deze ontwerper haalt haar inspiratie uit vrouwelijke lichaamssappen

Ontwerper en performancekunstenaar Di Petsa plaste voor haar eerste collectie in haar broek in een drukke metro, om inspiratie op te doen.

|
17 mei 2019, 11:37am

De 24-jarige ontwerper en performancekunstenaar Dimitra Petsa maakte een collectie van kledingstukken waarin lijkt te zijn gezweet of geplast, maar die in werkelijkheid toch echt droog zijn. Ze gebruikte speciale technieken om jurken drijfnat te laten lijken, verfde zweetplekken op T-shirts en maakte handgeblazen glazen tepel-piercings in de vorm van melkdruppels. Het verhaal achter deze natte collectie is op z’n zachtst gezegd curieus te noemen: naar het schijnt plaste ze als onderdeel van een performance expres in haar broek. Het zou een bron van inspiratie vormen.

Met deze collectie, die Wetness heet, rondde Dimitra vorig jaar haar master in mode af aan het Central Saint Martins in Londen. Daarvoor had ze daar ook al de bachelor Performance Art gedaan. Nu is ze bezig aan het vervolg op dit werk, genaamd Wetness Chapter 2: een collectie van onconventionele en gewaagde zwangerschapskleding. Waar ze eerst het verband tussen lichaamsvloeistoffen en schaamte onderzocht, gaat het dit keer om de archetype-rollen van vrouwen in de maatschappij.

We spraken Dimitra Petsa over broekplassen, de hardnekkige censuur van tepels op Instagram en haar nieuwe natte collectie.

i-D: Voor je eerste collectie plaste je ter inspiratie in je broek. Hoe zit dat precies?
Dimitra Petsa: Haha, dat klopt. Het was geen ongelukje, maar onderdeel van mijn performancekunst. Ik vind het interessant hoe onze emoties verbonden zijn met de vloeistoffen in ons lichaam: verdriet met tranen, opwindingen met vaginaal vocht, zenuwachtigheid met zweet. Na mijn onderzoek voelde ik een grote drang om hier iets mee te doen. Dus toen besloot ik in het openbaar, in een metro in Athene, in mijn broek te plassen. Ik zag het als de ultieme metafoor voor loslaten – ik liet zowel vocht als schaamte los. Zo kwam ik uiteindelijk op mijn eerste ontwerp: een broek zo geverfd dat het lijkt alsof je erin hebt geplast. Tijdens de presentatie van mijn collectie liet ik de modellen ook echt in hun broek plassen, trouwens.

1558087280841-Capture-decran-2018-12-01-a-101218

Hoe vonden ze dat?
Kijk, er zijn verschillende stadia waar je doorheen gaat als je in je broek plast. De eerste keer dat ik het zelf deed verstijfde ik allereerst, de schaamte die je ‘hoort’ te voelen was zo ingeprent. Ook al had ik het script zelf uitgedacht en het hele proces gerationaliseerd. Het was in die eerste paar seconden dan ook moeilijk om mijn plas te laten lopen. Maar als je eenmaal bezig bent, voel je de warmte van de urine, en dat is vreemd genoeg erg geruststellend. Je wordt als het ware terug naar je kinderjaren gevoerd – de tijd waarin je nog geen vrouw was, en er nog geen verwachtingen bestonden voor je lichaam. Achteraf voelde ik me heel vrij en krachtig, en tegelijkertijd ook erg naakt. De modellen vonden het ook een emotioneel proces, maar zeiden wel dat het een eye-opener was.

1558088097961-AH-99-106-107-109-111-113

Je gebruikt een speciale techniek waardoor het lijkt alsof de stof nat is. Hoe heb je die ontwikkeld?
Het heeft maanden geduurd voordat ik deze techniek ontwikkeld had en onder de knie kreeg. Ik wilde dat het er realistisch uit zou zien, maar ook dat het zo zou voelen. De stof moet ‘nat’ aanvoelen als je erin beweegt: het moet niet te flexibel zijn en als het ware op je lichaam plakken, zonder dat de stof daadwerkelijk nat is. Ik heb dit voor elkaar gekregen door een speciale rekbare stof nat te maken en in de douche over een paspop te draperen. De vouwen en luchtbellen die door het water in de stof ontstonden, heb ik vervolgens met spelden vastgepind – zo’n zeshonderd, om precies te zijn. Die lijnen heb ik uiteindelijk met de hand in de stof genaaid. Deze techniek, in combinatie met de rekbare stof die ik gebruik, resulteerde in deze natte-niet-natte look.

1558087329385-DIMITRA_PETSA_LOOK2

Je zegt dat het je vooral om het vrouwelijke lichaam gaat. Probeer je met je ontwerpen een gesprek aan te wakkeren?
Ik wil in mijn werk laten zien dat het vrouwelijk lichaam een politiek onderwerp is: het wordt constant gecontroleerd en gecensureerd. Neem bijvoorbeeld de schaamte die moeders aangepraat krijgen als ze hun baby’s in het openbaar borstvoeding willen geven. Als je erover nadenkt, is het internaliseren van deze schaamte een effectieve manier om vrouwen onder de duim te houden. Ik denk dat schaamte daarom ook zo’n centraal onderwerp in mijn werk vormt.

Je hebt het over zweet en urine gehad, maar hoe zit het eigenlijk met tranen? Haal je daar ook inspiratie uit?
Tijdens mijn studie heb ik vaak gehuild. En ik was niet de enige: mijn klasgenoten huilden constant, praktisch overal waar ik keek zag ik mensen huilen van de stress. Wat me wel opviel was dat ze zich ervoor schaamden, en hun gezicht met hun handen bedekten of zich ergens in een hoekje gingen verstoppen. Zelf huil ik sinds ik mij verdiep in dit project ook in het openbaar. Iedereen mag zien dat ik emoties heb. Twee dagen geleden zat ik nog op de bank, en voelde ik een huilbui aankomen. Ik moest ongesteld worden en mijn hormonen namen de overhand, denk ik. Maar dat was prima, ik vind het fijn om te huilen.

1558089297923-Screen-Shot-2019-05-17-at-123427

Op je Instagram zijn veel gecensureerde borsten te zien. Hoe kijk je tegen de censuur van het vrouwenlichaam op social media aan?
De censuur van de vrouwentepel is iets wat ik nooit zal begrijpen – zelf vind ik een navel trouwens ook veel sexyer dan een tepel. Ik zie social media als afspiegeling van hoe het vrouwelijke lichaam in de echte wereld behandeld wordt. Er worden een soort vakjes geplaatst op het lichaam, waarbij het ene vakje wel zichtbaar mag zijn en de ander niet. Wat ik dan weer bijna grappig vind, is dat een tepel wel zichtbaar mag zijn op foto’s van een geboorte of waarop een vrouw borstvoeding geeft. Maar het is toch niet zo dat je verschillende tepels hebt voor verschillende gelegenheden?

Je spreekt je uit tegen de censuur op Instagram, maar als ontwerper en kunstenaar ontkom je er bijna niet aan om het zelf ook te gebruiken. Wat vind je daarvan?
Ik heb inderdaad een haat-liefderelatie met Instagram. Natuurlijk is het een plek waar je veel connecties kunt maken, en meer mensen kunt bereiken dan met een kleinschalige expositie. Daartegenover staat wel dat mijn foto’s ontelbare keren zijn gerapporteerd en verwijderd. Ik vervaag tegenwoordig daarom elke tepel, zowel die van mannen als vrouwen. Ik vraag me weleens af wie er ooit heeft besloten dat een vrouwentepel het ultieme seksuele gedeelte van het lichaam is. Je mag je schaamhaar en kont laten zien, maar je tepel niet.

1558088040720-19_04_04-DIPETSA-COLLECTION-20134nhedit-4

Je nieuwe collectie komt bijna uit. Kun je hier iets meer over vertellen?
Het is het tweede hoofdstuk van Wetness, en ik maak nog steeds gebruik van dezelfde technieken als bij mijn eerste collectie. Alleen zal de focus dit keer liggen op zwangere vrouwen, en gebruik ik zwangere modellen. Ik wil met het idee spelen dat zwangere vrouwen zogenaamd niet seksueel aantrekkelijk kunnen zijn. Ik heb me de afgelopen tijd verdiept in extatische bevallingen: het fenomeen waarbij vrouwen een orgasme krijgen tijdens de bevalling. Het grappige hieraan is dat foto’s van dit soort bevallingen niet op social media geplaatst mogen worden, omdat de foto’s ongepast worden geacht. Dat bewijst voor mij wederom dat je als vrouw een rol aangemeten krijgt – van moeder, maagd, sekssymbool, oude spinster – en dat die rollen elkaar uitsluiten. En dat is precies waarom ik ze juist met elkaar combineer.

Credits


Fotografie Nicholas Hadfield, Marie Deteneuille en Alexa Horgan
Stylist Kate Iorga, Wei Ting en Christelle Owona Nisin
Make-up Mattie White
Manicure Sylvie Macmillan
Set Design Ellie Koslowsky en Clara Boulard
Modellen Louise Earwaker, Charlotte Dack en Jodie Chinn
Accessoires in samenwerking met Hag Stone