Werk of plezier? Als het op vrije tijd aankomt kan het lastig zijn om een grens te trekken

Als je een jonge, overwerkte en onderbetaalde creatieveling bent, hoe spendeer je dan je vrije tijd? Ga je los en feest je tot de zon opkomt, kijk je films, lees je boeken, ga je naar musea en galerieën, of ga je overwerken om sneller aan de top te...

door Louise Benson
|
19 december 2014, 7:13am

photography tyrone lebon

"Wat doe je zoal?" De onvermijdelijke vraag, het liefst gesteld met een spottende knipoog gezien de voorspelbaarheid ervan. Het is een beladen vraag die de status checkt van interesses, tijdsbesteding en verspeelde tijd. Wanneer de vraag in een gesprek wordt gesteld is dit het moment om jezelf in een paar goede zinnen samen te vatten en je carrière zo mooi mogelijk te verpakken. "Wat doe je zoals?" Het is een onopvallende vraag door de niet specifieke aard ervan, maar tegelijkertijd is hij bijzonder direct. Opdringerig en toch onschuldig. De manieren waarop wij onze tijd kiezen te besteden zeggen heel veel over onszelf. Niet alleen de manier waarop we de grens trekken tussen werk en plezier, maar ook hoe we onze vrije tijd indelen. Feestend of lezend, drugs met bijbehorende verloren dagen of vroeg naar bed en een museumbezoek de volgende ochtend? Etentjes of beeldonderzoek, scrollen door Instagram of een film kijken, seks of slapen? Wat doe je zoal?

Aan het begin van een creatieve carrière is de keuze om te werken aan idee-ontwikkeling en persoonlijke projecten buiten de eindeloze stages en eentonige minimumloonbaantjes om van cruciaal belang om vooruit te komen. Maar de energie daarvoor vinden na een dag tafels bedienen kan soms haast onmogelijk lijken. Het laatste wat je wilt doen na een dag vol saaie collega's en zeurende klanten is werken aan een pitch voor een artikel of je magazine uitschetsen. Het is makkelijk om projecten weg te laten slippen als Netflix één klik verwijderd is en wijn en vrienden slechts een appje.

Vasthouden aan een zelf geïnitieerde werkagenda buiten werktijden om vergt uithoudingsvermogen, en het kan daarom ook enorm verpletterend voelen om jezelf te reduceren tot een directe baanomschrijving op aanvraag. Dit werd perfect vastgelegd in de tv serie The Office, toen het vlijmscherpe observerende schrijftalent van Ricky Gervais het scherpe randje nog niet had verloren. Dawn, de receptioniste van het fictieve bedrijf, heeft moeite om de grens tussen haar dagbaan en creatieve werk te definiëren: "Ik wilde altijd al kinderboekenillustrator worden, dus als mensen mij vragen wat ik doe, zeg ik "nou, ik ben illustrator, maar ik doe receptiewerk om wat extra geld te verdienen". Dus ik was jarenlang illustrator die wat receptiewerk deed. Toen bedacht Lee dat het een goed idee voor ons was om fulltime te werken en nu ben ik zo afgepeigerd na werk dat het moeilijk is om nog aan mijn illustraties te werken. Dus als mensen het nu vragen, zeg ik dat ik receptioniste ben."

Het kan een verwoestend dilemma zijn. Veel van mijn vrienden die getalenteerde fotografen, schrijvers, kunstenaars en stylisten zijn werken daarnaast in winkels, bioscopen en in administratieve functies. Anderen geven les op scholen en publiceren eigen werk in hun resterende tijd. Na de universiteit werkte ik in winkels, schreef ik artikelen in mijn vrije tijd en droomde ik groots. Maar de grens tussen deze werelden wordt gemakkelijk heel vaag en de balans kan elk moment omslaan. Je baan definiëren als het werk waarvoor je kiest om je in je vrije tijd op te richten gooit de veronderstelde scheiding tussen werk en plezier door elkaar en laat ze in elkaar overlopen.

Zelfs later in je carrière, als je een baan hebt bemachtigd die het mogelijk maakt om je smaak en interesses te verwerken in projecten waar je trots op bent, en er ook echt naar je ideeën wordt geluisterd, kan de overlapping tussen werk en plezier nog steeds lastig zijn. "Het gaat niet om wat je weet, maar om wie je kent", is een andere veel te bekende zin. Het galmt in de oren van degenen die hogerop zijn gekomen, die promotie in zicht hebben en rond succesvolle ondernemingen hangen. Nepotisme bouwt een netwerk op van oppervlakkige kennissen en mist echt talent. Maar in je vrije tijd maak je de vriendschappen die beslissen "wie je kent". Relaties zijn gebouwd op gedeelde interesses, visies en ervaringen. Samenwerken op basis van een gedeelde visie verplaatst zich gemakkelijk naar een bredere werkplek, en onafhankelijke projecten die ooit door groepjes vrienden werden gecreëerd veranderen in nieuwe, serieuze mogelijkheden. Denk aan de eerste films van Larry Clark, die ontstonden vanuit de avonturen van hem en zijn vrienden in het skatepark. Denk aan schrijfster Sheila Heti en haar eerbetoon aan haar kunstenaarsvriend Margaux. Denk aan de vroege dagen van Purple, Vice en natuurlijk i-D.

Door uit te gaan en in groepen terecht te komen die niet alleen jouw visie delen, maar die visie ook verbreden en uitdagen, kan je de vrienden vinden die wellicht jouw carrière zullen beïnvloeden, direct of indirect. Is dit dan sociaal hogerop klimmen of een reflectie van je ware interesses? In het tijdperk van social media-netwerken is het makkelijker dan ooit om mensen te leren kennen die jou kunnen vormen, en de keuze om aanwezig te zijn bij bepaalde feestjes, openingen en zelfs rustige etentjes kan je toekomst sterk beïnvloeden. De jeugdvrienden waarmee we blijven omgaan, of degenen die we in het buitenland of op de universiteit hebben leren kennen, zeggen allemaal iets over ons. Dit sijpelt ook door in je werkleven - van snelle adviezen, tot professionele aanbevelingen, tot nieuwe afspraken. Als het daadwerkelijk gaat om wie we kennen, dan zou er waarschijnlijk wel een goede reden voor zijn; misschien is wat je weet en wie je kent helemaal niet zo verschillend.

Werktijd en vrije tijd zijn onmiskenbaar met elkaar verstrengeld en het belang van beiden zou moeten worden erkend. De beslissingen die we in onze vrije tijd maken zijn ingrijpend en een niet-hiërarchische balans tussen werk en plezier is hierin heel belangrijk. Binnenblijven om aan een nieuw project te werken is belangrijk, maar uitgaan en lol trappen op een event kan net zo belangrijk zijn. Er komen pas problemen wanneer de balans begint te schuiven tussen deze twee: te veel uitgaan en je niet genoeg richten op boeken, films of kunst die je inspireren is nooit goed. Waar we de grens trekken spreekt boekdelen over ons. De volgende keer dat iemand vraagt "wat je zoals doet", is het de moeite waard om eens echt bij het antwoord stil te staan.

Credits


Tekst Louise Benson
Fotografie Tyrone Lebon
Fashion Director Charlotte Stockdale