een intiem gesprek tussen goede vrienden kevin abstract en shia labeouf

De producer en acteur spreken openlijk over de vruchten die hun groepstherapiesessies hebben afgeworpen. "Zelfs als alles morgen voorbij zou zijn, zou ik nog steeds de mensen om me heen hebben."

door Ryan White en Shia LaBeouf
|
03 september 2019, 12:38pm

Dit artikel verscheen eerder in i-D's The Post Truth Truth Issue, no. 357, Herfst 2019. Bestel het nummer hier.

Op Coachella 2018 droeg ieder bandlid van Brockhampton een ander woord in grote gele blokletters op een kogelvrij vest terwijl ze het podium op kwamen. Op een festival waar politieke statements zeldzaam zijn – behalve wat clichéboodschappen als liefde, eenheid en vrede, viel leadzanger en oprichter Kevin Abstract op met loeigroot ‘FAGGOT’ op zijn borst. Het is een een term die hij niet meer gebruikt en in gesprekken aanduidt als ‘dat woord’. Maar ooit zat het in zijn vocabulaire en in die van zijn vrienden, iets wat hem direct raakte toen hij uit de kast kwam. Door het woord op zijn ‘beschermende harnas’ te dragen, gaf hij een boodschap van kracht aan een grote groep jonge fans.

Ian Clifford Simpson, zoals vrienden en familie hem kennen, is geboren in The Woodlands, een zogeheten planned community ten noorden van Houston. Op zijn vierde raakte zijn moeder werkloos. Zij stuurde hem en zijn broertjes en zusjes naar Kissimmee in Florida, een klein stadje onder de rook van pretpark-walhalla Orlando. Vanuit daar verhuisde het gezin naar Corpus Christi in Texas, naar een huis in Brockhampton Street, nog voor ze naar Houston vertrokken, dichtbij het huis waar hij geboren werd. Uiteindelijk heeft hij zijn middelbare school afgerond in Georgia, waar hij ook met kerst kwam om zijn tante te bezoeken.

Door dit nomadenbestaan in het zuiden van Amerika heeft hij Kevin gecreëerd, een identiteit die gegrond is in metamorfose. Maar de complexiteit van zijn identiteit – de verschillende manieren waarop een persoon, gemeenschap of instituut je kan buitensluiten – vloeien voort in zijn teksten met onverbiddelijke eerlijkheid, met name in zijn eerdere werk.

“My best friend’s racist, my mother’s homophobic,” zingt Kevin in Miserable America, een track van zijn tweede album American Boyfriend: A Suburban Love Story. Hiermee kaart hij de ingewikkeldste emoties aan en laat hij zien waar de meeste empathie nodig is. Het album ondermijnt alle stijlfiguren van Amerikaanse kitsch, van the girl next door tot de all-American boyfriend. In zestien tracks behandelt hij de talloze manieren waarop hij de Amerikaanse heersende normen probeert om te buigen – een voortzetting van het succes van zijn eerste soloalbum, MTV1987.

MTV1987 kwam uit in 2014, aan het einde van zijn laatste jaar op de middelbare school. Hoewel het lovende recensies kreeg, is het niet meer te vinden op streamingdiensten, omdat Kevin niet gelooft dat het album een weerspiegeling is van de artiest die hij nu is. Uiteindelijk heeft hij Texas verlaten voor South Central Los Angeles en intussen acht soloalbums uitgebracht en met Brockhampton — inclusief Ginger, waarvan de albumrelease gepland staat een maand na dit gesprek — negen. Dit zijn geluiden die eenheid vinden door ambitie, individualiteit en energie in plaats van genre. Zijn meest recente soloproject, Arizona Baby, kwam eerder dit jaar uit. De eerste track is zo hectisch en onvoorspelbaar dat je misschien de opruiende teksten over queerbaiting en homoseks mist. Afgelopen zomer, tussen het eerste en tweede gesprek dat we met hem hadden, werd hij 23. Het voelt als een cruciaal moment in Kevins leven. Beroemdheid en succes hebben de weg vrijgemaakt voor zelfbeschouwing en -reflectie. Ook is recentelijk een vriendschap ontstaan tussen hem en zijn idool, de acteur en artiest Shia LaBeouf, die hem heeft geholpen naar een pad van zelfbehoud. De twee zijn begonnen met wekelijkse therapiesessies op vrijdagavond in het huis van Brockhampton in LA – een huis waar de meeste bandleden woonden, maar inmiddels vooral een creatieve studio is. Shia leidt een groep vrienden en familieleden in een open platform, met als gespreksonderwerp: hoe iedereen zich die week voelt. Het is de eerste keer dat Kevin therapie probeert, en volgens hem zijn de gevolgen daarvan overal voelbaar: van de relaties tussen de bandleden tot de nieuwe muziek die ze hebben gemaakt. Ze zijn verbonden door het delen van kwetsbaarheid, nieuwsgierigheid en ambitie. Kevin en Shia gaan met elkaar in gesprek over het leven, beroemdheid, liefde en de afgeworpen vruchten van de therapie.

Lees het gesprek tussen Kevin Abstract en Shia LaBeouf hieronder.

kevin abstract of brockhampton with shia labeouf
Kevin draagt een hoodie van Awake NY.

Shia LaBeouf: Laat ik beginnen met zeggen dat ik me vereerd voel om deel uit te maken van deze shit. Je bent zo’n groot deel van mijn geluk in het leven de laatste tijd. Ik wilde dat even zeggen om het ijs te breken.
Kevin Abstract: Je mag me alles vragen.

Ik heb dit nooit gevraagd omdat ik je heb ontmoet als fan, maar wat doe je in het dagelijks leven?
Ik ben muzikant, rapper, producer, leider van de boyband Brockhampton, filmmaker en soms fotograaf. Maar bovenal ben ik artiest. Ik doe alles dit arthousecollectief te ondersteunen.

Van de dingen die je hebt gecreëerd: fotografie, muziek, video’s, ervaringen, groepen, wat betekent het meest voor je en waarom?
De eerste drie albums van Brockhampton. Je speelt wat akkoorden, dat creëert geluiden en dan gooien rappers er vocals overheen, je voegt er drums aan toe en bam! Het is alsof je de auto start om uit South Central te rijden. Dat zal altijd het belangrijkst zijn omdat we zo graag dit soort kansen wilden hebben en pakken. Het betekent zoveel voor me dat we onze koppen bij elkaar hebben gestoken en het gewoon geflikt hebben.

Dat was het begin, het broederschap dat je online bij elkaar verzamelde en daarna in het echt realiseerde. Als je daarop terugkijkt, is er een moment waarop je doorhad, hé dit klikt?
Toen we Star uitbrachten. Het was een magisch moment om dat lied te maken. Ik had het lied op repeat in mijn kamer en opeens besefte ik dat we het hadden, onze formule. Al wil ik daar ook wel een beetje van af, ik wil een nieuwe formule vinden.

Voel je je oprecht gelukkig als je je werk deelt? Laatst zei je na een show: “Dat was een fucking perfecte show,” en ik dacht: dit moet hem op zijn gelukkigst zijn. Wat maakt een perfecte show? Gaat het ook over wat het publiek krijgt?
Ja, het gaat niet alleen over ons. Sommige artiesten zeggen dat ze het alleen voor zichzelf doen. Ik doe het volledig voor mezelf als ik aan het schrijven ben, maar als we de muziek eenmaal uitbrengen en gaan optreden, ben ik geobsedeerd door hoe het gaat vallen bij een brede groep. Als ik optreed, denk ik vaak: heb jij de beste tijd die je kunt hebben? Je staat al de hele dag in de rij. Je wilt ons zien. Dat wil ik dan ook geven, want ik ben die tiener geweest die hele dag in de rij heeft gestaan en weet hoe dat voelt.

kevin abstract from brockhampton in i-D magazine

Wat is de beste show die je ooit hebt bijgewoond?
Watch the Throne in Houston. Mijn hele leven wilde ik Kanye en Jay-Z al al zien en dus kocht ik kaartjes voor hun concert met kerst. Op de eerste rij. Dat was een groot moment voor me. Frank Ocean was er ook, net nadat hij Channel Orange had uitgebracht. Dat kwam allemaal samen op één gestoorde avond.

Waar ben je het meest dankbaar voor in het leven?
Vriendschappen. De familie die ik voor mezelf heb gecreëerd. Ze hebben mijn leven op meerdere manieren gered. Zelfs als alles voorbij zou zijn, zouden ze nog steeds om me heen staan. Ik heb iets meegemaakt in mijn jeugd waardoor ik nieuwsgierig ben en geef om anderen. Ik ben dankbaar voor dat gegeven, want ik heb veel mensen ontmoet die niet zo zijn.

Je had geen plan B. Was het blind vertrouwen of had je garanties dat het zou lukken?
Een combinatie van beiden. Ik herinner me te lezen dat jij door de Gouden Gids bladerde om een agent te vinden. Toen ik tien was, deed ik hetzelfde. Ik belde studio’s om te vragen of ze me wilden boeken. Krankzinnig eigenlijk. Toen ik elf was belde ik Def Jam met de vraag of ik Jay-Z, de CEO, kon spreken. Ik wilde hem zo graag ontmoeten.

Wilde je altijd al beroemd worden? En is het wat je ervan verwacht had?
Ja, ik heb dat altijd gewild. Ik weet niet waarom. Misschien omdat ik altijd smachtte naar aandacht. Is het hoe ik hoopte dat het zou zijn? Nee. Het is niet die geromantiseerde shit waar ik vroeger van droomde. Mijn plaats proberen te vinden in het wereldje gaat absoluut niet op de manier die ik had verwacht.

Zou je zeggen dat je een fijne jeugd hebt gehad?
Als kind was ik gelukkig. Alles voelde geweldig. Achteraf gezien was dat misschien niet zo. Het was niet extreem slecht, maar ook niet zo rooskleurig. The Florida Project is opgenomen in Kissimmee. De kinderen daar zijn zo blij, ze hebben zoveel plezier. Het is gek, want ik woonde in Kissimmee op dezelfde leeftijd als de kinderen in de film en dat is prachtig. Als ik daarop terugkijk denk ik, damn daar heb ik gewoond. Dat voelde magisch.

En toen kickte de realiteit in en weg was dat gevoel. Is die magie weer teruggekomen in je leven? Weet je nog op welk moment?
Ja. Ik zou zeggen toen we van Texas naar LA verhuisden. Ik had een soloalbum uitgebracht, American Boyfriend. Het album deed niet wat het naar mijn idee moest doen en ik wilde dat de groep een kans kreeg. Toen we eenmaal al onze struggles samenbrachten en verwerkten in de muziek en video’s, voelde ik dat magische moment weer.

kevin abstract from brockhampton in i-D magazine
Jeans Vetements. Onderbroek GAP.

Als je iets zou kunnen veranderen aan de manier waarop jullie samengekomen zijn, zou je dat doen? En als we kijken naar Brockhampton als geheel, zou je überhaupt iets veranderen?
Nee. Wat ik leuk vind aan Brockhampton is dat het in zoveel dingen kan veranderen. Dat is mijn favoriete eigenschap van de groep. Ik zou niets veranderen dus.

Het is de mooiste groep mensen om mee samen te zijn.
Dankjewel.

Wat zou je willen weten over de toekomst van jezelf en de groep?
Hoelang het zal voortduren?

Hoelang wat zou voortduren?
Niet het succes of de aandacht. De vriendschappen. Misschien vraag ik dit omdat ik van die rare bindingsangst heb.

Kun je aanstippen wanneer dat is begonnen
Ik heb dat altijd gehad. Succes heeft me nog wat meer paranoïde gemaakt, maar ik ben altijd on edge geweest. Ik wil mensen gewoon kunnen toelaten.

Dat herken ik wel. Toen we de vrijdag-therapie begonnen, was jij de minst praatgrage motherfucker in de hele kamer. Het is een vreemde dichotomie om de stilste te zijn en tegelijkertijd de leider te zijn. Wilde je een leider zijn?
Ik wilde altijd mijn eigen ding. Ik wilde al een eigen label toen ik heel erg jong was. Dus ja, ik wilde altijd wel een soort van leider zijn.

Is het moeilijk om de leider te zijn?
Het is moeilijk om een leider te zijn, maar het is lastiger om iemand te hebben die je vertelt wat je moet doen. De groep waarin we hiervoor zaten kwam tot een punt waarop ik niet de leider was, terwijl ik zo’n sterke visie had, en ik dus die groep verliet en Brockhampton vormde. Ik belde mensen uit de vorige groep en zei: “Ik maak dit ding. Ik wil de leider zijn en ik wil dat jullie meedoen, want dit is jullie rol.” Ik was er heel duidelijk en direct over.

kevin abstract from brockhampton in i-D magazine
T-shirt Calvin Klein Jeans. Jeans Vetements. Onderbroek GAP.

Toen we de vrijdag-therapie begonnen, zei je dat je ermee begonnen was om dichter bij elkaar te komen. Je had net je soloalbum afgerond en wilde weer verbinding zoeken en kwetsbaarheid tonen met de groep. Wanneer is de laatste keer dat je in hun bijzijn hebt gehuild? Of hou je jezelf in, omdat je een leidersfiguur bent?
Ik hou mezelf in, ja. Zelfs als een klein dingetje me stoort, weet ik dat ik er meteen over moet praten want helderheid is belangrijk. Op dit moment is het belangrijkste dat we het album afmaken op de best mogelijke manier. Ik denk dan: damn ik wil niet dat zo’n kleine ergernis dat in de weg staat. Ik wil sterk genoeg zijn om het niet weg te stoppen, op te stapelen en eindigen in wrok. Dit alles — naast proberen een perfect Brockhampton refrein te schrijven — is niet goed voor m’n gemoedstoestand.

Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
Ik huil heel makkelijk. Ik moet de laatste veel huilen. Op het podium probeer ik het in te houden. Ik draai me om, weet je wel, van tevoren. Ik denk niet dat ik zwak ben, maar wel bang.

Ik vind dat prachtig. Wanneer is de laatste keer dat je op het podium gehuild hebt en waarom?
Bij een show een tijdje terug. We waren in Noorwegen en ik keek naar de lucht. Ik deed mijn in-ears uit om het publiek te horen, ze zongen een van Joba’s coupletten. Ik dacht aan South Central, dat we daar dit lied opnamen en hoe lang we tot niets kwamen. Het feit dat we allemaal samenkwamen en iets wisten op te bouwen voelde zo krachtig.

Je studio staat in brand en je kunt maar één liedje redden uit je volledige oeuvre.
Dat zou een nieuw liedje zijn, Dearly Departed, van het nieuwe album.

Oké laatste vraag: wie ben je?
Hoe moet ik hier antwoord op geven, mijn naam of wat ik doe?

Waar jij je prettig bij voelt.
Dat wisselt. Ik ben Kevin Abstract en ik ben een artiest die van dag tot dag shit probeert uit te vogelen. Dat vat het wel zo’n beetje samen.

Ik hou van je en ik hoop je fucking snel te zien. Ik kan niet wachten om je verjaardag met je te vieren.
Thanks man, ik waardeer enorm dat je dit met me wilde doen.

KEVIN ABSTRACT on the cover of i-D
Alle kleding van Calvin Klein Jeans.

Credits


Fotografie Mario Sorrenti
Styling Alastair McKimm

Haar Bob Recine voor Rodin.
Make-up Kanako Takase @ Streeters
Nagelstylist Honey @ Exposure NY gebruikmakend van Dior.
Fotografie assistent Lars Beaulieu, Kotaro Kawashima, Javier Villegas en Chad Meyer
Styling assistent Madison Matusich, Milton Dixon III en Yasmin Regisford
Haar assistent Kabuto Okuzawa en Kazuhide Katahira.
Make-up assistent Kuma
Productie Katie Fash
Production assistent Layla Néméjanksi en Adam Gowan
Creative en casting consultant Ruba Abu-Nimah
Casting director Samuel Ellis Scheinman voor DMCASTING

Tagged:
Brockhampton
Kevin Abstract
Shia LaBoeuf
The Post Truth Truth Issue