The article was originally published by i-D Australia. 

in gesprek met lorde

Met haar langverwachte tweede album in aantocht, greep i-D de mogelijkheid aan Lorde te spreken over haar geheimen, L.A. vs. Auckland, en het leven in de spotlight.

door Wendy Syfret
|
08 juni 2017, 1:20pm

The article was originally published by i-D Australia. 

Toen Lorde in 2013 bekend kreeg met Pure Heroine, dat een ode was aan haar ontluikende adolescentie in een voorstad, prezen critici haar om haar 'authenticiteit'. Dit is an sich al een heftige term, maar voor een jonge vrouw aan het begin van immense roem was deze lof al helemaal een zware last om te dragen: een populair debuut is lastig op te volgen.

Dus wat doe je als 'normaal' meisje opeens weergaloos succes hebt? Dan ga je naar huis. Lorde's terugkeer naar Nieuw-Zeeland - waar ze voor haar vrienden nog steeds bekend staat als Ella Yelich-O'Connor - vormt de ruggengraat van haar tweede album Melodrama, een conceptueel album dat over een nacht op een huisfeestje gaat. Het is waarschijnlijk het eerste project van deze grootte dat geïnspireerd is door het leven in Auckland.

Die tijd thuis hielp haar niet alleen met het maken van haar langverwachte vervolg, maar hielp ook haar terugkeer naar het podium te definiëren. Teruggetrokken in de cocon van thuis had ze de mogelijkheid om wat tijd voor zichzelf te nemen en te reflecteren. Terwijl de hele wereld zich bezighield met wat haar muziek nou eigenlijk betekende, vond Ella eindelijk de ruimte om haar eigen ideeën over identiteit te vormen.

Nu ze opnieuw aan de vooravond staat van een persgolf - datgene dat ze jaren heeft geprobeerd te vermijden en misschien wel van moest herstellen - spraken we met Lorde over haar thuis en en de vraag hoe het komt dat we haar eigenlijk helemaal niet echt kennen. 

Kunnen we beginnen met de terugkeer naar Nieuw-Zeeland na het ongelofelijke succes van Pure Heroine? Het is een vrij ongebruikelijke stap, als je kijkt naar hoeveel jonge creatieve Kiwi's juist weg willen.
Voor mij voelde het als de enige logische stap. Het voelde alsof er geen andere opties waren. Ik hou zoveel van Nieuw-Zeeland - mijn geluk hangt er echt mee samen. Mijn vriendinnen wonen er, mijn familie is daar. Nu is het waar ik woon. Het is een groot deel van mijn zijn.

Nieuw-Zeeland voelt voor mij als een ouder, cool vriendje waarmee ik geobsedeerd ben en waar ik constant mee samen wil zijn. Het is bijna zo van: "je bent zo cool, wat voor muziek luister je?"

Ik heb gelezen dat je vooral over je ervaringen in Nieuw-Zeeland schrijft. Je hebt zo'n groots leven, waarom beïnvloeden deze bekende plekken nog steeds zo'n groot deel van je werk?
De dingen die ik doe in Nieuw-Zeeland zijn niet zo spannend of interessant - het is heel huiselijk en normaal. Mensen rijden een beetje rond of zitten rond de keukentafel te praten. Ik heb het idee dat veel van mijn schrijfsels geïnspireerd zijn op de gesprekken die ik hoor. Het huiselijke leven is erg belangrijk.

Het album is ook een soort document van de feestjes die ik bezocht. Ik heb veel leuke dingen bijgewoond, zoals huisfeestjes in Auckland die je volgens mij niet hebt in L.A. In Los Angeles zijn ze zo van: "wij hebben iemand die auto's voor ons wegzet," en jij denkt dan: "juist, ja."

Kun je echt terugkeren als Ella nu je bekend bent geworden als Lorde?
Mensen behandelen me op een chille manier in Nieuw-Zeeland. Ik heb een groep vrienden die ik al heel lang ken - dat zijn meestal de mensen met wie ik hang. Maar het is ook een stad waar je de eigenaren van het restaurant kent waar je elke avond gaat eten. Auckland is best een kleine gemeenschap. Ik kan daar makkelijk op een normale manier mijn leven leiden. Het is bijna alsof iedereen is vergeten wat ik doe, want de meeste dagen word ik niet eens herkend. Ik heb daar wel geluk mee. 

Je hebt de neiging om de dingen niet te romantiseren. Probeer je de realiteit te zoeken in je dagelijkse interacties, nu dat je leven zo'n surrealistische wending heeft gekregen?
Mijn eerste album ging echt over mijn leven. Ik kende niet veel buiten de voorsteden waar ik woonde en het nemen van de trein. Maar ik probeerde die details wel te vergroten, zodat ze specialer leken, want dat was echt alles wat ik kende. Maar nu moet je hard je best doen om niet zo te zijn van; "Ik vind het heerlijk om melk te kopen zoals ieder normaal persoon."

Het voelde alsof ik echt in mezelf keerde tijdens het maken van dit album. Veel van waar ik over zing vond plaats in mijn huis. Ik heb geprobeerd om het verhaal niet te veel te romantiseren. Het is raar om terug te keren naar een plek waar je zo'n specifieke relatie mee hebt. Ik heb er veel meegemaakt.

Voelt het alsof je Nieuw-Zeeland idoliseert?
Ik heb er veel romantische gedachten bij, en als ik thuis kom worden deze eigenlijk altijd bevestigd. Het weg zijn van huis heeft me doen beseffen dat het een magische plek is. Ik heb het geluk dat ik hier ben geboren. Als kind denk je altijd: "Auckland is stom, ik kan niet wachten tot ik naar Tokyo kan." Natuurlijk is het geweldig om naar Tokyo te gaan, maar ik ben altijd erg gelukkig als ik weer thuis ben.

Voor de meeste mensen gaat dat proces van volwassen worden erg langzaam. Je gaat weg uit je ouderlijk huis, je haalt je rijbewijs. Maar jij hebt al deze stappen overgeslagen. Denk je dat je sneller volwassen bent geworden dan de meeste mensen?
Het is raar - ik was klaar met touren en het leek alsof mijn leven stopte. Ik sliep veel bij mijn ouders en deed voor de rest niet veel. Ik begon pas met het volgende hoofdstuk van mijn leven toen ik me dat realiseerde. Het voelde alsof alles in een keer op me afkwam. Of het nou om emotionele interacties ging die ik met mensen had, of dat het me opviel dat de wasmachine een gek geluid maakte en ik me daar heel volwassen over voelde. Maar ik kan nog steeds niet autorijden - dat is het enige wat ik niet kan.

Veel van jouw werk is bekeken vanuit het oogpunt van de passagier. Ik vraag me af of dat lyrische perspectief zal veranderen wanneer je wel kan autorijden.
Dat is een interessant punt - ja, ik ben constant de passagier in mijn muziek. Ik denk dat het eigenlijk wel een goed idee voor me zou zijn als ik de bestuurder zou worden. Het kan nieuwe inzichten geven. Ik ga niet vooruit in mijn werk als ik stil sta, dus ik wandel eigenlijk altijd. In New York nam ik vaak de metro naar een plek waar ik eigenlijk helemaal niet hoefde te zijn, omdat ik gewoon die beweging nodig had.

Je was nog zo jong toen Pure Heroine uitkwam, je had echt die leeftijd waarop je aan het uitzoeken bent wie je bent. Maar hoe doe je dat als de hele wereld een mening over je klaar heeft? Hoe creeër je je eigen verhaal als iedereen je steeds in een hokje plaatst?
Ik was er al best snel uit was dat ik schijt moest hebben aan wat anderen over me zeiden. Ik dacht: dat gaat dus echt niet werken. Met die zwarte kleren en dat kapsel van mij, was het makkelijk om een karikatuur van me te maken. Maar ik ben geen karikatuur. Ik wist dat ik die paarse lippenstift een keer weg zou leggen en er dan jaren niet naar om zou kijken. Ik vond veranderen niet erg, en vooral privé ontwikkelde ik me wel. Ik ging niet meer zo vaak uit en liet me niet meer zoveel fotograferen. Ik kwam gewoon thuis en leefde mijn leven, iets waar sommige andere bekende mensen moeite mee hebben.

Soms voelt het alsof je leven wordt gedicteerd door de oren en ogen van andere mensen, en door mensen die over jou en je werk praten. Ik ken mensen die daar zo aan gewend waren dat ze er afhankelijk van werden. Maar ik vond het wel fijn dat er even niet zoveel van me gevonden werd. Toen ik opgroeide vond ik het wel belangrijk hoor. Maar ik ben eigenlijk nog steeds aan het opgroeien.

In artikelen over je gaat het steeds maar over dat je 'uniek', bent, 'de enige van je generatie' of een 'ongeëvenaard talent'. Hoe voelt het om steeds zo op een voetstuk geplaatst te worden, alsof je de laatste eenhoorn op aarde bent?
Ik ben het er in ieder geval niet mee eens. Ik ben me bewust van mijn kunnen, maar ik kan lang niet alles. Dan denk ik: hoe kan ik zo goed zijn als ik zelf vind dat ik nog veel dingen fout doe?

Ik denk dat echte schrijvers altijd ontevreden zijn met wat ze doen. Soms denk ik dat ik nooit dat punt zal bereiken van 'Nu heb ik het gemaakt, nu ben ik een echte artiest, dat kunnen we afvinken.' De beste schrijvers hebben duizenden projecten lopen maar blijven zichzelf pushen en zichzelf verbeteren. Ik wil gewoon zo goed mogelijk worden. Ik hoop dat ik ooit echt goed ben. Mijn talent is nog in de embryonale fase. Een klein kikkervisje.

Je bent heel openhartig in interviews en tegenover je fans. Hoe besluit je welke aspecten van je leven je liever voor jezelf wilt houden?
Ik ben van nature een open persoon, ik vind het niet erg om mijn emoties te delen. Maar het grappige is, is dat er nog zo veel is dat mensen niet weten over me. Voor mijn gevoel is het maar tien procent, een klein laagje aan de buitenkant, dat openbaar is - voor de rest leid ik een teruggetrokken leven. Ik hoop dat het altijd zo blijft.

Ik heb veel geheimen. Het is fijn dat niet iedereen echt weet wat ik dag en nacht uitspook. Ze denken het misschien te weten, maar er is nog genoeg mysterie. Het is net als met Stevie Nicks in de jaren zeventig. We weten alles van haar gevoelens voor Don Henley, maar niet wat ze op haar vrije middagen deed.

Credits


Tekst Wendy Syfret

Tagged:
Pure Heroine
Melodrama
muziekinterview