maison margiela herfst/winter '15 - de terugkeer van een koning

John Galliano herinnerde ons met zijn eerste ready-to-wear-collectie voor Maison Margiela aan wat we al die tijd gemist hebben.

door Anders Christian Madsen
|
08 maart 2015, 9:36am

John Galliano kwam na zijn eerst ready-to-wear-collectie voor Maison Margiela in ware Margiela-stijl niet naar buiten voor een buiging. Het was voor mij de enige teleurstelling in een verder weergaloze show, die voelde als het resultaat van zoveel dingen: het vallen en opstaan van de megaster John Galliano, de herdefinitie van Margiela zonder Martin en de manier waarop de mode post-recessie een bepaalde pracht herontdekt die samen met John verdwenen was. Ik heb niet vaak meegemaakt dat een show zo intens aanvoelde als de finale van deze show deed - het moment waarop iedereen gespannen naar het begin van de catwalk keek om te zien of hij naar buiten zou komen, fotografen die "John, John, John!" riepen, uit pure opwinding om de grootmeester te zien, die nu eindelijk zijn genialiteit weer met ons kan delen.

In mijn ogen vertegenwoordigt John in de mode wat een van mijn andere grote idolen, Michael Jackson, vertegenwoordigt in de bredere cultuur. Het zijn bovenmenselijke krachten van de natuur - hyper-creatief, hyper-intelligent en hyper-emotioneel op een manier die hun werk alleen maar eerlijker maakt. Waar John ook was tijdens de show - hij was niet backstage - ik hoop dat hij zich voelde zoals Michael zich voelde op de dag dat hij, na zoveel jaren uit de spotlights te zijn geweest, in Londen zijn This Is It-tour aankondigde. Je kon zien hoe hij, overweldigd door het gejuich van fans en zelfs de normaalgesproken zo droge pers, de liefde weer kon voelen. Ik hoop dat John zich net als Michael weer welkom voelt in de industrie en in de wereld, want als de show van vrijdag iets bewees was het wel dat we John nodig hebben.

Zijn besluit om na de show niet de catwalk op te stappen voor een buiging, reflecteert de bescheiden manier waarop hij als deel van zijn herstel te werk kiest te gaan. Het is iets dat we moeten respecteren, ook al had ik hem dolgraag een kleine overwinningsmars zien doen. Dat was natuurlijk ook niet heel Margiela geweest, en bij John staan de Margiela-codes duidelijk op de eerste plaats. Tijdens de haute couture-show van het modehuis in januari liet hij zien hoe hij de naam en geest van Margiela moeiteloos samen liet smelten met die van zichzelf, maar de ready-to-wear-show was een heel nieuw level. Deels omdat daywear een veel grotere uitdaging was. Toen John de mode verliet, werd het modelandschap overschaduwd door de recessie, die Johns werk - altijd synoniem voor fantastische pracht, onbeschaamde weelde en epische producties - vrijwel vervreemde van de wereld.

Het was een golf zo krachtig dat het niet anders kon dan dat het zou eindigen in iets dat zo belachelijk was als normcore, voordat de bewaakte poorten weer open zouden gaan voor een beetje meer extravagantie. Johns terugkeer naar de mode maakt deel uit van deze verandering. De manier waarop hij de intellectuele benadering van mode van het huis combineerde met zijn historicisme en theatrale geest, belichaamde voor mij perfect de geest van de hedendaagse mode - die spanning tussen fantasie en realiteit. De collectie zelf? Het waren de jaren zeventig: vloerlengte jassen, korte rokjes, bont- en verenjassen, vinyl, suede, velvet... Allemaal levensvatbare interpretaties van daywear, maar tegelijkertijd zoveel dromeriger dan dat.

Toch kon John zich, zoals altijd, vooral uiten in het showelement. De ceremoniële toon werd gezet door een symfonische remix van Jasmine Thompsons cover van Hoziers Take Me To Church. Toen begon de waanzin: tussen de modellen die hun gebruikelijke loopje lieten zien, waren de modellen in korte, rode pruikjes die razend en naar voren gebogen over de catwalk snelden. Renden ze ergens voor weg? In die optisch witte omgeving waren Johns fantasieën meer dan ooit te voren te zien. Misschien stond het voor de manier waarop deze koning van de dromen zich voelt in de huidige mode-industrie, die harder, echter en minder dromerig is dan de industrie die hij vier jaar geleden verliet. Niet dat hij een reden heeft om te rennen, en dat is waarom hij die buiging had moeten maken. Dit was een absolute terugkeer van een koning.

Credits


Tekst Anders Christian Madsen
Fotografie Mitchell Sams

Tagged:
John Galliano
womenswear
PFW
maison margiela