Scott Carthy documenteert de onlangs illegaal geworden subcultuur van het metrodansen

Scott Carthy’s debuutfilm Litefeet documenteert de onlangs illegaal geworden kunst van het metrodansen. In de film zien we een van de actiefste dansgroepen van New York, de W.A.F.F.L.E. Crew, die toeleeft naar hun laatste dans in een metrowagon.

door Lily Bonesso
|
07 januari 2015, 11:30am

De W.A.F.F.L.E Crew is het slachtoffer geworden van een clean-up die al in de jaren negentig begon. Bill Bratton, de commissaris van de New Yorkse politie, riep de "Broken Windows Theory" in het leven als een manier om de criminaliteit in de stad te verminderen. De theorie suggereert dat verwaarloosde omgevingen, waarin misdaden te zien zijn "die de kwaliteit van het leven beïnvloeden" (denk aan drugsdeals, graffiti of prostituees) een atmosfeer van wetteloosheid bevorderen, wat uiteindelijk leidt tot serieuzere misdaden. Door zichtbare wanorde te stoppen - zoals mensen die optreden in treinen en metro's - hoopt de NYPD misdaden als moord en verkrachting te voorkomen.

Deze nieuwe wet erkent dan alleen niet het belang van deze subcultuur voor het culturele erfgoed van New York. Litefeet is een branche van de straatoptredens die stamt uit Harlem en de Bronx. Het stikte in deze wijken van het geweld, maar wat daaruit vooral volgde was ongeëvenaarde creativiteit die van generatie op generatie is doorgegeven. Hiphop, breakdancing en vele andere dansdisciplines zijn de vruchten van de strijd die deze wijken geleverd hebben. Carthy vertelt meer over deze danssoort.

Wat is Litefeet?
Litefeet draait om het uiten van jezelf, en dan zo creatief mogelijk. Litefeeters gebruiken vaak objecten bij het dansen, zoals een hoed of schoenen en uiteindelijk dus de palen in metro's. De beste metrodansers kopiëren elkaar moves niet - het draait om respect en om het ontwikkelen van hun skills. Ik vind het vooral te gek dat deze beweging helemaal tot stand is gebracht door degenen die er deel van uitmaken - van de moves tot de muziekproductie en de platforms waar ze het ten uitvoer brengen. Alles wat ze hadden in deze metro's was een paal, en die hebben ze zich helemaal meester gemaakt.

Hoe vaak werd er opgetreden?
Online zie je maar een of twee video's van deze jongens, maar wat je niet ziet is hoe frequent het voorkwam. Het bereikte een punt dat het gewoon echt te gek werd - op de belangrijkste stations stonden wel vijf groepen te wachten tot ze op konden. Er was ook zeker sprake van negativiteit tussen de dansers en het publiek, en niet elke groep was even goed. Het is dus eigenlijk niet heel verrassend dat veel New Yorkers er een beetje moe van werden.

Wat voor sfeer hing er wanneer je de dansers filmde?
Mensen vonden het echt geweldig! Het publiek moest wel een beetje opgewarmd worden - wanneer mensen het woord "showtime" hoorden, leidde dat nog weleens tot negatieve reacties. Sommige mensen namen niet eens de moeite om op te kijken. Het is vaak zo dat wanneer je iets in zo'n omgeving plaatst mensen zoiets hebben van "ik doe hier niet aan mee". De laatste keer dat we in een wagon filmden ging het dak er echt compleet vanaf - iedereen heeft de hele rit lang geklapt en gejuicht.

Wat gaan de dansers doen nu ze niet meer in de metro's mogen dansen?
Veel crews hebben zich eroverheen gezet, W.A.F.F.L.E ook. Er zijn ook groepen die het nog steeds doen en ze worden steeds beter. Sommige dansers waarmee ik heb gewerkt, dansen nu in de trein omdat daar meer tijd zit tussen de verschillende stops. Ze stappen in, checken de wagon, wachten tot de trein begint te rijden, doen hun show en stoppen twee minuten voordat de trein weer stopt. 

Je moet ons echt vertellen wie dat kindje in je film is!
Nasir, ook wel Kid Break. Hij is pas 5 jaar oud! Hij gaat een van de beste dansers van de stad worden. Natuurlijk krijgt hij nu extra aandacht omdat hij klein is, maar hij ontwikkelt zich ook ongelooflijk snel als danser. Hij danst met de Litefeeters in de trein, doet veel aan breakdance in de stad, en traint met een paar van de old school B Boy'ers, dus hij is een enorm netwerk aan het creëren. Zijn vader nam hem vaak even apart om te zeggen dat hij even rustig aan moest doen - hij wordt zo enthousiast dat hij zo een set van 2 minuten neerzet, waar de rest maar 30 seconden danst. Ik zou het eigenlijk wel geweldig vinden om een soort video-archief rondom hem te beginnen - een beetje filmen elke keer dat ik langskom om te zien hoe hij zich ontwikkelt.

Wat is je favoriete track in de film?
Ik denk dat dat de track is in de laatste scène op de metro, Paper Trails van Darkside (Nicholas Jaar en Dave Harrington). Het is een geweldig contrast: je hebt deze agressieve dansstijl en dan dit nummer. Ik wilde een heel contrasterend beeld creëren, omdat ik het onderwerp op mijn eigen manier benader. Veel mensen knappen daarnaast ook af op de muziek die de jongens daadwerkelijk draaien wanneer ze dansen, waardoor de dans voor hen ook minder aantrekkelijk wordt.

scottcarthy.co.uk

Tagged:
litefeet
Cultuur
scott carthy