Rebelse jongens in een moderne wereld: de terugkeer van het pak

Jongens houden van hun streetwear, maar voor een nieuwe generatie van jongemannen in hun twintigerjaren gaat streetwear verder dan ooit – pakken zijn terug van weggeweest.

door Anders Christian Madsen
|
14 augustus 2014, 1:35pm

Harry Carr

Jongens die voor de eerste keer American Psycho lezen kunnen onderverdeeld worden in twee categorieën: de post-yuppen generatie die de ironie van Patrick Batemans obsessie voor maatkleding begrijpt, en de jongens van een paar generaties later, die een moord zouden doen voor zijn garderobe. Het Bateman-tijdperk waarin pakken de hemel in werden geprezen, werd gevolgd door een sterke reactie op de conservatieve en gelikte manier waarop mannen zich kleedden. Grunge en goth vervaagden en werd vervangen door rave en logomania, en jongemannen wereldwijd zagen maatkleding als ouderwets. Toch zijn de maatpakken altijd blijven smeulen onder de hoop van flashy mode, veel te dure jeans en streetwear, en aangedreven door Bateman-nostalgie heeft het maatpak zijn weg weer gevonden naar de kledingkast van een nieuwe lichting jongemannen.

"Moderne dandy" is een term die wel gebruikt wordt om de jongens in kwestie te beschrijven, maar dit blijkt een label met een problematische geschiedenis. "Het verwees ooit naar mannen die als pauwen in het rond stapten in wat voor kleding dan ook", zegt Sean Baker, een twintiger en frequent drager van het maatpak. "Nu denkt men aan geruite vesten en loafers. Ik ben een pauw, maar geen moderne dandy." Sean, voormalig Online Editor bij i-D, doet nu de creatieve marketing bij Paul Smith en heeft een voorliefde ontwikkeld voor maatpakken. Nadat hij een Marks & Spencers-pak compleet had afgedragen op school omarmde hij bij i-D de vrijheid van de korte broek en het hemd, totdat hij de fijnere dingen ontdekte. "Ik kan soms heel jongensachtig zijn, maar een goed pak maakt altijd dat ik rechtop loop, dat ik me volwassener voel en dat ik m'n stem durf te verheffen tijdens vergaderingen."

De maatpakbeweging is in opvallend contrast met de golf van streetwear bijna rebels door het niet-rebelse uitgangspunt. Lange tijd kwamen mannen in opstand tegen het conforme, beperkende concept van het pak, alleen maar om het daarna weer met liefde te omarmen en helemaal eigen te maken. "Ik denk niet dat streetwear bij me past - ik voel me veel zelfverzekerder bij mijn collega's in een blazer dan in een hoodie", zegt Nick Carvell. "Dat gezegd hebbende, ik ben een groot fan van de tailored joggingbroeken - ik draag ze constant op het werk. Het is streetwear die ik kan combineren met mijn blazer en een paar Oxfords. Perfect." Carvell, Online Fashion Editor bij de Britse GQ, gaat als sinds zijn 20e gekleed in maatpakken door het leven, en is net als Baker bezorgd om het "dandy"-label. "Als ik de term dandy hoor denk ik onmiddellijk aan felgekleurde zakdoeken en strikken in plaats van de ware dandies zoals bijvoorbeeld Beau Brummell." Maar in tegenstelling tot de dandies uit de 19e eeuw - Brummel, Oscar Wilde, Charles Baudelaire - draait het bij de pakkentrots van de 21e eeuw niet om het "onafgebroken sublieme", dat volgens Baudelaire's handboek de sleutel was tot het zijn van een "perfecte dandy" (waarin de richtlijnen onder meer voorschreven om "te leven en slapen voor een spiegel"). Het gaat meer om een herwaardering van de betekenis van maatkleding. Meer dan wat dan ook draait een pak nu vooral om gemak. "Jongens houden van een uniform en een pak en stropdas zijn als een formule die je steeds anders kunt toepassen door accessoires te veranderen, zonder dat je al te veel moeite hoeft te doen of bijzonder veel geld hoeft uit te geven", zegt Carvell. Baker stelt dat een pak vooral ook veel langer representatief is wanneer je op regenachtige dagen door de stad fietst.

Hoewel de relaxte manier van doen van de nieuwe generatie pakdragers niet verder van de ideeën van het traditionele dandyisme af zou kunnen staan, delen deze jongens de waardering die hun voorvaderen hadden voor ambacht. Sinds Baker werkzaam is bij Paul Smith heeft hij naar eigen zeggen "enorm veel plezier beleefd aan het leren over de verschillende soorten kleding, de ceremoniële waarde, de verschillende uitvoeringen en het effect dat elke uitvoering op je houding kan hebben". Het is dezelfde soort bewondering die zoveel jongemannen ervoeren bij het lezen van American Psycho, jaren nadat het voor het eerst werd uitgegeven.

Carvell schrijft de heropleving van het maatpak deels toe aan series als Mad Men "en zelfs de goedgeklede personages als Chuck inGossip Girl". Zowel Chuck Bass als de mannelijke cast van Mad Men zijn rebelse mannen in de kleren van een ware gentleman, een dualiteit die ongetwijfeld heeft bijgedragen aan de herwaardering van het maatpak - een pak maakt je niet langer oud en saai. "Ik heb er enorm veel spijt van dat ik niet elk stuk van de Adam Kimmel x Supreme-samenwerking uit 2010 heb gekocht. Er zat onder meer een geweldig corduroypak in de collectie. Dat was de moderne versie van klassiek maatwerk", aldus Baker. "En kijk nu maar eens hoeveel grote modeketens in het middensegment pakken aanbieden", voegt Carvell daaraan toe. Maar zijn de gestreken overhemden, geperste broeken, chemisch gereinigde blazers en alles wat erbij komt kijken niet enorm veel werk? "Als je jezelf aankleden als een hoop werk ziet, heb je volgens mij nog niet helemaal uitgevonden wat voor jou het best werkt", zegt Carvell. "Dat is het moment waarop je fouten gaat maken… Fouten die ik in het verleden helaas ook veel heb gemaakt!"

Waar de jonge dandies van vandaag de dag waarschijnlijk een bijnaam nodig hebben waar minder flamboyante connotaties aan hangen, is de aantrekkingskracht van de "power pieces" uit de klassieke mannengarderobe ook vandaag de dag soms moeilijk te weerstaan. Baker geeft toe dat hij de trotse eigenaar is van een vrij dandyachtige schoenlepel, waar Carvell ooit al zijn geld over de balk smeet voor "een zwarte wollen cape die ik lang geleden kocht voor mijn bezoekjes aan de opera. Bertie Wooster zou trots geweest zijn."

Credits


Tekst Anders Christian Madsen
Fotografie Harry Carr

Tagged:
Rebel
Mode
pak