stephen kijak over zijn nieuwe pop-doc over de backstreet boys

De filmmaker schijnt licht op de levens van de leden van een van de succesvolste boysbands ter wereld.

door Russell Dean Stone
|
10 februari 2015, 1:40pm

Regisseur Stephen Kijak wilde zijn nieuwste film, Backstreet Boys: Show 'Em What You're Made Of, eigenlijk helemaal niet maken. "Ik was een enorme snob en had het afgewezen", geeft hij toe. "Ik was niet bepaald fan van de Backstreet Boys."

Kijak staat bekend om zijn serieuze muziekdocumentaires, zoals Scott Walker - 30th Century Man en Stones In Exile, een film over de culturele impact van Exile On Main St. van The Rolling Stones. Het is daarom ook niet heel raar dat Kijak aanvankelijk niet heel enthousiast was over het idee van een film over een van de succesvolste boybands ter wereld.

Misschien veranderde Kijak van gedachten toen hij zich realiseerde hoe veel een pop-doc kan opleveren. Kijk naar Katty Perry's Part of Me, die tegen het einde van 2014 $32,726,956 had omgezet. Voeg daaraantoe dat Kevin, A.J, Nick, Howie en Brian in hun 20-jarige carrière wereldwijd 130 miljoen albums verkochten, en dan wordt het idee van een film over hen opeens stuk aantrekkelijker.

"Probeer maar eens acht maanden lang te zitten editen aan zo'n documentaire. Op een dag word je wakker en staat Shape of My Heart op repeat in je hoofd. Eerst was het problematisch, maar na een tijdje had ik zoiets van "fuck it, I love this shit"", lacht Kijak.

Zelfs al voordat de film is uitgegeven zijn de reviews gemixt. The New York Times doet ook een duit in het zakje, wanneer ze de film omschrijven als "een film die alleen goed gevonden kan worden door net iets te enthousiaste fans van deze ooit zo formidabele boyband". Wat ze dan niet inzien is dat dit niet per se iets slechts is.

"Je kan nooit iedereen tevreden stellen, zeker niet oude, blanke mannen", bijt Kijak van zich af. "Het spijt me als dit niks voor jou is." Het lijkt een redelijke reactie, aangezien het ook niet logisch lijkt om een film over de Backstreet Boys te maken die voor iemand anders dan de diehard fans bedoeld is. "Hun fans zijn vrouwen van in de 30 - zij hebben deze band gesteund."

Je kunt moeilijk ontkennen dat de Backstreet Boys een beetje een corny muziekgroep is, maar als je al het afgezaagde omarmt kan je pas echt de magie inzien. Hoogtepunten van de film zijn onder meer een oude VHS-opname waarop de Backstreet Boys a-capella aan het zingen zijn. "Ik was verrast door de hoeveelheid emotie die ze erin stopten - ze eisten nergens dat er stukjes uitgeknipt werden", vertelt Kijak. "Ze refereerden aan Metallica's Some Kind of Monster - ze wilden open zijn."

Problematisch is de vraag hoeveel empathie je kunt voelen voor vijf miljonairs die samen de succesvolste boyband ter wereld vormden. "Ja, boohoo - de problemen van een rijke popster", zegt ook Kijak. Dat gezegd hebbende, is het ook zeker waar dat ze net als vrijwel elke andere popact uit hun tijd als producten behandeld werden en dat ze door hun management volop gemanipuleerd werden. Wat uniek is, is hoe ze daar op zeker moment onderuit zijn gekomen, toen ze weggingen bij manager/vaderfiguur Lou Pearlman, a.k.a. Big Poppa.

Lou Pearlman is als een schaduw over de film. Hij werd in 2008 veroordeeld voor zijn aandeel in een fraudezaak, waarin hij $300 miljoen van andere mensen verduisterde. De zaak handelde onder meer over het feit dat hij meer geld van de Backstreet Boys inhield dan hem eigenlijk toekwam.

"De pers liet het later vaak lijken alsof Lou super creepy was, maar voor zover ik weet hebben zij dat nooit zo gezien. Hun pijn lijkt vooral voort te komen uit het feit dat hij hun vertrouwen geschaad heeft. Het gaat hier over geld, en geld zal iedereen op zeker punt gek maken", aldus Kijak. 

Lou Pearlman is verantwoordelijk voor een van de interessantste verhaallijnen uit de film, maar staat tegelijkertijd voor het grootste zwaktepunt - Nick, AJ, Kevin, Howie en Brian wilden Pearlman in de gevangenis confronteren, maar dat kregen ze niet voor elkaar. "Probeer de Backstreet Boys maar eens een gevangenis binnen te krijgen", grapt Kijak. "We werden afgewezen." Kijak overwoog nog om Pearlman alleen te bezoeken, maar kon dat niet rijmen met de film. "De film gaat over de ervaringen van de Boys, en als ik alleen bij Pearlman langs was gegaan zag ik geen mogelijkheid om ze daaraan te linken. Ik wilde Lou eerlijkgezegd ook niet die ruimte geven - hij is al aanwezig genoeg."

Waarschijnlijk kan er een veel duistere en diepere film over de Backstreet Boys gemaakt worden, maar hun collectieve verhaal werd door de jaren heen al zo vaak verteld, dat het een goedkoop trucje lijkt om dat nu allemaal weer op te rakelen. We hebben ook niet nog een Behind the Music van VH1 van hen nodig.

De film weet goed om te gaan met het logistieke probleem van vijf individuele leden die in één film een collectief verhaal vertellen. "Ik heb gekeken naar het verhaal dat de mensen van deze jongens kennen", legt Kijak uit, "en vervolgens heb ik dat in het kort verteld. Zitten we met AJ om de tafel terwijl hij klaagt over rehab? Nemen we je mee naar een bowlingbaan waar hij praat over zijn eigen kots drinken met topless bowlingstrippers?"

Wat Kijak uiteindelijk over de streep trok was de pre-internet werkethiek van de Backstreet Boys en hun openhartigheid. Dat en het feit dat ze samen een van de beste groepen waren die je ooit hebt horen zingen. "Ze hebben muzikale vaardigheden waar ze nooit de credits voor gekregen hebben. Ja, ze maken popmuziek in een popcultuur waar ik niet van hou, maar dat probeer ik allemaal weg te nemen om zo terug te gaan naar de basis. Hopelijk zal dat ook een aantal andere cynici overtuigen."

Het uiteindelijke resultaat komt neer op een soort kruising tussen Pinokkio en Frankenstein - houten poppen die in echte jongens met echte gevoelens veranderen, met Lou Pearlman als de gekke professor die zijn kwetsbare creatie verraadt. Oh ja, en als iemand het idee heeft om een film over Lou Pearlman te maken, dan wil Kijak alvast zeggen: "Lou zal meewerken."

backstreetboys.com/international

Credits


Tekst Russell Dean Stone



Tagged:
Backstreet Boys
Show 'Em What You're Made Of
Muziek
Cultuur
stephen kijak