je behandelt als een melkkoe zijn het ergst. Deze clubs ontzeggen je elke vorm van menselijkheid. Er zijn overigens niet veel van dit soort tenten, maar ze bestaan wel: clubs die je ontslaan als je een drankje afslaat van een klant of managers die je een boete geven van 200 dollar als je je ziek meldt zonder een briefje van je huisarts te laten zien. Deze plekken zijn opzettelijk zo vervelend om te werken. Ik denk dat veel van de klanten juist om die reden deze clubs bezoeken. De term voor een dergelijke klant is 'Captain Save-a-Ho.' Het is de ultieme fantasie van zo'n man om je te 'redden'. GAAP.

Maar om het over iets leukers te hebben: de stank van met bier doordrenkt tapijt heeft iets vertrouwds. Ik ben gek op dat soort smoezelige stripclubs. Je verdient er misschien niet zo veel, maar je klopt het geld vaak wel een stuk sneller uit iemands zak. Ik heb gewerkt in een club in Santa Fe waar de manager alle meisjes elke avond eten uit zijn restaurant bracht. Gratis! Dat was een leuke club. De meisjes waren lief en toegankelijk, de dj speelde muziek die ik wél leuk vond en het was er verschrikkelijk smoezelig, heerlijk!

Ik vind het nogal sneu dat sommige clubs zichzelf nog 'gentlemen's clubs' durven noemen. ER KOMEN GEEN HEREN IN DIT SOORT CLUBS. Een stripclub is een geile-mannentent en dat is helemaal prima. Strippen heeft niets te maken met chic zijn. Het gaat om twee volwassenen die allebei, omdat ze dat zelf willen, een fijne tijd hebben. Waar uiteraard een kleine vergoeding bij komt kijken.

Wat hoor je het vaakst als je mensen vertelt dat je stripper bent?
Vrouwen vragen vaak wat ik tijdens het strippen draag. Daarna vertellen ze hun eigen 'sekswerk'-verhaal. Elke vrouw heeft er één. De meeste mannen reageren met een: "dus jij moet mannen echt haten." Ik vind het jammer dat sommige mannen dat zomaar aannemen. Zulke mannen geloven dat ze echt waardeloze zakken zijn, en willen er tegelijkertijd niets aan veranderen. Ik kan niet wachten op de dag dat ik man vertel dat ik een stripper ben en dat hij reageert met, "bedankt dat je ons wil entertainen, dat stellen we echt op prijs. Hier heb je duizend dollar en een burrito."

Kun je nog een moment herinneren dat je je heel krachtig voelde als stripper?
De eerste keer was echt bizar. Ik stond op een verhoging, was poedelnaakt en een oude, gekke Australiër zat naar mijn lichaamsdelen te staren. Vijftien minuten later was ik 50 dollar rijker. Het heeft de koers van mijn leven compleet veranderd.

Kun je ook een moment herinneren waar je dat juist niet voelde?
In stripclubs hebben de vrouwen alle macht. Het geeft mannen een ongemakkelijk gevoel, dus gaan ze zich anders gedragen om uit te vogelen wie ze zijn als ze niet bovenop zitten. Het resultaat is vaak een groep zielige, overcompenserende, onbeleefde eikels. Toch is dat nog steeds beter dan een wandeling door New York maken, of in je eentje in de metro zitten.

Je blog is geweldig.
Dankje! Ik heb er altijd al van gehouden om verhalen te vertellen. Ik had vroeger op de universiteit al een handjevol grappige blogs. Toen ik ging strippen realiseerde ik me dat er gewoon teveel humor in het werk te vinden is om het niet met de mensheid te delen.

Vertel eens over het #100DaysOfPleasantries-project?
Het Amerikaanse kunsttijdschrift The Great Discontent kondigde op Instagram het project The 100 Day Project aan met kunstenares Elle Luna. Ze moest honderd dagen lang elke dag iets maken. Het ging om het ontwikkelen van een gewoonte, het stimuleren van het artistieke proces en ook om de druk om iets perfects te maken iets te verminderen. In het begin wilde ik vooral schrijven over de shit die mensen tegen mij of om mij heen zeiden. Maar toen realiseerde ik dat ik het ook heel leuk vind om even te zitten en te tekenen. Mijn vrouw kocht een set met kleurpotloden voor me, en inmiddels durf ik mezelf illustrator te noemen. Ik zet elke dag iets op papier dat mijn lezers aan het lachen maakt. Dat is mijn levensdoel.

Wat is je missie voor dit project?
Eén van de leukste dingen aan stripclubs vind ik dat het misschien wel de laatste plek op aarde is waar je geen foto's mag maken. Foto's maken in stripclubs is strikt verboden en dat maakt de hele ervaring van de stripclub misschien wel zo magisch. Er zijn altijd van die verschrikkelijke pogingen om documentaires over strippers te maken. Dan denk ik 'je kunt nooit een mooi portret maken van iemand, omdat iedereen wegrent zodra je met een cameraploeg een stripclub binnenwandelt.' De manier waarop ik een beeld schets van het werk is bedoeld om de authenticiteit ervan te bewaken.

Denk je dat het stigma rond sekswerk aan het verdwijnen is?
Niet snel genoeg. Ik wil dat mijn werk bijdraagt aan het werk van de vrouwen die vechten tegen dit stigma.

Wat vinden mensen moeilijk om te begrijpen?
Dat ik mijn werk leuk vind. En dat ik er over praat in een comedyclubs... dat vinden mensen heel erg ongemakkelijk (dit feit misbruik ik nog wel eens). Cabaretiers maken al decennia lang grappen over strippers. Het is tijd om de rollen eens om te draaien.

Wat kunnen we nog meer verwachten?Mijn memoires, The Beaver Show, komt dit najaar uit! Het is een reisverhaal over hoe strippen een beter mens van me heeft gemaakt. 100 Days of Pleasantries gaat nog veel verder dan de vooraf afgesproken honderd dagen. Dat weet ik wel zeker. Een briljante borduurkunstenaar gaat sommige illustraties verwerken als borduursels. Ik ga ook nog verder met mijn optredens al comédienne en natuurlijk blijf ik strippen!

Credits


Tekst Jane Helpern
Fotos met dank aan Jacq The Stripper

Tagged:
stripper
Kunst
Feminisme&
Jacq the Stripper