Meer dan een mooi gezichtje – waarom modellen gaan acteren

Met de nieuwe filmrollen van Cara Delevingne, Jamie Dornan en Agyness Deyn, vonden we het de hoogste tijd om te onderzoeken waarom acterende modellen serieus genomen moeten worden.

door Colin Crummy
|
15 december 2014, 4:21pm

De lijst van modellen die zijn gaan acteren is ongelooflijk lang, maar hun werk is helaas niet zo gevarieerd. Voor elke Charlize Theron (op 16-jarige leeftijd model in Europa, op 28-jarige leeftijd Oscar-winnares) of Uma Thurman (model op 15-jarige leeftijd op covers als de Britse Vogue, daarna vechtvrouw in Pulp Fiction en Kill Bill) is er een grotere partij van modellen wiens werk als actrice beperkt is tot rom coms of het spelen van een 'sexy' rol.

Hetzelfde geldt voor de mannen, hoewel hier minder van zijn - waarschijnlijk doordat Hollywood in het verleden niet zoveel om het uiterlijk van de mannen heeft gegeven als om het uiterlijk van de vrouwen. Voor elke Mark Wahlberg (Calvin Klein-model dat veranderde in een genomineerde voor een Oscar door zijn rol in The Gambler) is er een Ian Somerhalder of Kellen Lutz die voor altijd beperkt zal zijn tot tiener-TV en films die om spierballen draaien. De beroemdste mannelijke modellen die acteurs werden zijn Channing Tatum en Robert Pattinson, die beiden de nodige tijd hebben gestoken in tienerfilm, en nu hun mooi gezichtje van zich af proberen te schudden om ons te doen vergeten dat ze er eigenlijk waanzinnig goed uitzien. Succes daarmee, jongens.

Maar op het moment is er een verandering gaande op zowel het grote als kleine scherm. De misdaadserie The Fall van BCC Two vraagt ons om het mooie gezichtje te omarmen en om de man die dat draagt serieus te nemen. We worden gevraagd om een bizar knappe seriemoordenaar te accepteren. Model/acteur Jamie Dornan moet ons doen geloven dat zijn personage Paul Spector een in- en inslechte schurk is, zelfs met die Bambi-oogjes van hem.

Het voelt alsof hij weinig doet - hij heeft hetzelfde gezicht, hetzelfde accent en hetzelfde lichaam als bij Calvin Klein - maar wat hij doet is meer dan genoeg. Hij geeft zichzelf zo weinig mogelijk bloot, maar geeft ons desondanks een klein kijkje in zijn donkere ziel - en die is niet bepaald mooi. Er is een scène aan het einde van seizoen twee waarin - kleine spoiler alert - de politie Spector ondervraagt. Hij zegt niks maar zijn gezicht - dat gezicht, wauw - vertelt je alles. Ik weet niet hoe Dornan het doet, maar hij doet het gewoon. Het is een studie naar stilte en het is enorm subtiel.

Voormalig supermodel Agyness Deyn voert een soortgelijke truc op in de Britse film Electricity, die volgende week op de schermen te zien zal zijn. Er zijn al veel reacties op de inzet die Deyn stopt in de rol van Lily O'Conner, een meisje dat aan epilepsie lijdt. Het echte werk zit hem in de manier waarop ze een stukje van zichzelf weggeeft tijdens de dramatische epileptische aanvallen. Ze doet het zo rustig, zo genuanceerd…

Het is een wereld van verschil met het ergste soort van acteren, waarbij je de wielen in het hoofd van de acteur kunt zien draaien, waarbij elke beweging ingestudeerd is, elke gezichtsuitdrukking een tikje overdreven, en elk woord overgearticuleerd . Bij deze twee is dat heel anders - geen wonder dat er zoveel vraag naar hen is. Zo heeft Dornan een rol in Fifty Shades Of Grey, en heeft Deyn net haar rol afgerond in Sunset Song, die ook vanaf volgend jaar te zien is. Zijn al die jaren van poseren en je kleding het woord laten doen de best mogelijke voorbereiding geweest voor deze kant van de toneelschool?

Volgend jaar is ook een belangrijk jaar voor een ander model dat actrice werd - een ander soort ook. Dornan en Deyn komen doordacht en ingetogen over, wat hen mogelijk heeft geholpen bij het serieus genomen worden. Cara Delevingne daarentegen is een heel ander geval, ook als model: ze is uitbundig, geanimeerd, en zelfs een beetje wild. Het is daarom interessant dat ze verschillende rollen aangeboden kreeg: Cara zal een rol spelen in een thriller, Tulip Fever, een bewerking van de jongerenroman Paper Towns, en zal een rol spelen in DC Comics Suicide Squad, wat nog de grootste deal is - het is ook de meest voor hand liggende rol, aangezien modellen er bijzonder aantrekkelijk uitzien in superheldenpakjes.

Dus de oude regels gelden nog steeds voor modellen die acteur willen worden - je in een strakke onesie hijsen voor een actiefilm is altijd al een manier voor modellen geweest om te acteren, denk aan Tao Okamoto voor het eerst in Wolverine, en nu in Batman vs. Superman. Deyn begon met acteren in Clash of the Titans, en Rosie Huntington-Whiteley speelde een rol in Transformers 4 voordat ze een sprongetje maakte naar de Mad Max-reboot die uitkomt in mei. Het zou naïef zijn om te denken dat het huidige Hollywood alleen in deze meiden geïnteresseerd is door hun acteerkunsten.

Op welke manier de modellen ook in de business komen, het komt hard aan voor de acteurs en actrices die contributie betaalden op de toneelschool. Maar eerlijk is eerlijk: acteurs hebben de laatste tien jaar ook heel hard geprobeerd om grondterrein te winnen in de modellenwereld. Deze enorme concurrentiestrijd zorgt er echter vooral ook voor dat optredens steeds beter worden. Het mooie gezicht-syndroom kan zijn eigen drijvende kracht zijn, of je nu als model in acteur veranderd bent of andersom.

De Twilight-jaren hebben van Robert Pattinson een acteur gemaakt die iets te bewijzen heeft, en hij is bijzonder goed in David Cronenberg's Map to the Stars. Channing Tatum begon als stripper, een danser en een model, maar hij bereikte de Oscars met zijn rol als Olympisch worstelaar in Foxcatcher, die uitkomt in januari. Jennifer Lawrence was eigenlijk Abercrombie-model, maar dat zou je nu nooit van haar denken - je hebt het te druk met versteld staan van hoe goed ze is. De truc - als je een rol krijgt - is om ons te doen vergeten hoe je daar kwam, of wie je was voordat je op het scherm verscheen. En de huidige lichting modellen/acteurs zijn daar behoorlijk goed in.

Credits


Tekst Colin Crummy
Fotografie Alasdiar McLellan 
Fashion Director Edward Enninful 
[The Flesh And Blood Issue, no. 304, winter 2009]

Tagged:
Agyness Deyn
Jamie Dornan
Cultuur
modellen