iedereen is jong, of jong geweest

In de serie Young Gods toont Stefanie Moshammer de jonge mannen in Kopenhagen in hun zoektocht naar zichzelf.

door Emily Manning
|
02 maart 2016, 10:23am

Stefanie Moshammer is momenteel in het klamme Rio de Janeiro, waar ze het leven in de stad vastlegt. Voor ze naar Zuid-Amerika vertrok, reisde de Oostenrijkse fotografe naar Denemarken, om jongens te fotograferen die op de grens van puberteit en volwassenheid balanceren. Het resultaat hiervan is de serie Young Gods - een zoektocht naar vrijheid en verantwoordelijkheid in een tijd van zelfontdekking.

"In de serie zijn acht jongens te zien uit Aarhus en Kopenhagen in Denemarken. Toen ik ze fotografeerde was de jongste 17 en de oudste 23," schrijft Moshammer vanuit Rio. "Het was nacht toen ik ze ontmoette. Een van hen zat naast me en gebruikte lachgasballonen. Hij zag er zo vredig uit, ondanks dat zijn gedachten waarschijnlijk door zijn hoofd raasden. Zijn naam is Mathias, hij was destijds 19. Hij geniet optimaal van het leven. Hij geniet omdat hij geen serieuze verantwoordelijkheden heeft, geen zogenaamde verplichtingen. Dat is waar vrijheid en buitensporigheid beginnen."

Young Gods is exclusief op i-D te zien. We spraken Moshammer om meer te weten te komen over de jongens die ze fotografeerde in hun slaapkamers en in cafés. "Bestaat het eigenlijk nog wel," vraagt Stefanie, "een puur jong mens, een onbedorven geest, die zich niet druk maakt over zijn plek binnen de beschaafde wereld?"

Welke ideeën of vragen waren de aanleiding voor dit project?
Iedereen groeit op, het is een proces dat we allemaal op onze eigen manier doormaken. Er zijn bepaalde dingen die we allemaal ervaren en moeten ontdekken. Young Gods is een verslag van een generatie jonge mannen in Denemarken en een uiteenzetting van de puberteit. Het gaat over zelfabsorptie en de waarneming van de fotograaf - ik, de vrouw. Al deze jongens hebben een leeftijd waarop ze op zoek zijn naar de zin van hun bestaan.

Moest je ze overhalen om foto's van ze te mogen nemen?
Ik hoefde ze helemaal niet te overtuigen. Ik raakte goed bevriend met een aantal van hen en we konden goed met elkaar overweg. Soms voelde het alsof ik meer een psycholoog was dan een fotograaf. Ik ben erg geïnteresseerd in het menselijk brein en er is iets heel goddelijks aan hen, ondanks dat ze ver af staan van iedere vorm van onschuld.

Wat zijn hun interesses en passies? En hun angsten en frustraties?
Wat ze nu doormaken is allemaal emotie. Ze hebben allemaal hun eigen cult en rituelen; sommigen stoppen met school, sommigen zitten nog op school, sommigen werken, sommigen proberen gewoon zo veel mogelijk van het leven te genieten. Door mijn lens gezien zijn deze jongens rusteloze zielen op zoek naar de zin van het leven. Het is een uiting van vrijheid. Een verwarrende tijd vol experimenten en zelfontdekking waar ze zich zowel zwak als sterk door voelen. Ze bevinden zich ergens tussen kwelling en genot, zijn nieuwsgierig en zoekende. Het is echter wel belangrijk om in te zien dat we ze niet begrijpen als individuen door ze in te delen op basis van leeftijd, geslacht of afkomst. Iedere jongen was anders, maar ze hadden ook overeenkomsten.

De serie bevat naast foto's ook handgeschreven vellen papier. Een daarvan lijkt op een soort punkmanifest: "fuck the system, fuck the police…" Een ander is vrij simpel: "Love, Hate, Anger." Waarom koos je ervoor deze teksten erbij te betrekken?
Ik vroeg aan ze of ze hun gedachten en gevoelens op papier konden zetten. "Fuck the system, fuck the police…" werd geschreven door Lukas - hij was erg anarchistisch. Hij kwam net terug uit het ziekenhuis met gips om zijn hand toen hij me het papiertje gaf. Hij vertelde me dat hij in de problemen was gekomen met de politie en dat ze hem tegen de grond hadden geduwd, waardoor hij zijn hand brak. Zijn brief was daar een reactie op. "Love, Hate, Anger," werd geschreven door William - hij was de kwetsbaarste van de groep. Zijn vriendin had het net uitgemaakt en hij schreef me de dag daarna een brief. De laatste zin was: "Love, Hate, Anger" - de simpele waarheid van iemand die verliefd is en wordt teleurgesteld.

Deze stukken papier brengen het verhaal tot leven. Door meer beelden samen te brengen vergoot je de kans voor de kijker om er onverwachte connecties in te zien. Ik kan mijn invloed als fotograaf niet ontkennen. Degene achter de camera is niet anoniem of afwezig, omdat ik degene ben die de doorslaggevende keuzes maak. Mijn beelden komen voort uit de realiteit, maar ik maak ze.

Is je jeugd de beste tijd van je leven?
Ik weet niet of je jeugd de beste tijd is, maar het is zeker de meest uitdagende tijd. Wanneer kan je jezelf nu nog helemaal laten gaan en denken dat de hele wereld om jou draait? Hoe volwassener je wordt, hoe meer je wordt gedwongen om in een bepaald hokje te passen. Je moet een bepaalde reden hebben voor wat je doet, want het "verspillen" van tijd is niet toegestaan in onze wereld. Er is geen ruimte voor leegte of het onbekende. Soms maken we ons druk om de toekomst en zouden we allemaal liever weer jong zijn. 

@stefanie_moshammer

Credits


Fotografie Stefanie Moshammer

Tagged:
Interviews
Young Gods
denemarken
Stefanie Moshammer
Cultuur
Puberteit