welk effect hebben modebeelden op onze mentale gezondheid?

Dun zijn in de ogen van de mode-industrie is iets heel anders dan dun zijn in de ogen van de ‘echte’ wereld. De lichamen die door de mode-industrie als slank worden bestempeld hebben de nodige effecten gehad op het zelfbeeld van meisjes wereldwijd...

door Ger Tierney
|
04 mei 2015, 1:21pm

De mode-industrie wordt altijd als een van de eersten als schuldige aangewezen als het gaat om de oorsprong van eetstoornissen. Hoewel het kortzichtig is om één factor aan te wijzen bij een ziekte die zo gecompliceerd is, is dit wel een industrie waarin het beeld machtig is, en waarin dit beeld effect heeft op zowel de toeschouwers als de modellen - jonge mensen worden dagelijks gebombardeerd met beelden die aanzetten tot een negatief lichaamsbeeld en zelfhaat.

Mode draait om fantasie en verlangen, en dat is ook precies hoe het hoort. Een goed modebeeld is een machtig en mooi iets. Ik kan meerdere voorbeelden van modebeelden bedenken die een sterke, emotionele reactie in me opriepen - op een positieve manier. Dat is waar mode om zou moeten draaien: inspiratie, en niet onzekerheid. Moeten de beelden die we de wereld in sturen niet positief en mooi zijn, en mensen een goed gevoel geven? De realiteit is dat een beeld van een model in bikini op iedereen een ander effect heeft, en dat dat effect voor sommigen negatiever is dan voor anderen. Het is een gevoelige zaak die niet opgelost kan worden door alleen in de mode-industrie veranderingen door te voeren, maar als we een klein verschil kunnen maken door andere eisen aan onze modellen te stellen, dan denk ik dat we de verantwoordelijkheid hebben om dat ook te doen.

Het valt niet te ontkennen dat modellen onder de druk staan om letterlijk in de schoonheidsstandaarden van de industrie te passen. In deze industrie is het idee van "dun" superscheef. Wat mensen buiten de industrie als "te dun" zien, zien wij als normaal. Ik heb zelf al vaak confronterende gesprekken gehad met vrienden die geschokt waren door wat ik als "gezond" zag. We zijn immuun geworden voor het feit dat de meeste modellen waarmee we werken constant de druk voelen om dun te blijven. Ik zeg niet dat alle modellen eetstoornissen hebben, maar wat ik wel zeg is dat meer modellen dan we toe willen geven zichzelf niet toe (kunnen) staan om de dagelijks aanbevolen hoeveelheid calorieën binnen te krijgen. Dit zou echt niet het geval hoeven zijn. Elk onderdeel van de industrie zou een standpunt in kunnen nemen - designers, casting agents, modellenbureaus en magazines kunnen allemaal afspreken dat ze alleen nog maar met gezonde meisjes werken. We kunnen ervoor kiezen om de jonge meisjes in de modellenindustrie aan te moedigen om sterk en gezond te zijn, in plaats van de gratenpakhuizen te zijn die we zo vaak zien. We kunnen ervoor kiezen om jonge meisjes rolmodellen te bieden. We kunnen ervoor zorgen dat het beeld dat we als begerenswaardig presenteren gezond is. We kunnen de jeugd aanmoedigen om hun lichaam op de juiste manier te gebruiken, om na te denken over voeding en lichaamsbeweging, en hen leren om hun lichaam te respecteren en lief te hebben.

Hoewel we op dit moment nog niet echt vooruitgang lijken te hebben geboekt op het gebied van schoonheidsstandaarden, beginnen de dingen wel echt te veranderen. De editor-in-chief van de Britse Vogue, Alexandra Shulman, riep ontwerpers in 2009 met een brief op om een einde te maken aan het "modellen met maatje 0"-idee - een heel positieve stap in de juiste richting door een heel machtige speler uit de industrie. Modebeelden zijn langzaam aan het veranderen en streetcasting voor shoots en shows wordt steeds populairder. Het idee dat 'echte' mensen een merk of product verkopen wordt steeds aantrekkelijker voor de post-internet generatie, die dagelijks gebombardeerd wordt met gelikte modebeelden. Deze generatie accepteert de fantasie van de mode-industrie niet langer en wil zich herkennen in de modellen op de foto's en catwalk. Deze kids zijn mooi, interessant en divers, ze hebben karakter en - oh my god - soms zelfs heupen.

Een andere verschuiving zit 'm in de opkomst van de Victoria's Secret Angel - ja, deze vrouwen zijn buitenaards mooi en niet bepaald representatief voor de gemiddelde vrouw, maar hun lichaam is een stuk gezonder en atletischer dan die van het gemiddelde editorial model. Ja, ze zijn dun, maar ze zien er sterk uit in plaats van uitgehongerd. De modellen van Victoria's Secret worden ook aangemoedigd om karakter te tonen - ze hebben een persoonlijkheid die jonge mensen aanspreekt en zijn niet als de new faces die slechts één seizoen meegaan en dan weer verdwijnen.

Oudere modellen stelen ook steeds vaker de spotlights van tienermodellen. Kate Moss verdient meer geld dan ooit nu ze in de 40 is, en Daria Werbowy staat met haar 31 jaar aan de top van haar carrière. Modellen als Audrey Marnay, Kim Peers en Gemma Ward keren terug naar de industrie, als moeders met heel wat meer levenservaring.

Vrouwen willen niet langer kijken naar naamloze tieners die nog maar net van school komen. We willen karakter, iemand die ons inspireert, en bovenal: we willen ons niet slecht voelen over onszelf wanneer we naar een mooi beeld kijken.

Frankrijk nam onlangs een wet aan die het illegaal maakt om modellen met een te laag BMI werk te geven. Daarnaast geldt daar nu ook dat wanneer een foto gephotoshopt is om het model dunner te maken, dit bij die foto moet worden aangegeven. Een enorme stap voorwaarts voor de industrie. Het lijkt erop dat het modepubliek niet langer geïnteresseerd is in steeds maar dezelfde dunne meisjes. We moeten modellen nu aanmoedigen om de sterke en gezonde persoonlijkheden te zijn waar de wereld zo naar snakt, en kunnen van een modebeeld iets maken waar we achter kunnen staan - niet iets dat we moeten verdedigen.

Credits


Tekst Ger Tierney 
Afbeelding Kristina Britton

Tagged:
anorexia
Mode
modellen