de rauwe energie en hechte gemeenschap van de japanse punkscene

Punk In Translation geeft je een kijkje in het leer, de studs en de hanenkammen van deze subcultuur in Japan.

door Steve Salter
|
11 januari 2016, 5:05pm

Blackmeans is een merk dat voortkomt uit de obsessies van Japan en het talent van Japanners om genres te mixen. Het modelabel combineert een post-anarchistische mentaliteit met radicale ontwerpen en Japans vakmanschap, maar punk is de rode draad die alles samenbrengt. Als onderdeel van het Leather Japan-project van London Collections: Men produceerde Harris Elliot naar aanleiding van Blackmeans' werk de tentoonstelling Punk In Translation, waarin foto's van de Japanse documentaire fotografen Yusuke Yamatani, Tatsuo Suzuki en Naoya Matsumoto werden vertoond. Deze fotocollectie verbeeldt de stijl en rebelse houding van de punkscene die zo uniek is in Tokio.

Mick Jones van The Clash liet ooit in een befaamde uitspraak weten dat de explosie van de echte punk niet langer duurde dan honderd dagen. Dat mag dan misschien waar zijn, maar het valt niet te ontkennen dat de invloeden van punk nog steeds zichtbaar zijn, ook ver buiten het Londen van de jaren zeventig. Punk In Translation laat zien hoe de levensstijl en cultuur van de Engelse punkscene een nieuw soort subcultuur hebben voortgebracht.

Wij spraken met het trio achter Blackmeans om alles te weten te komen over hun moderne kijk op punk.

Yujiro, ik las dat je al van punk houdt sinds je twaalf was.
Yujiro: Klopt, sinds ik de Sex Pistols op tv zag toen ik twaalf was. Dat was in 1983.

Joey Ramone zei "punk gaat om het zijn van een individu, tegen de gevestigde orde ingaan en zeggen: 'Dit is wie ik ben'." Kan je punk beschrijven? Wat betekent het voor jou?
Yujiro: Mijn beschrijving van punk is het verbeteren van de wereld. Punk is een reactie op de sociale situatie om ons heen. Het is een houding waarmee je dingen recht kan zetten. Het is van enorm belang geweest binnen de mode en muziek. Punk geeft me hoop en moed.

Wat is er anders aan de Japanse punkscene vergeleken met bijvoorbeeld Londen of New York?
Yurijo: In Japan heb je een ander klassensysteem, dus de punkscene heeft daar niet zo veel betrekking op. Desondanks speelt bescheidenheid een grote rol binnen de Japanse filosofie en cultuur, dus dat wordt wel bekritiseerd. De undergroundcultuur in Japan is, vooral na 1945, hevig beïnvloed door invloeden uit het buitenland. De grootste invloed kwam vanuit het Westen, maar veel subculturen in Japan hebben hier een eigen unieke mengeling van gemaakt.

Welke bands, locaties en mensen zijn kenmerkend voor de scene in Japan?
Yujiro: Gauze, Lip, Cream, Death Side, Laughin Nose, Forward, Judgement, G.I.S.M, en nog veel meer.

Kan je iets vertellen over hoe de samenwerkingen met de andere fotografen voor deze tentoonstelling zijn ontstaan?
Yujiro: We zijn al lang onderdeel van de Japanse punkscene. Ik werkte op mijn zestiende in de legendarische punkwinkel Deadend, die veel dingen uit Londen naar Japan bracht. Jammer genoeg bestaat de winkel niet langer, maar ik heb er heel veel inspirerende mensen ontmoet. De relaties die daaruit voortkwamen hebben me enorm geholpen bij dit project.

Welk gevoel geeft de expositie je? Heb je een favoriete foto?
Ani: Om eerlijk te zijn vond ik het extreem moeilijk om de foto's te kiezen. Ik wilde er zoveel mogelijk laten zien. De foto's die we laten zien verbeelden maar een klein deel van de huidige punkscene in Japan, maar ik denk wel dat het de scene goed samenvat. Ik heb niet echt een specifieke favoriete foto, de hele expositie is mijn favoriet.

Gebruik je deze beelden vaak in jullie moodboards? Op welke manier inspireren deze foto's jullie ontwerpen?
Ani: Ik denk dat ze de kern van onze creativiteit zijn. De levens die we leiden, de bands die we zien en de mensen die we ontmoeten geven kracht aan onze creaties.

Wat hoop je dat London Collections: Men leert van het Leather Japan-project?
Ani: Dat mode betrokken moet zijn bij cultuur. Toen we Blackmeans opzetten waren we geïnspireerd door de punkcultuur. Deze cultuur zorgt er nog steeds voor dat Blackmeans zich verder kan ontwikkelen. We hopen dat de bezoekers van de tentoonstelling de essentie van onze wereld zullen ervaren en het verband tussen mode en punkcultuur zullen zien.

Je werkte voor deze expositie samen met Ken Tsurata, "Mr. London". Hoe lang kennen jullie elkaar al en hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Ani: We kennen Ken inmiddels bijna vijftien jaar. Ik leerde hem kennen toen we onze zelfgemaakte kleding verkochten op de straten van Harajuku. Hij bood ons aan om onze kleding te kopen voor zijn eigen winkels.

Ken, hoe heeft de relatie tussen Tokio en de Londense mode zich sinds de opkomst van punk ontwikkeld?
Ken: Punkcultuur is als een bijbel voor de modewereld geweest. De invloed van punk op mode moet niet worden onderschat. Tokio's mode-industrie haalt al decennia lang inspiratie uit de Londense mode- en punkscene.

Wat is het verschil tussen de mode uit Londen en de mode uit Tokio?
Ken: Londen is stijl, Tokio is een bewerking. Zo heb ik de twee altijd beschreven en uit elkaar gehouden.

Wat brengt de twee samen?
Ken: De selecties en ideeën.

Als je terugkijkt op je carrière, wat is dan het meest bijzondere moment?
Ken: Ik denk het moment waarop ik voor het eerst in mijn leven in aanraking kwam met punk, in 1976.

Terug naar het heden. Welke Londense ontwerpers spreken je het meest aan?
Ken: Hussein Chalayan. Ik heb niet echt een specifieke favoriete ontwerper die momenteel te zien is bij LC:M, maar ik zal eens kijken wat er allemaal te zien is en wat de stad te bieden heeft.

Credits


Fotografie Yusuke Yamatani, Tatsuo Suzuki en Naoya Matsumoto

Tagged:
japan
tokyo
blackmeans
Fotografie
Muziek
Cultuur
harris elliot
punk in translation