het probleem met feministen die lichaamshaar laten staan

Het laten staan van lichaamshaar wordt steeds vaker gebruik als een uiting van feminisme, of het nu om lesbiennes met beenhaar gaat of of Miley Cyrus’ suikerspinroze okselhaar. Maar waarom worden getinte vrouwen vaak hier vaak buitengelaten?

door Niloufar Haidari
|
05 oktober 2015, 7:50am

Afgelopen jaar maakte lichaamshaar een comeback als feministisch statement, van regenboogkleurig okselhaar op Tumblr tot serieuzere discussies op blogs. De boodschap 'haar is terug!' verspreidde razendsnel en ook veel [blanke] sterren maakten deel uit van de feministische trend.

Het feit dat meer vrouwen de natuurlijke verschijnselen van hun lichaam omarmen moet geprezen worden, maar de situatie heeft ook een keerzijde. Zwarte vrouwen worden minder betrokken in de trend. Dat vrouwen minder druk voelen om tijd, energie en geld uit te geven om zich op te tutten is positief, dit geldt echter meestal voor blanke vrouwen, die relatief minder [zichtbare] lichaamshaargroei hebben dan getinte vrouwen. Het resultaat is dat deze groep vrouwen aan de zijlijn staat.

Veel feministische groepen focussen in deze kwestie voornamelijk op het scheren van de benen, oksels en de schaamstreek. Echter hebben vrouwen met een andere etnische achtergrond vaak met een uitgebreidere procedure te maken, met name vrouwen uit Latijns Amerika, het Midden-Oosten en Zuid-Azië. Ik ben sinds mijn veertiende al in de weer met allerlei ontharingsproducten om mijn benen, oksels, schaamstreek, rug, armen en gezicht te ontharen. Ook valt het helaas niet te ontkennen dat veel vrouwen die hiermee moeten omgaan worden gepest, veelal door blanke vrouwen. En alhoewel blanke vrouwen vaak mannen de schuld geven van het bespotten van vrouwelijk lichaamshaar, heeft tot dusver geen van mijn [veelal blanke] vriendjes een probleem gehad met het mijne. Ik zie het verwijderen van lichaamshaar als een poging om te integreren in de blanke cultuur. Nog voordat vriendjes de kans kregen mijn lichaamshaar te ridiculiseren, deden blanke vrouwen dat al.

Westerse feministen hebben genoeg argumenten klaar als het onderwerp 'lichaamshaar verwijderen' wordt aangesneden: het is duur, pijnlijk en neemt veel tijd in beslag. Vrouwen zouden zo veel beter af zijn als ze dit niet hoefden te ondergaan. Afgelopen zomer was ik drie weken in Iran, waar het verwijderen van lichaamshaar op z'n zachtst gezegd een obsessie is. Vroeger dacht ik dat mijn nichtjes onzeker en verwend waren omdat ze veel aandacht besteden aan hun uiterlijk. Maar het verwijderen van arm- en beenhaar door Iraanse vrouwen [en het tonen van bovengenoemde lichaamsdelen] wordt in Iran gezien als opstandig. Een onthaard lichaam wordt geassocieerd met een glamoreuze, moderne en soms Westerse levensstijl. Zoals de Iraanse journaliste Mahdavi in haar boek schreef, "dit soort handelingen zijn een uiting van aspiratie, experimenten in de hoop de maatschappij te kunnen veranderen - het is een soort stille opstand." Terwijl ik wacht in één van de vele schoonheidssalons in Tehran bedenk ik hoe de feministische trend Iraanse vrouwen versteld zou doen staan. In het Westen strijden we voor het recht om ons schaamhaar op Instagram te tonen, in Iran staat de strijd in thema van schoonheid, waar lichaamshaar duidelijk niet bij hoort.

Al met al komt het erop neer deze groep feministen én de buitengesloten groep gekleurde vrouwen wel wat belangrijkers aan hun hoofd hebben. Zoals Azealia Banks al tweette: "Vrouwen wereldwijd hebben te maken met dingen die een stuk erger zijn dan schaamhaar en of je een tepel op Instagram kan tonen of niet." En ze heeft gelijk, als je als feminist anno 2015 je enkel zorgen maakt om dit probleem, heb je het eigenlijk best goed.

Credits


Tekst Niloufar Haidari
Fotografie via

Tagged:
Beauty
Feminisme&
lichaamshaar